Not to be confused με το ομόηχο dungeon synth project (Budrum) από την Κοζάνη, οι Καβαλιώτες Boodroom έρχονται να συστηθούν με το πρώτο τους EP, Inside the Boodroom. Πρόκειται για μια πενταμελή μπάντα που κάνει τα πρώτα της βήματα στο black metal. Από την αρχή γίνεται σαφές πως εδώ έχουμε να κάνουμε με μια σύνθεση μουσικών με διαφορετικές καταβολές που επιχειρούν να τις φιλτράρουν μέσα από έναν πιο σκοτεινό, ακραίο ήχο. Οι επιρροές από μπάντες όπως οι Gorgoroth, οι Bewitched και ολάκερο το μελωδικό black της Σουηδίας είναι εμφανείς, όμως ακόμα πιο εμφανείς είναι οι πιο παραδοσιακές heavy metal καταβολές.
Το "Maze Dreamer" ανοίγει το EP με ένα σαγηνευτικό riff που χρωστάει περισσότερα στο heavy metal παρά στο black metal αφήνοντας μια αίσθηση σχεδόν αποπροσανατολιστική. Ακούγεται περισσότερο σαν να πέρασες την μουσική των Mallevs από ένα black metal φίλτρο παρά σαν αυτό που θα περίμενες από το ιδίωμα που δηλώνουν πως υπηρετούν ως Booodroom. Δεν πρόκειται για κάτι "λάθος", ή άσχημο όμως. Τουναντίον, θα έλεγα πως η γοητεία του κομματιού βρίσκεται ακριβώς σε αυτή τη διττή φύση. Ο Γιάννης, που υπογράφει εξ ολοκλήρου τη μουσική και τους στίχους, κουβαλάει εμφανώς τις καταβολές του από τις προηγούμενες μπάντες όπως οι White Tower και οι War Device, αλλά κυρίως από τους Mallevs στους οποίους παραμένει ιθύνων νους. Βλέπουμε λοιπόν πως με ένα υπόβαθρο κυρίως μέσα από τον χώρο του heavy metal, δεν θα μπορούσαν να μην διηθήσουν στοιχεία και σε αυτήν του την πρώτη προσπάθεια στον ακραίο ήχο. Τα φωνητικά του Νίκου είναι εμφανώς βελτιωμένα από την πρώτη ζωντανή εμφάνισή του με τους Eclipsed και φαίνεται να διατηρεί τον έλεγχο των ουρλιαχτών αξιοπρεπέστατα και να μεταδίδει άψογα αυτήν την παγωμένη αίσθηση του δεύτερου κύματος.
Το "A Thousand Black Nights" από την άλλη ήταν ακριβώς αυτό που περίμενα να ακούσω από ένα project με όνομα Boodroom. Από την πρώτη γρατζουνιά της κιθάρας και το πρώτο blast γίνεται αμέσως αντιληπτό πως πρόκειται για ένα υπέρτατο homage και μια ευθεία αναφορά στους Darkthhrone. Η σκιά του Transilvanian Hunger πλανάται βαριά πάνω από τη σύνθεση, είτε αυτό προκύπτει ενστικτωδώς είτε συνειδητά χωρίς ευτυχώς να διολισθαίνει σε στείρα αντιγραφή, για να μην παρεξηγούμεθα.
Τρίτο εκ των τεσσάρων κομματιών του Inside the Boodroom είναι το "Dying Metropolis". Άλλο ένα κομμάτι στο οποίο λάμπει η heavy/speed metal ψυχή που έχουν μέσα τους οι Boodroom. Αν εξαιρέσεις τα φωνητικά θα μπορούσε κάλλιστα να είναι μέρος του speed/thrash revival που εκτυλίσσεται με απόλυτη επιτυχία τα τελευταία χρόνια. Το δεύτερο μισό μετά το lead έχουμε κάποιες Celtic Frost αναλαμπές όμως, που μας θυμίζουν που βρισκόμαστε και τι ακούμε. Aξίζει να σημειωθεί και η παρουσία δύο γυναικών στο line-up, μια εικόνα που σε έναν ιδανικό κόσμο δεν θα χρειάζεται να τονίζεται, όμως τουλάχιστον συμβάλλει στη σταδιακή διεύρυνση της εκπροσώπησης και ορατότητας μέσα σε έναν χώρο που για χρόνια παρέμενε μονοδιάστατος.
To "Litanies Of Oppression" είναι με χαοτική διαφορά το καλύτερο κομμάτι στο EP και αρκετός λόγος να πατήσεις το κουμπί της παραγγελίας την πρώτη του Μάη. Η πιο ολοκληρωμένη σύνθεση και η πιο επιβλητική. Ένα εκπληκτικό δείγμα μελωδικού black metal της σχολής των Sacramentum (και λίγο Vinterland που είχαν την τιμητική τους πριν μερικές μέρες), με τις κιθάρες να έχουν ένα επικό εύρος, τα leads αποκτούν αφηγηματική ισχύ και το ρεφρέν είναι πραγματικά εθιστικό. Είναι αρκετά τα σημεία επίσης, ειδικά προς το τέλος, που η riffολογία ακουμπάει αρκετά στη γλώσσα των πρώιμων Rotting Christ, κάτι που φυσικά είναι πάντα ευπρόσδεκτο.
Σε επίπεδο παραγωγής, το Inside the Boodroom στέκεται πάνω από τον μέσο όρο για πρώτο EP. Ίσως ακόμα περισσότερο και από όσο θα ήθελα να έχει μια ωμή black metal μπάντα, αλλά ας μην είμαστε αχάριστοι. Αν θα έπρεπε να ψέξω ένα σημείο, αυτό θα ήταν η ένταση του μπάσου, ή καλύτερα η έλλειψή του. Περίμενα κάτι καλύτερο σε αυτόν τον τομέα από μια μπάντα του Μαλέα, που στην τελική το ψωμάκι του τόσα χρόνια ως μπασίστας το βγάζει. Αν ανέβαινε λίγο στη μίξη το σύνολο θα ακουγόταν πολύ πιο γεμάτο. Θα μου πεις, Burzum, Inquisition, μέχρι και το πρώτο των Bathory για να μην μιλάω μόνο για μπάντες που έχουν φάει cancel από τα αποδυτήρια, δεν είχαν ή έστω δεν άκουγες καν μπάσο, και δεν ενόχλησε κανέναν. Εδώ όμως είναι άλλη περίπτωση.
Σε επίπεδο αισθητικής κερδίζει τις εντυπώσεις ήδη από το εξώφυλλό του. Το artwork του Στράτου Βαριά κινείται σε μια ωμή, ασπρόμαυρη γλώσσα που αμέσως μου έφερε στο μυαλό το καταπληκτικά ζωφερό Extermination Mass των Death Worship και είναι ιδανικός προπομπός για τον ωμό μα προσεγμένο ήχο που παρουσίασαν οι Boodroom. Το πρώτο δείγμα των Βορειοελλαδιτών κρο-μανιόν σπηλαιολάγνων του σκοτεινότερου ιδιώματος είναι πολύ ενθαρρυντικό. Με το Inside The Boodroom οι βάσεις έχουν τεθεί γερά, και αναμένουμε καρτερικά τα πρώτα live, και γιατί όχι έναν ολόκληρο δίσκο το συντομότερο. Μέσα σε τέσσερα κομμάτια έρχονται περισσότερο για να συστηθούν παρά για να μας δώσουν την πλήρη αποκρυσταλλωμένη τους ταυτότητα, κάτι που μπορούμε να αντιληφθούμε και από τις διαφορές στο ύφος που έχουν μεταξύ τους. Αυτό δεν είναι απαραίτητα μειονέκτημα φυσικά, αντιθέτως δείχνει μια ομάδα ανθρώπων που ψάχνονται μέσα στο ίδιο τους το DNA και βρίσκουν τις ισορροπίες τους σε ένα ιδίωμα που είναι ανοιχτό και αντέχει πολλές παραμετροποιήσεις. Αν αυτά τα στοιχεία εξελιχθούν και ενοποιηθούν, τότε το επόμενο βήμα μπορεί να είναι κάτι πραγματικά ηχηρό.
