Για να δούμε λίγο πού βρισκόμαστε με τον αγαπητό Robbie Williams την τελευταία διετία. Η αρχή έγινε με την αυτοβιογραφική ταινία Better Man, η οποία, ομολογουμένως, πήρε πάρα πολλές καλές κριτικές. Με το μομέντουμ της ταινίας, ο Robbie μπήκε στο στούντιο και ολοκληρώνοντας το νέο του άλμπουμ, μας δήλωσε ότι αυτός είναι ο δίσκος που ήθελε να είχε βγάλει όταν αποχώρησε από τους TakeThat το 1995.
Για όσους δεν θυμούνται ή δεν έζησαν εκείνη την εποχή, το 1995-1997 ήταν η απόλυτη άνθιση της Britpop. Οι "Big 4" (Oasis, Blur, Pulp, Suede) κυκλοφορούσαν άλμπουμ-σταθμούς όπως το (What's the Story) Morning Glory, το The Great Escape, το Different Class και το Coming Up. Θυμάμαι τον εαυτό μου, φοιτητή στην Αγγλία τότε, να ακούω Virgin Radio και αυτά τα συγκροτήματα να παίζουν ασταμάτητα – αν και, εδώ που τα λέμε, ακόμα και τώρα στους αθηναϊκούς ροκ σταθμούς, η παρουσία τους είναι εξίσου έντονη.
Ο Robbie, πάντα απρόβλεπτος, μας πέταξε για πρώτο single το “Rocket”. Με τον Tony Iommi στο σόλο και τον Glenn Hughes στα δεύτερα φωνητικά, περιμένεις κάτι συγκλονιστικό. Αντικειμενικά, το τραγούδι δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο. Αυτό όμως που κλέβει την παράσταση είναι το videoclip: ο Robbie στην Trafalgar Square, φορώντας ένα δερμάτινο τζάκετ με διάφορες κονκάρδες συγκροτημάτων όπως των Crass, σε μια κίνηση που συζητήθηκε πολύ.
Με την κυκλοφορία του άλμπουμ, ο Robbie πέτυχε το ακατόρθωτο: κατέρριψε το ρεκόρ που κατείχαν οι Beatles στη Βρετανία με 15 άλμπουμ τους να έχουν πάει στο νούμερο 1. Ξεκινώντας ο Robbie το 1997 με το Life thru a Lens και φτάνοντας στο σήμερα, έχει καταφέρει και τα 13 του προσωπικά άλμπουμ καθώς και 3 συλλογές να πηγαίνουν στο νούμερο 1, φτάνοντας συνολικά στα 16 άλμπουμ στο νούμερο 1. Και σαν να μην έφτανε αυτό, μας χάρισε άλλη μια απροσδόκητη στιγμή στα Brit Awards, όπου μαζί με τους Adam Wakeman, Robert Trujillo, Tommy Clufetos και Zakk Wylde, τίμησαν τον Ozzy Osbourne παίζοντας το "No More Tears".
Περνώντας στο ίδιο το άλμπουμ, το εξώφυλλο αποτελεί απευθείας αναφορά στη φωτογραφία του Mick Hutson από το Glastonbury του '95, λίγο πριν το «διαζύγιο» με το boy band παρελθόν του. Ηχητικά, έχουμε όντως μια επιστροφή στο 1995-1997. Στο "Cocky" συναντάμε στη σύνθεση τον Gaz Coombes των Supergrass, το ‘Pretty Face’ φέρνει κάτι από Elastica και Republica (με ένα "Hello, hello, hello" που προσωπικά μου θύμισε λίγο και Nirvana), ενώ το "It's OK Until the Drugs Stop Working" "κλείνει το μάτι" στους Blur. Η μεγαλύτερη έκπληξη, όμως, δεν είναι ότι έγραψε τραγούδι με τον Gary Barlow –αυτό ίσως και να το περιμέναμε– αλλά το περιεχόμενο. Το τραγούδι "Morrissey" είναι ένας ύμνος/σχόλιο για τον πρώην ηγέτη των Smiths, με στίχους που μιλούν για έναν εκκεντρικό, πληγωμένο και παρεξηγημένο καλλιτέχνη. Για τη σύνδεση με το σήμερα, υπάρχει και το ντουέτο "Human" με το pop ντουέτο Jesse & Joy που όμως δεν κάνει την διαφορά.
Το highlight του δίσκου είναι αναμφισβήτητα το "Spies". Εδώ ο Robbie είναι απλά ο εαυτός του. Ένα mid-tempo κομμάτι που θα μπορούσε να σταθεί σε οποιοδήποτε από τα πρώτα του άλμπουμ, με μια απλή αλλά τρομερά κολλητική μελωδία. Από εκεί και πέρα, λίγο το "Pretty Face" έχει ένα συναυλιακό ρυθμό που μπορείς να το τραγουδήσεις σε μια συναυλία του Robbie, ενώ στο αυτοβιογραφικό "All My Life" ο Robbie κάνει μια αναδρομή στην ζωή του, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι «All my life/I've been chasing visions at the edge of my mind…… Even if it's just another beautiful lie /Baby, I've been crazy all my life».
Τελικά, τι σου μένει; Πολλά και τίποτα. Το συζητάς για το ρεκόρ, για το εξώφυλλο, για το τζάκετ, για το "Morrissey", για τη νοσταλγία που σου ξυπνάει αν έζησες τα 90s. Αλλά η αλήθεια είναι μία: αν θέλεις να ακούσεις πραγματική Britpop, θα ανατρέξεις στα μεγάλα άλμπουμ εκείνης της εποχής και όχι στον Robbie. Το Britpop ακούγεται ευχάριστα μια-δυο φορές και μετά μπαίνει στην άκρη, όπως ακριβώς συνέβη και με τις περισσότερες τελευταίες του δουλειές. Έχει σημασία όμως; Όχι καθώς όπως μας λέει και πάλι στο "All My Life" «And I know I'll die, but I'll never leave the stage» και αυτό το πιστεύω. Θα είναι για αρκετό καιρό εκεί έξω κάνοντας αυτό που ξέρει καλύτερα δηλαδή το "Let Me Entertain You" κάτι που το κάνει από την εποχή των Take That μέχρι και σήμερα και ελπίζουμε και στο μέλλον...
