Λίγο μετά τις 21.15, όπως είχε ανακοινωθεί, ο Chris Isaak βγαίνοντας στη σκηνή ενός γεμάτου και παρόλα αυτά ευλαβικά ήσυχου Λυκαβηττού άνοιξε το φετινό Release με τον πιο όμορφο τρόπο. Ο κατεξοχήν ερωτικός τραγουδιστής σε μια δροσερή -έως ψυχρή- καλοκαιρινή μέρα τραγούδησε τα μπλουζ, τον έρωτα, τους μπλε ουρανούς, λικνίστηκε σαν σύγχρονος Elvis στη σκηνή και μας θύμισε ότι η αγάπη είναι ό,τι πιο σημαντικό.
Μέσα στο γνωστό λαμπερό του κουστούμι δεν έχασε λεπτό να θερμάνει τη σχέση του με το κοινό ευχαριστώντας το πρώτα από όλα για την παρουσία του σε συναυλίες -διαφορετικά δεν θα είχαν λόγο να φορούν αυτά τα κοστούμια οι μουσικοί του και ο ίδιος θα περιπλανιόταν άσκοπα στην Αθήνα με αυτή την αμφίεση, όπως ανέφερε χαριτολογώντας. Κατέβηκε πολύ γρήγορα από τη σκηνή, περπάτησε ανάμεσά στο κοινό και χαιρέτησε διά χειραψίας όσους περισσότερους θεατές μπορούσε σαν υποψήφιος δήμαρχος σε προεκλογική εκστρατεία, έφτασε ως τις ψηλότερες θέσεις στο άνω διάζωμα του θεάτρου με ένα ασύρματο μικρόφωνο χωρίς να σταματήσει ούτε στιγμή να τραγουδά και να αυτοσαρκάζεται, αστειευόμενος μάλιστα με τον Salley, όταν ξεκίνησε να παίζει το ριφάκι του "Susie Q", ενώ εκείνος ζήτησε να συνεχίσει με ένα δικό του κομμάτι.
Στη σκηνή πιστοί στον frontman τους οι αγαπημένοι του μουσικοί, γνωστοί ως Silvertone εδώ και χρόνια, κάποιοι από αυτούς συνοδοιπόροι τέσσερις δεκαετίες, όπως ο εκρηκτικός μπασίστας Rowland Salley, κρατώντας τον ρυθμό και τις οδηγίες του Isaak. O Isaak που σε αυτό το πρώτο μέρος της συναυλίας των τριών πρώτων κομματιών δεν παρέλειψε να συνδεθεί ακόμα και με όσους είχαν σκαρφαλώσει στα βραχάκια για να δουν το show από ψηλά ολοκλήρωσε την πρώτη αυτή ενότητα με ένα "Drive Safely" κι ένα "That Was Quick" σπάζοντας και τον τελευταίο μικρό πάγο στο καθήμενο κοινό.
Απόλυτα συγκροτημένο setlist με πλήρη συνοχή και ξεκάθαρη δομή.
3-4 εναρκτήρια-εισαγωγικά κομμάτια για να έρθει κοντά στο κοινό, μπαλάντες για τη συνέχεια, ανάμεσα στις οποίες πολύ γρήγορα ακούστηκε το υπερ-αγαπημένο και πολυαναμενόμενο "Wicked Game", για να δηλώσει στη συνέχεια «OK, αρκετά με αυτά, ας ξεκινήσει το rock 'n' roll πάρτι». Λίγο αργότερα μπαλάντες ξανά, καθισμένος αυτή τη φορά σε ένα ψηλό σκαμπό για να περάσει στη συνέχεια σε πιο country-folk-blues επιλογές και τελικά στο encore.
Το setlist κυριολεκτικά το έσκισε. «Υπήρχε ένα setlist, αλλά βγήκαμε εκτός», ανέφερε ο ίδιος. Αν είχατε περιηγηθεί σε πλατφόρμες τύπου setlist.fm σας την έφερε κι έφερε την έκπληξη στο show του, ερμηνεύοντας κομμάτια που δεν συνηθίζει, όπως τα "Life Will Go On" και "Black Flowers". Στο τέλος μάλιστα του πρώτου συμβούλευσε όσους γονείς είχαν baby sitter στο σπίτι, να τηλεφωνήσουν ότι θα αργήσουν.
Μια κιθάρα απόλαυση (JD Simo) κι ένα μπάσο ηδονή (Rowland Salley), μια τριάδα μουσικών ανάμεσα σε mariachi και blues band σε πρώτο πλάνο και μια δυάδα εντυπωσιακών πλήκτρων (Mike Webb) -ντραμς (Chris Powell) σε δεύτερο, Σάββατο βράδυ σε μια όχι τόσο ζεστή βραδιά στο Λυκαβηττό άναψαν τα αίματα κι έσυραν τον χορό ξεκινώντας ρομαντικά με τα "Beautiful Homes", "Somebody’s Crying" και το ρυθμικό "I Want Your Love" πριν από το οποίο o Isaak μας αφηγήθηκε με χιούμορ την εμπειρία του από μια συναυλία της Taylor Swift που έτυχε να παρακολουθήσει και το πόσο εντυπωσιάστηκε από τους επαγγελματίες χορευτές- που σε καμία περίπτωση δεν θύμιζαν το δικό του show-, ανεβάζοντας ρυθμούς στη συνέχεια με το "Go Walking Down There", περνώντας γρήγορα στα αγαπημένα του κοινού "Speak of the Devil", "Wicked Game", "Don’t Make Me Dream About You", "Blue Hotel", σκαρφαλώνοντας στο σκαμπώ για τα "Forever Blue" και "Two Hearts", περνώντας μικρόφωνο και κιθάρα στον "Roly" για το "Killing The Blues" (που επίσης είχαν τραγουδήσει ο Robert Plant και ο John Prine) σφηνώνοντας την Αθήνα στους στίχους του "San Francisco Days" ("Αthens Day, Athens Night"), στολίζοντας το "Lie To Me" με το εκπληκτικό σόλο του JD, τραγουδώντας ένα "Big Wide Beautiful World" με τρόπο που θύμισε τον μπλουζίστα στην αξέχαστη σκηνή στο Blues Bar του "Adventures In Babysitting" («Nobody leaves this place without singing the blues»). Η βραδιά έκλεισε με το απόλυτα χορευτικό "Live Ιt Up" με τις κιθάρες του JD για ακόμα μία φορά σε πρωταγωνιστικό ρόλο και τα παπούτσια μας να γεμίζουν χώμα στην ορχήστρα του Λυκαβηττού χορεύοντας τον ελαφρώς παραφρασμένο στίχο «I met a little girl in a country town» σε «I met a little girl in Athens» και το μελαγχολικό "Can’t Do A Τhing (To Stop Me)" με την αφήγηση του Isaak για τα μικρά αντικείμενα που αφήνουν σπίτι μας οι έρωτες που έφυγαν.
Άμεσος με την εμπειρία τεσσάρων δεκαετιών στην πλάτη, του και την γοητεία και την αυτοπεποίθηση που χαρίζει ο χρόνος, σε ένα show με μόνη εκκεντρικότητα τα δύο στραφταλίζοντα κοστούμια του ο Chris Isaak παρέδωσε μαθήματα απλότητας, στυλ και αγάπης στην μουσική.
Φωνή που δεν έχασε ούτε νότα, ανάσα που κράτησε παραπάνω κάποια στιγμή προκαλώντας τις επευφημίες του κοινού, εναλλαγή κιθαρών, σόλο οργανοπαιχτών, συγχρονισμένος χορός, αμερικάνικη folk, country rock 'n' roll σαν να σταμάτησες κάπου τυχαία στον αμερικανικό Νότο και δίπλα σε κάποιο motel μπλέχτηκες στο πιο όμορφο rockabilly πάρτι. Κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά πήρε το μικρόφωνο ο Roly, ο Webb το ακορντεόν και ο Isaak τη φυσαρμόνικα.
Στις ξεχωριστές στιγμές της βραδιάς η εκτέλεση του "Killing The Blues" από τον Rowland Salley με την κιθάρα του Isaak, οι υποκλίσεις του Chris Isaak στους μουσικούς του, το αξεπέραστο "Wicked Game" με την ίδια κρυστάλλινη φωνή του Isaak που ξανάφερε όλα τα 90s στο μυαλό μας, η ανυπέρβλητη εισαγωγή του "Blue Hotel" που όπου και να την ακούσεις, όποτε και να την ακούσεις, όσες φορές και να την ακούσεις προκαλεί το ίδιο συναίσθημα, πόσο μάλλον στον βράχο του Λυκαβηττού, καλοκαίρι βράδυ στην Αθήνα, η διασκευή του "Can’t Help Falling In Love" -φόρος τιμής στην μεγάλη του έμπνευση, ο κοριτσίστικος ενθουσιασμός που κατέκλυσε τη σκηνή στο "Baby Did A Bad Thing" δίπλα στη δεύτερη εμφάνιση του Isaak μέσα στο επίσης γνωστό κοστούμι- ντισκομπάλα, το κούνημα των γοφών του στη διασκευή του "Hip Shakin’ Baby" , η νεκρική σιγή που απλώθηκε στο κοινό στις πρώτες νότες του "Wicked Game".
Ο Chris Isaak αποδεικνύει ότι η εμπειρία και η συνέπεια δεν χρειάζονται δυνατά φώτα κι εντυπωσιακά σκηνικά. Όταν η φωνή και το συναίσθημα παραμένουν, μπορούν και διαπερνούν τέσσερις δεκαετίες δημιουργίας με περισσή άνεση μέσα σε ένα δίωρο κερδίζοντας μάτια και καρδιές χιλιάδων θεατών. Σάββατο βράδυ δεν ήταν η νοσταλγία που επικράτησε. Ήταν ένα συναίσθημα ρομαντικό και πηγαίο για τα μικρά, αυθεντικά πράγματα στη ζωή, μια βαθιά φωνή από το παρελθόν που στέκεται αναλλοίωτη και το συναίσθημα της απλής χαράς που μπορεί και απλώνει ανεπιτήδευτα ένας άνθρωπος ευγενής μόνο με την μουσική του.
