Την περασμένη Παρασκευή παραβρέθηκα στη σκηνή του Universe/Saturn Arena, στη λεωφόρο του Κηφισού για να παρακολουθήσω την πρώτη εμφάνιση του Freddie Gibbs στη χώρα μας, την οποία επισκέφτηκε στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού του tour, μετά την κυκλοφορία του δίσκου του, Alfredo 2 σε παραγωγή του The Alchemist. Το hype και ο ενθουσιασμός που με κυρίευε ήταν έντονος από το πρώτο κιόλας δευτερόλεπτο που ανακοινώθηκε το live κάπου στις αρχές του Δεκέμβρη του 2025, όταν και ακαριαία έκλεισα το εισιτήριο μου. Είμαι μεγάλος φαν της μουσικής του από το 2018, όταν και πρωτοάκουσα το Piñata, μένοντας αποσβολωμένος, τόσο από την τεχνική του ικανότητα, όσο και από την ιδιόρρυθμη, αλήτικη, αστεία και γεμάτη χάρισμα, προσωπικότητά του, και από τότε, η πώρωση που είχα, αυξανόταν, χρόνο με τον χρόνο, κυκλοφορία με την κυκλοφορία. Bandana, Alfredo, Alfredo 2, Soul Sold Separately, You Only Die Once και πολλά άλλα, για μένα η δισκογραφία του Freddie μπορεί να σταθεί άνετα απέναντι σε οποιονδήποτε ραπ καλλιτέχνη της τελευταίας 20ετίας, πόσο μάλλον όταν μιλάμε για συνέπεια σε καλές κυκλοφορίες, μιας και οι στιγμές που έχει κάνει κοιλιά στη δισκογραφία του είναι σαν να ψάχνεις ψύλλο στα άχυρα.
Το live του Freddie "ζέστανε" ο FRS, ένας από τους αγαπημένους μου underground rappers της αθήνας, ένα fit απόλυτα ταιριαστό για το vibe της συναυλίας, μιας και ο ίδιος αποτελεί έναν από τους εξέχοντες πρεσβευτές του drumless, grimey wave στην Ελλάδα. Πέρα από αισθητικά ο FRS κουβάλησε το βάρος του να ανοίγεις έναν τόσο σπουδαίο καλλιτέχνη με μια καταπληκτική ερμηνεία, γεμάτη συναίσθημα και δίχως να χάνει στίχο, συνοδευόμενος πάντα με μια άκρως αλήτικη street ενδυματική επιλογή.
Όσον αφορά τον ελέφαντα στο δωμάτιο, Freddie, την ηχηρή και εμβληματική του πορεία στην underground, κυρίως, ραπ βιομηχανία συνόδευσε με ένα εξίσου εντυπωσιακό live performance, το οποίο κάθε άλλο παρά μονότονο και βαριεστημένο ήταν. Από τη πρώτη κιόλας στιγμή που βγήκε στη σκηνή, με το συναισθηματικά φορτισμένο "Dark Hearted", ο Freddie Gibbs έδειξε πως δεν ήρθε να κάνει προχειροδουλειές και αρπαχτές σε θέμα ερμηνείας, μιας και το χρώμα και η ένταση που είχε η φωνή του, σε συνδυασμό με την σχεδόν εξωγήινη ικανότητα του να ρυθμίζει τις ανάσες του με τέτοιο τρόπο, έτσι ώστε να μη χάνει σχεδόν ούτε συλλαβή, όχι μόνο μετέδιδε στο έπακρο το συναίσθημα του εκάστοτε κομματιού, αλλά περνούσε και την ενέργεια και ένταση που ήθελε το κοινό, το οποίο με τη σειρά του, ανταπέδιδε, κραυγάζοντας σχεδόν μετά από κάθε κομμάτι "Fre-ddie, Fre-ddie", ή χειροκροτώντας με έντονες κραυγές αποδοκιμασίας. Ο ίδιος ο Freddie φαινόταν να απολαμβάνει το πάθος του κοινού που έβλεπε, μένοντας έκπληκτος με το γεγονός πως σε μια μη αγγλόφωνη χώρα κάμποσες χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι του, υπάρχει ένας τόσο παθιασμένος πυρήνας ατόμων που γουστάρει φανατικά την μουσική του και τραγουδούσε ένθερμα μεγάλο κομμάτι των στίχων του, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς, όπως επισήμανε και ο ίδιος του, το γεγονός πως μεγάλο κομμάτι της πορείας του στο αχανές και δύσβατο μονοπάτι της χιπ-χοπ βιομηχανίας χαράχτηκε λίγο ή πολύ ανεξάρτητα, δίχως την προώθηση από κάποια μεγάλη δισκογραφική ή κάποια mainstream επιτυχία.
Όσον αφορά το πρόγραμμα και το tracklist του live, ο Freddie Gibbs κάλυψε αρκετά μεγάλο φάσμα, μέσα στη 1.5 περίπου ώρα που βρισκόταν στη σκηνή, με κύριο επίκεντρο, όπως ήταν αναμενόμενο τις δύο συνεργασίες του με τον The Alchemist, Alfredo και Alfredo 2. Συγκεκριμένα, αφού "ζέστανε" το κοινό με κάποια από τα classics του από τις εμβληματικές του συνεργασίες με τον Madlib, όπως το "Thuggin’", το "Harold's" και το "Crime Pays", συνέχισε το πρόγραμμα του, ραπάροντας το μεγαλύτερο μέρος των κομματιών από το Alfredo, πριν μεταβεί στο «κυρίως πιάτο», το Alfredo 2, ακολουθώντας την αισθητική της άπω ανατολής του Ramen που έχει το εξώφυλλο του δίσκου και στην εμφάνιση του, φορώντας μια παραδοσιακή αμφίεση καράτε, την οποία ανέδειξε και σε αρκετά video clips για το rollout του δίσκου.
Το πρόγραμμα δεν ακολούθησε το tracklist του δίσκου, όπως είναι, αλλά έλεγε κομμάτια σε ανάμεικτη σειρά, δημιουργώντας έτσι και ένα όμορφο μυστήριο για το ποιο κομμάτι μπορεί να ακολουθήσει, κλείνοντας, εννοείται, το σύμπαν του Alfredo 2 με το πιο πολυαγαπημένο κομμάτι του δίσκου, "Ensalada" με feat του Anderson Paak. Το live ωστόσο δεν το έκλεισε με αυτό, αλλά είπε μερικά ακόμα παλιότερα κομμάτια του, όπως το "Gang Signs", δίχως να κλείσει με τον εμβληματικό τρόπο που του άρμοζε, αλλά όπως και να ‘χει η ενέργεια του δεν σταμάτησε να ηλεκτρίζει το πλήθος δευτερόλεπτο. Πέραν του εντυπωσιακού του performance, το οποίο κατατάσσω σίγουρα στα κορυφαία που έχω δει από καλλιτέχνη, αναμενόμενα διασκεδαστική ήταν και η περσόνα του κατά την αλληλεπίδραση του με το κοινό, λέγοντας τα γνωστά καφριλίκια που μοιράζεται και στα social media του, τρολλάροντας το κοινό, κόβοντας πολλά κομμάτια απότομα στη μέση και ξαναχώνοντάς τα από την αρχή, και γενικότερα έχοντας μια πολύ ευχάριστη και ζωντανή παρουσία στη σκηνή.
Για όποιον είναι φαν της μουσικής αυτής, και πόσο μάλλον του ίδιου του Freddie, το να παρακολουθήσει κανείς συναυλία του, πόσο μάλλον σε συνθήκες ευρωπαικού tour είναι από τις πιο έντονες live εμπειρίες, ειδικότερα αν και το κοινό ακολουθεί τον παλμό. Όπως είπε και ο ίδιος ο Freddie, στην Αμερική έρχονται πολύς άκυρος κόσμος, ο οποίος έρχεται απλά από FOMO ή επειδή δεν έχει ίσως κάτι καλύτερο να κάνει, δίχως να γνωρίζει μισό στίχο από τα κομμάτια του, εν αντιθέσει με την εικόνα που ο ίδιος αντίκρισε στην Ευρώπη και φυσικά αυτό είναι ένα flex που αξίζει να κουβαλάω ως μέρος αυτού του κοινού. Εξάλλου, live, χωρίς να κραυγάζεις τους στίχους που σου έχουν μείνει χαραγμένοι στο μυαλό, δεν είναι live, και ο Freddie όταν πιάνει το μικρόφωνο, σου μεταφέρει όλη την συσσωρευμένη ενέργειά του με τόσο έντονο τρόπο, που δεν μπορείς παρά να γίνεις ενεργά μέρος αυτής της ερμηνείας.
