Ο Matt Christensen είναι Αμερικανός συνθέτης και τραγουδοποιός, περισσότερο γνωστός ως μέλος των Zelienople, ενός σχήματος που κινείται ανάμεσα στο slowcore, την ambient και την experimental pop. Με έδρα το Σικάγο, έχει χτίσει εδώ και δεκαετίες ένα συνεπές και ιδιαίτερα προσωπικό έργο, τόσο μέσα από τη μπάντα όσο και μέσα από σόλο κυκλοφορίες. Η μουσική του χαρακτηρίζεται από χαμηλόφωνη ένταση, μινιμαλιστικές ενορχηστρώσεις και μια έντονα εσωστρεφή γραφή, που αγγίζει θέματα αποξένωσης, σχέσεων και υπαρξιακής φθοράς. Παρά τη διακριτική του παρουσία στο ευρύτερο μουσικό τοπίο, θεωρείται από τους πιο συνεπείς και ουσιαστικούς δημιουργούς της αμερικανικής ανεξάρτητης σκηνής, με μια διαρκή ικανότητα να μετατρέπει το προσωπικό σε καθολικό βίωμα.
Το Skeleton Vs Flesh είναι το δέκατο (πραγματικά) σόλο άλμπουμ του που μιλάει για το πώς η εποχή που ζούμε μας βρίσκει κουρασμένους, λίγο αποσυνδεδεμένους, με εκείνη τη σιωπηλή αμηχανία που έχει αφήσει πίσω της η τεχνολογία και που όπως λέει κάπου «σαν να περπατάς σε έναν δρόμο γεμάτο κόσμο και να μη συναντάς κανέναν».
Ο τίτλος δεν είναι απλώς μια μεταφορά. Είναι σχεδόν μια διάγνωση. Η σάρκα απέναντι σε σκελετό. Το μέσα απέναντι στο έξω. Ο Christensen δεν προσπαθεί να εξηγήσει τον κόσμο. Τον κοιτάζει, σχεδόν άπραγος, και τον καταγράφει καθώς φθείρεται. Σε σχέσεις που μοιάζουν με πρόχειρες συμφωνίες, με λέξεις που ειπώθηκαν μηχανικά και τώρα επιστρέφουν σαν απόηχος. Κι ενώ όλα λειτουργούν, τίποτα δεν μας αγγίζει.
Το άλμπουμ ανοίγει με το "Withered on the Vine", κι εκεί νιώθεις ότι κάποιος άφησε ανοιχτό ένα παράθυρο σε μια παλιά ηχογράφηση. Κάτι ανάμεσα σε Neil Young και μια ξεχασμένη κασέτα που βρέθηκε τυχαία σε ένα συρτάρι. Η κιθάρα του Christensen στάζει, σχεδόν διστάζει, και η φωνή του κουβαλάει εκείνη τη λεπτή ρωγμή που κάνει την αλήθεια να περνάει. Δεν υπάρχει κανένα δράμα εδώ. Υπάρχει η αποδοχή ότι κάποια πράγματα δεν μπορούν να σωθούν, όσο κι αν επιμένουμε. Στο "Touch Those Words" η αφήγηση γίνεται πιο προσωπική, σχεδόν επικίνδυνα εκτεθειμένη. Υπάρχει μια στιγμή που η φράση «I open up to you… but now I’m shutting down» αιωρείται σαν μικρή αυτοκτονία μέσα στο τραγούδι. Ο Christensen δεν υψώνει ποτέ τη φωνή του. Δεν χρειάζεται. Η ένταση βρίσκεται αλλού, σε αυτό το διαρκές μπρος-πίσω ανάμεσα στο να θέλεις και να μην αντέχεις.
Και μετά έρχεται το "I Don’t Obey", σαν μια σκιά που απλώνεται χωρίς προειδοποίηση. Μια αργή, σχεδόν υπνωτική βύθιση σε έναν κόσμο χωρίς βεβαιότητες. Χωρίς θεούς, χωρίς σωτήρες. Μόνο ένα μυαλό που γυρίζει γύρω από τον εαυτό του, προσπαθώντας να καταλάβει αν αυτό που ζει είναι επιλογή ή συνθήκη κι εδώ ο Christensen μοιάζει να απογυμνώνει τον εαυτό του από τις ψευδαισθήσεις της εποχής. Μέσα σε αυτό το γκρίζο τοπίο, κάτι επιμένει να αναπνέει. Το "Lucky" είναι από εκείνες τις στιγμές που σε πιάνουν απροετοίμαστο. Σαν να ανοίγει για λίγο ο ουρανός και να μπαίνει φως, όχι εκτυφλωτικό, αλλά αρκετό για να δεις. Το "Comfort" συνεχίζει σε αυτή τη γραμμή, με μια ονειρική, σχεδόν εύθραυστη ομορφιά. Κι εκεί, μέσα σε κιθάρες που στάζουν ζάχαρη και ένα πιάνο που κρατάει την ισορροπία, ο Christensen ψιθυρίζει κάτι που μοιάζει με οδηγία επιβίωσης: να αναπνέεις μέσα στο νερό, να βλέπεις μέσα από το τσιμέντο.
Το άλμπουμ κλείνει με το "What A Dirty Trick Time Has Played On Me", και εκεί όλα κάπως σταματούν. Όχι με θόρυβο, αλλά με ένα είδος σιωπηλής παράδοσης. «And I rot half awake». Δεν υπάρχει λύτρωση. Υπάρχει μόνο η αναγνώριση. Ο χρόνος δεν παίζει δίκαια. Δεν έπαιξε ποτέ. Και κάπου εκεί, δίπλα σε μια νοητή φωτιά, ο Christensen κάθεται και το αποδέχεται.
Το Skeleton Vs Flesh δεν είναι εύκολος δίσκος. Δεν είναι καν δίσκος που "απολαμβάνεις" με την κλασική έννοια. Είναι περισσότερο μια κατάσταση. Μια αργή, υπόγεια διαλογιστική εμπειρία πάνω στη φθορά, την απόσταση και την ανάγκη για σύνδεση και επικοινωνία σε έναν κόσμο που λειτουργεί ολοένα και πιο επιφανειακά. Αλλά μέσα σε όλη αυτή τη μοναξιά, αυτό το άλμπουμ καταφέρνει να δημιουργήσει κάτι που μοιάζει με πραγματική επαφή. Σαν να σου λέει: «Δεν νιώθεις μόνο εσύ έτσι». Και αυτό, και μόνο, αρκεί.
