Υπάρχουν καλλιτέχνες και καλλιτέχνες. Ο Monsieur Minimal, κατά κόσμον Χρήστος Τσιτρούδης, είναι σίγουρα από τους πιο ευφυής και ρομαντικούς μουσικούς της γενιάς του. Της γενιάς μας. Κι αυτό γιατί κάθε του τραγούδι είναι φτιαγμένο με αγάπη. Και το ακούς από τα πρώτα δευτερόλεπτα. Λίγοι είναι οι άνθρωποι που μπορούν να δημιουργούν ήχους και να μας ταξιδεύουν. Στην κυριολεξία. Για μένα ένας από αυτούς είναι ο Χρήστος. Πρώτα άνθρωπος και μετά μουσικός. Κι αυτό βγαίνει όχι μόνο στα τραγούδια του, αλλά και σε κάθε συζήτηση μαζί του.
Ο Monsieur Minimal μας μίλησε λίγο πιο ρομαντικά (πόσο πια;) για τον ερχομό του πρώτου παιδιού στη ζωή του, για τα Γιαννιτσά, για το όγδοο προσωπικό του άλμπουμ Μουσικός Δείπνος, αλλά και για την άνοδο των social media που όπως λέει και σε ένα viral - αυτή την εποχή - τραγούδι του: «Κάποτε ήμασταν παιδιά ανέμελα, δίχως tag, δίχως hashtag, δίχως social media…».
- Λέω να ξεκινήσουμε με το… release σου ως «πατέρας». 2,5 χρονών, πλέον, ο μπέμπης!
Σίγουρα το καλύτερο και πιο απαιτητικό μου release… Σε ανθρώπινο επίπεδο, με απελευθέρωσε από τη ματαιοδοξία μου και τις ανασφάλειές μου. Μου έδωσε ένα επιπλέον καταφύγιο, πέρα από τη μουσική, όπου μπόρεσα να διοχετεύσω ακόμα περισσότερη αγάπη, αλλά και να πάρω.
- Μουσικά τελικά, έναν καλλιτέχνη, τον αλλάζει ο ερχομός ενός παιδιού; Γιατί ως οντότητα, νομίζω, σίγουρα.
Μουσικά, νομίζω πως τον κάνει στην άκρη. Για μένα λειτούργησε σαν μια γενική παύση, αφού πλέον πρέπει, αλλά και θέλω, να δώσω προτεραιότητα σε αυτό. Αν θέλεις να είσαι δίπλα στο παιδί και να νιώσεις όλη αυτή τη μοναδική εμπειρία, χρειάζονται θυσίες κι υπομονή. Δεν είναι απλά ένα παιχνίδι ή ένα κατοικίδιο. Περνάνε μεγάλα χρονικά διαστήματα χωρίς να γράψω τίποτα. Κι όποτε μου δίνεται το ελάχιστο χρονικό περιθώριο, προσπαθώ να το εκμεταλλευτώ, αν έχω και την κατάλληλη ψυχική διάθεση. Η έξοδος μου είναι η συναυλίες μου για αυτό και θέλω να περνάω όσο το δυνατόν καλύτερα σε αυτές.
- Πάμε πίσω, στα Γιαννιτσά… Ένα παιδί από την επαρχία καταφέρνει και κάνει αυτό που αγαπάει. Ο κόσμος που δεν το έχει βιώσει δεν μπορεί να καταλάβει την προσπάθειά μας. Και βάζω και μένα μέσα…
Εγώ το βρίσκω σαν προτέρημα και μεγάλο μπόνους. Η επαρχία μού έμαθε να είμαι πιο αυθόρμητος, πιο απλός, πιο απαιτητικός στη ζωή μου. Να κυνηγάω τα όνειρά μου μέσα σε ένα διαφορετικό και πιο ανθρώπινο πλαίσιο. Είχα, λοιπόν, το θάρρος και το θράσος όσο πίστευα στον εαυτό μου και στη μουσική μου και πάντα με ευγένεια διεκδικούσα αυτό που πίστευα ότι μου άξιζε. Από τα Γιαννιτσά στη Θεσσαλονίκη, από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα, λίγο στο Βερολίνο και πίσω στην Αθήνα. Και στην τελικά, τι είναι η Αθήνα. Νομίζεις ότι διαφέρει από την επαρχία; Εξάλλου, λίγο-πολύ όλοι από ένα χωριό είναι, γι’ αυτό και το αναζητούν με την πρώτη ευκαιρία.
- Το "Παιδιά Ανέμελα" κυκλοφόρησε τρία χρόνια πριν, κι έγινε viral μέσω του TikTok φέτος!
Ναι, κι εγώ αυτό παρατηρώ. Θα προτιμούσα να γινόταν με διαφορετικό τροπο. Πιο μουσικό. Από τη μία, ξέρω ότι ο κόσμος δεν ακούει μουσική μέσα από τη συγκεκριμένη πλατφόρμα, η οποία στην πλειοψηφία της φιλοξενεί trash υλικό, κατ’ εικόνα της κοινωνίας μας, φυσικά. Ακούει ή χρησιμοποιεί αυτά τα 30 δευτερόλεπτα για να «ντύσει» οποιαδήποτε εικόνα ή βίντεο. Από την άλλη, χαίρομαι, έστω και με αυτόν τον τρόπο, για την εμπορικότητά του. Σκέψου ότι το τραγούδι ξεκινάει με τους παρακάτω στίχους: «Κάποτε ήμασταν παιδιά ανέμελα, δίχως tag, δίχως hashtag, δίχως social media…» και κανει επιτυχία στο TikTok.
- Παλιότερα είχαμε το MySpace, τώρα το TikTok: Πώς βλέπεις όλες αυτές τις αλλαγές στη μουσική βιομηχανία όσον αφορά την προώθηση της μουσικής των ίδιων των καλλιτεχνών;
Ως ακροατής κι ως φιλόμουσος, δεν το απολαμβάνω, καθώς η μουσική πλέον έχει ευτελιστεί εντελώς. Όχι μόνο με την έννοια του fast food και του εφήμερου, αλλά και σε επίπεδο παραγωγής και σύνθεσης. Αν σκεφτείς ότι οι «καλλιτέχνες» στο Spotify, από 1 εκατομμύριο που ήταν το 2018, έχουν γίνει 7 ή 8 φορές περισσότεροι, σήμερα, μόνο αυτό αρκεί για να καταλάβεις αρκετά. Ως δημιουργός, όμως, και δισκογράφος, προσπαθώ να προσαρμοστώ, στον βαθμό που επιθυμώ χρονικά και ηθικά, ώστε να εξυπηρετήσω μια κυκλοφορία και να χρησιμοποιήσω αυτά τα εργαλεία για την καλύτερη δυνατή προώθησή της. Πάντα όμως μέσα από μια συγκεκριμένη αισθητική. Σε αυτό το σημείο, να σας πω εκ των έσω ότι οι μεγάλες δισκογραφικές εταιρείες χρυσαφίζουν από την περίοδο του COVID και μετά, μέσα από την εκμεταλευση των καταλόγων τους μέσα από αυτές τις μουσικές πλατφόρμες και τα social media. Χωρίς αυτό να το αποδίδουν στους καλλιτέχνες.
- Η "Πάστα Φλώρα" είναι χρόνια τώρα σημείο συνάντησης πολλών ανθρώπων στη Θεσσαλονίκη. Και δικό σου σημείο εκκίνησης, μιας και με αυτό σε γνωρίσαμε. Επιστρέφεις – έστω νοερά – σε μέρη που έζησες όμορφες στιγμές; Αναπολείς; Γιατί ρομαντικός είσαι και το ξέρουμε…
Φυσικά κι επιστρέφω, κι όχι μόνο νοερά αλλά και πραγματικά. Πάντα μου αρέσει να επιστρέφω εκεί που έχω περάσει όμορφα. Και να αναζητώ και τους αντίστοιχους ανθρώπους. Μου αρέσει όταν το παρελθόν να μου "χαϊδεύει" γλυκά τα αυτιά και τα μάτια κι αυτό μου τρέφει την ψυχή. Εξάλλου, οι αναμνήσεις και ιδιαίτερα οι καλές είναι η κληρονομιά μας.
- Οκτώ άλμπουμ – πλέον – στο ενεργητικό σου: Μυστικός Δείπνος και να μην ήταν πολύ-συμμετοχικός δεν γίνεται! Είπες όμως να τον κάνεις γυναικείο, με τη συμμετοχή των Μαρία Παπαγεωργίου, Ανδριάνα Μπάμπαλη, Μαρίζα Ρίζου, Νατάσα Γιανναράκη, Νεφέλη Φασούλη, Λόλα Γιαννοπούλου, Εύη Μάζη και Ερωφίλη Παναγιωταρέα.
Μουσικός Δείπνος. Όχι Μυστικός... Αν ήταν μυστικός, θα ήμουν στα αλήθεια ο Ιησούς. Όλα ξεκίνησαν από την ανάγκη μου να επαναδιασκευάσω τα δικά μου παλιότερα τραγούδια έτσι ώστε να τα φέρω στον σημερινό μου ήχο, δίνοντας τους νέα ζωή, μέσα από νέες ενορχηστρώσεις, αλλά και να συμπεριλάβω στις συναυλίες μου. Σε αυτά πάνω κόλλησαν οι διασκευές που είχα κάνει ήδη με την Μαρία και την Ανδριάνα αλλά και κάποια νέα τραγούδια. Αποφάσισα λοιπόν όλα αυτά να τα “χαρίσω” αποκλειστικά σε γυναικείες φωνές έτσι ώστε να αποκτήσουν νέα πνοή και χαρακτήρα. Ο Μουσικός Δείπνος σαν τίτλος είναι ένα λογοπαίγνιο που σκέφτηκα κατά τη διάρκεια της δημιουργίας του. Δεν συμβολίζει κάτι συγκεκριμένο· είναι περισσότερο μια αισθητική επιλογή. Θεωρώ το τραπέζι και τις συναντήσεις γύρω από αυτό "ιερή στιγμή". Στιγμή για απόλαυση, χαλάρωση, δημιουργική επικοινωνία. Οι γυναικείες φωνές δεν ήταν τυχαία επιλογή... είναι άποψη. Συμβολίζει μέσα μου την αναγέννηση με την έννοια ότι η ζωή έρχεται σε αυτόν κόσμο μέσα από την γυναίκα. Κάπως έτσι κι εγώ ξανά έδωσα ζωή στα αγαπημένα μου τραγούδια μέσα τις νέες ενορχηστρώσεις και τις δικές τους ερμηνείες.
Ίσως είναι κι ένας τρόπος να τιμήσω τις γυναικείες μορφές που με έχουν διαμορφώσει έως τώρα.
- Δεν γίνεται να μην σε ρωτήσω εάν ξεχωρίζεις τα τελευταία χρόνια κάποιον Έλληνα καλλιτέχνη.
Αρκετούς κατά περιόδους, αλλά μόνο περιστασιακά. Νομίζω πως πλέον πολύ εύκολα μπορεί κάποιος να βγει στην επιφάνεια με μία-δύο επιτυχίες, καβαλώντας στιχουργικά το εκάστοτε τρένο της επικαιρότητας. Ο χρόνος και η μουσική του εξέλιξη δίνουν, για μένα, αξία στο έργο ενός καλλιτέχνη. Για να ξεχωρίσω έναν καλλιτέχνη, θα πρέπει να με κερδίσει είτε γιατί θα είναι πρωτοποριακός στον ήχο του, που δεν συμβαίνει πλέον εύκολα, είτε γιατί θα με κάνει να νιώσω όμορφα στην ψυχή με τη μουσική του κι όχι με κάποιο σύνθημα που θα χρησιμοποιήσει σαν στίχο. Είμαι πρώτα της μουσικής και μετά του στίχου. Γι’ αυτό και η αγαπημένη μου μπάντα είναι οι Khruangbin.
- Ποιο τραγούδι σου έχει κολλήσει τελευταία;
Αυτά ήταν τα τελευταία μου κολλήματα. Τα έβαζα στον γιο μου τα βράδια και τα πρωινά, αντίστοιχα, κρατώντας τον στην αγκαλιά μου.
- Τα όνειρα, τελικά, παύουν ποτέ;
Δεν ξέρω αν παύουν. Ίσως κοιμούνται κι αυτά. Όπως και οι επιθυμίες μας μέσα σε αυτό το αδηφάγο καπιταλιστικό σύστημα πληροφοριών και ανούσιο κυνήγι μαγισσών. Η αλήθεια είναι ότι η καθημερινότητα είναι σκληρή, ειδικά στην Αθήνα. Τα δικά μου όνειρα ξυπνάνε κάθε φορά που έρχομαι σε επαφή με κάτι αληθινό, κάτι συναρπαστικό κάτι που μπορεί να συνεπάρει το μυαλό και τις αισθήσεις. Κι εμένα αυτό μου συμβαίνει κάθε φορά που έρχομαι σε επαφή με την ομορφιά της φύσης, αλλά και της φύσης μου, όπως το περιβάλλον μου, τους αληθινούς μου φίλους ή κάτι που θα με έμπνευση , από μια όμορφη συζήτηση , μια ωραία συναυλία, μια ταινία, ένα ταξίδι κτλ. Κάπως έτσι ξαναγίνομαστε ονειροπόλοι...
