Λίγο μετά τις οκτώ, οι Achelous ανέβηκαν στη σκηνή του Gagarin και από τα πρώτα κιόλας λεπτά έγινε φανερό ότι δεν βρίσκονταν εκεί απλώς για να "ζεστάνουν" το κοινό. Με τον γνώριμο επικό τους ήχο, τις δίδυμες κιθάρες να υφαίνουν μελωδίες πάνω σε ένα στιβαρό rhythm section και τη χαρακτηριστική φωνή του Χρήστου Κάππα να δίνει τον τόνο, η μπάντα κέρδισε γρήγορα την προσοχή της αίθουσας. Πέρα όμως από τα τραγούδια, εκείνο που ξεχώριζε ήταν η χημεία τους. Οι ματιές μεταξύ των μουσικών, η φυσική επικοινωνία και η άνεση με την οποία κινούνταν πάνω στη σκηνή πρόδιδαν ένα σχήμα που έχει περάσει πολλές ώρες μαζί, χτίζοντας κάτι πολύ πιο ουσιαστικό από μια απλή τεχνική αρτιότητα. Παρότι το μουσικό τους σύμπαν βρίσκεται αρκετά μακριά από τον ιδιαίτερο κόσμο του Uli Jon Roth, η εμφάνισή τους λειτούργησε σαν το ιδανικό πρώτο κεφάλαιο μιας βραδιάς αφιερωμένης στην κιθάρα και στις διαφορετικές εκφάνσεις της.
Όταν αργότερα τα φώτα χαμήλωσαν ξανά και ο Uli Jon Roth εμφανίστηκε στη σκηνή, η αίσθηση ήταν διαφορετική. Όχι εκείνη της μεγάλης θριαμβευτικής εισόδου ενός θρύλου της rock, αλλά περισσότερο ενός καλλιτέχνη που ετοιμαζόταν να μοιραστεί μαζί μας ένα προσωπικό κομμάτι του κόσμου του. Με αφορμή τη συμπλήρωση πενήντα χρόνων από την κυκλοφορία του εμβληματικού Virgin Killer, ο Roth επέστρεψε στο Gagarin 205 για μια εμφάνιση που ξεπερνούσε τα όρια μιας επετειακής αναδρομής.
Το πρώτο μέρος της βραδιάς είχε σχεδόν εξομολογητικό χαρακτήρα. Μόνος πάνω στη σκηνή, ανάμεσα σε προβολές προσωπικών έργων τέχνης και εικόνων που λειτουργούσαν σαν παράθυρα στον εσωτερικό του κόσμο, συνδύασε δικές του συνθέσεις με αναφορές στην κλασική μουσική. Ανάμεσα στα κομμάτια μιλούσε στο κοινό με τη φυσικότητα ενός ανθρώπου που αφηγείται ιστορίες σε φίλους, ανατρέχοντας στις επιρροές που τον διαμόρφωσαν, από τον Mozart μέχρι τη Μαρία Κάλλας. Ήταν μια υπενθύμιση πως πίσω από τον κιθαρίστα που συνέβαλε καθοριστικά στη διαμόρφωση του ήχου των πρώιμων Scorpions, υπάρχει ένας δημιουργός με πολύ ευρύτερες καλλιτεχνικές αναζητήσεις.
Μετά το σύντομο διάλειμμα, η ατμόσφαιρα άλλαξε. Η μπάντα πήρε θέση, οι ενισχυτές ζωντάνεψαν και το Virgin Killer βρέθηκε στο επίκεντρο της βραδιάς. Ξαφνικά, η αίθουσα μεταφέρθηκε σχεδόν πενήντα χρόνια πίσω. Τα "Pictured Life", "Catch Your Train", "In Your Park", "Polar Nights" και "Yellow Raven" ακούστηκαν με σεβασμό στο αρχικό υλικό αλλά χωρίς ίχνος μουσειακής διάθεσης. Δεν έμοιαζαν με ιστορικά εκθέματα που παρουσιάζονται πίσω από γυάλινες προθήκες. Αντίθετα, έμοιαζαν ζωντανά, ενεργά, έτοιμα να αποδείξουν πως η μουσική τους εξακολουθεί να έχει λόγο ύπαρξης στο παρόν. Μεγάλο μέρος αυτής της επιτυχίας οφειλόταν και στους εξαιρετικούς μουσικούς που πλαισίωναν τον Roth, οι οποίοι στάθηκαν δίπλα του με συνέπεια και ουσία καθ' όλη τη διάρκεια της εμφάνισης.
Κι όμως, περισσότερο από τις ίδιες τις συνθέσεις, εκείνο που έμενε στο τέλος ήταν η εικόνα του ίδιου του Roth πάνω στη σκηνή. Χαμογελαστός, χαλαρός, σχεδόν παιδικά ενθουσιασμένος σε ορισμένες στιγμές, έμοιαζε να παίζει όχι επειδή πρέπει, αλλά επειδή εξακολουθεί να το απολαμβάνει πραγματικά. Το παίξιμό του διατηρεί εκείνη τη μοναδική αίσθηση ελευθερίας που τον έκανε να ξεχωρίζει από την εποχή των Scorpions μέχρι σήμερα. Δεν υπήρχε ίχνος νοσταλγικής αμηχανίας ή προσπάθειας να αναβιώσει ένα ένδοξο παρελθόν. Αντιθέτως, υπήρχε η αίσθηση ενός καλλιτέχνη που συνεχίζει να κατοικεί δημιουργικά στο παρόν.
Όταν προς το τέλος ακούστηκαν τα "We'll Burn The Sky", "The Sails Of Charon" και "In Trance", η βραδιά απέκτησε σχεδόν τελετουργικό χαρακτήρα. Το κοινό γνώριζε ότι άκουγε τραγούδια που έχουν αφήσει το αποτύπωμά τους στην ιστορία του hard rock, όμως η συγκίνηση δεν προερχόταν μόνο από τη νοσταλγία. Προερχόταν από το γεγονός ότι αυτά τα τραγούδια εξακολουθούσαν να αναπνέουν. Και ίσως αυτό να ήταν τελικά το σημαντικότερο επίτευγμα της βραδιάς. Δεν λειτούργησε ως μια αναδρομή στο παρελθόν, αλλά ως ένα μουσικό ταξίδι που ξεκινούσε από αυτό και κατέληγε στο σήμερα, υπενθυμίζοντας γιατί ο Uli Jon Roth παραμένει μία από τις πιο ξεχωριστές και ανήσυχες μορφές που πέρασαν ποτέ από τον κόσμο της ηλεκτρικής κιθάρας.
Achelous
Uli Jon Roth
