Μόλις άνοιξε η κάμερα, η οθόνη μου πλημμύρισε από ένα τεράστιο, αληθινό χαμόγελο. Ξαφνικά, βρέθηκα απέναντι σε έναν υπέροχο άνθρωπο που εξέπεμπε μια τέτοια βιβλική ευγένεια και γλυκιά ζεστασιά, που μέσα σε δευτερόλεπτα ξέχασα τον μύθο που την ακολουθεί. Η Anneke van Giersbergen των Ολλανδών The Gathering, τριάντα χρόνια μετά, με μια εντυπωσιακή σόλο καριέρα στις αποσκευές της και αμέτρητες συνεργασίες με μερικά από τα πιο ιδιοφυή και αντισυμβατικά μυαλά της σύγχρονης μουσικής -από τον Devin Townsend μέχρι τον Arjen Lucassen- παραμένει ένα μοναδικό, ανένταχτο φαινόμενο. Καθώς ετοιμάζεται να επιστρέψει σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη για δύο εμφανίσεις, εξασφαλίσαμε μια συνέντευξη για το Avopolis. Μιλήσαμε για ώρες με αυτόν τον συναισθηματικό καταλύτη, το πρόσωπο που απολαμβάνει τον σχεδόν οπαδικό έρωτα της metal σκηνής, και σας μεταφέρουμε, ένα απόσταγμα μιας κουβέντας όπου η Anneke αποκαλύπτει τις πιο προσωπικές της εμπειρίες, εξηγώντας γιατί παραμένει ορκισμένη στο ατελές.
- Έπειτα από περισσότερα από 30 χρόνια μουσικής πορείας, από τους The Gathering μέχρι τη σόλο καριέρα σου, έχεις πετύχει κάτι αρκετά σπάνιο… Παραμένεις αναγνωρίσιμη χωρίς να επαναλαμβάνεις τον εαυτό σου. Πώς προστατεύεις την καλλιτεχνική σου περιέργεια από τη νοσταλγία και την επανάληψη;
Πολύ καλή πρώτη ερώτηση! Ξέρεις, δεν το σκέφτομαι ιδιαίτερα αυτό και το αποτέλεσμα είναι ότι δημιουργώ πραγματικά μέσα από την καρδιά μου. Δεν σκέφτομαι, όπως είπες, τη φήμη μου ή το τι μπορεί να περιμένουν οι άλλοι από εμένα. Όταν ξεκίνησα τη σόλο καριέρα μου, βρέθηκα παντού, συνεργαζόμενη με διαφορετικούς ανθρώπους, συγκροτήματα και πρότζεκτ, παράλληλα με τη δική μου μουσική. Όλο αυτό με εμπνέει. Γράφω ό,τι έχω στην καρδιά μου. Υποθέτω, λοιπόν, ότι αυτό με εμποδίζει από το να δημιουργώ πράγματα απλώς επειδή οι άλλοι θα ήθελαν να τα κάνω.
- Ακριβώς. Όπως και το Mandylion δεν ήταν απλώς ένας σημαντικός metal δίσκος. Για πολλούς ανθρώπους έγινε ένα συναισθηματικό καταφύγιο ακόμη και για μένα. Όταν επιστρέφεις σήμερα σε αυτά τα τραγούδια, νιώθεις ότι συναντάς μια παλαιότερη εκδοχή του εαυτού σου ή έναν εντελώς διαφορετικό άνθρωπο;
Νομίζω μια παλαιότερη εκδοχή του εαυτού μου. Όταν είσαι νέος, δεν σκέφτεσαι πραγματικά να κοιτάξεις πίσω, σωστά; Είσαι απασχολημένος με το μέλλον, με το να κοιτάς μπροστά. Όταν όμως μεγαλώνεις λίγο, αρχίζεις να κοιτάς πίσω στη ζωή σου και στη μουσική σου. Και τότε συνειδητοποιείς -εγώ τουλάχιστον το συνειδητοποίησα- ότι είμαι ακόμα το ίδιο άτομο, απλώς λίγο πιο σοφή. Και λίγο διαφορετική, βέβαια, γιατί η ζωή αλλάζει. Όταν είσαι νέος, δεν έχεις τίποτα άλλο πέρα από τη μουσική. Όταν μεγαλώνεις, έχεις παιδιά, στεγαστικό δάνειο και άλλα πράγματα για τα οποία πρέπει να ανησυχείς και να ασχολείσαι. Αλλά στο βάθος δεν άλλαξα και τόσο πολύ.
- Γι' αυτό ακριβώς θέλω να μου μιλήσεις! Στην πορεία σου υπήρξες frontwoman, συνεργάτιδα, σόλο καλλιτέχνιδα, μητέρα, performer, αφηγήτρια ιστοριών. Ποιος από αυτούς τους ρόλους ήταν ο πιο δύσκολος να ισορροπήσει με όλους τους υπόλοιπους;
Νομίζω ότι το να τα κάνεις όλα ταυτόχρονα είναι μερικές φορές πολύ δύσκολο. Και ξέρω ότι πολλοί άνθρωποι, και ειδικά οι γυναίκες σε αυτόν τον κόσμο όπου συμβαίνουν τόσα πολλά και πρέπει να τα προλαβαίνεις όλα, δυσκολεύονται. Όταν δουλεύεις πολύ, όταν έχεις τη δική σου επιχείρηση ή καριέρα, παιδιά, κοινωνική ζωή και όλα τα υπόλοιπα, είναι πραγματικά δύσκολο. Αλλά αυτό που με απασχολεί περισσότερο από όλα είναι αν κάνω καλή δουλειά ως μητέρα για τον γιο μου. Έχουμε έναν γιο.
- Είναι ο πιο δύσκολος ρόλος, γιατί έχεις την ευθύνη ενός άλλου ανθρώπου. Πρέπει να του δείξεις τον δρόμο, αλλά τελικά εκείνος θα κάνει τις δικές του επιλογές. Αυτό είναι το δύσκολο μέρος.
Ναι, συμφωνώ απόλυτα.
- Στη νέα σου τριλογία, La Vie, La Mort, L’Amour, μιλάς ανοιχτά για την απώλεια και των δύο γονιών σου μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Υπήρξε ποτέ στιγμή που αμφισβήτησες αν η μουσική μπορεί πραγματικά να θεραπεύσει; Ποια ήταν η πιο δύσκολη ερώτηση που αναγκάστηκες να κάνεις στον εαυτό σου εκείνη την περίοδο;
Για να είμαι ειλικρινής, δεν είχα πολλές δύσκολες ερωτήσεις να κάνω στον εαυτό μου. Ήταν μια πολύ, πολύ θλιβερή περίοδος, σίγουρα. Αλλά είναι και κάτι πολύ φυσικό, ξέρεις. Θα ήταν λιγότερο φυσικό αν τα παιδιά έφευγαν πριν από τους γονείς τους, σωστά; Οπότε, ναι, ήταν νωρίς, οι γονείς μου ήταν 77 ετών και θα ήθελα να είναι εδώ για άλλα είκοσι χρόνια, και μου λείπουν πάρα πολύ. Το δύσκολο είναι ότι πρέπει να μάθεις να τους αφήνεις να φύγουν. Όμως, κάτι όμορφο βγήκε επίσης μέσα από όλη αυτή την εμπειρία. Έρχεσαι πιο κοντά στην οικογένειά σου και θυμάσαι τα όμορφα χρόνια, όταν ήσουν μικρός. Είχα μια υπέροχη παιδική ηλικία, πολύ ήρεμη και όμορφη. Είναι κάτι πολύ πολύτιμο για μένα και όταν το σκέφτομαι νιώθω όμορφα. Δεν υπήρχαν εκπλήξεις στον τρόπο που αντιλαμβανόμουν όλη αυτή τη διαδικασία.
- Πιστεύεις ότι όσο μεγαλώνουμε, η μουσική γίνεται λιγότερο θέμα ερμηνείας και περισσότερο θέμα κατανόησης της ίδιας της ζωής;
Ναι, σίγουρα. Ακόμα και με τον θάνατο των γονιών μου, έμαθα κάτι καινούργιο για τον εαυτό μου.
- Κάτι σαν ένα φιλοσοφικό ταξίδι.
Ναι, ακριβώς έτσι είναι. Δεν μπορείς να βιώνεις τα ίδια πράγματα στα 20 όπως στα 50 ή στα 70. Κάθε ηλικία φέρνει κάτι καινούργιο στο τραπέζι: κάτι νέο να σκεφτείς, να αντιμετωπίσεις ή να ξεπεράσεις. Για να είμαι ειλικρινής, μου αρέσει που μεγαλώνω. Είμαι υγιής, μπορώ ακόμα να τραγουδώ και να κάνω όσα αγαπώ. Λένε ότι αυτά είναι τα «χρυσά χρόνια», γύρω στα πενήντα. Έχεις την υγεία σου αλλά και λίγη σοφία. Και όχι πια τεράστια δράματα στη ζωή.
- Έτσι είναι. Δεν βγάζεις πια βιαστικά συμπεράσματα.
Ναι! Και δεν έχεις χρόνο να υπεραναλύεις τα πάντα. Μου αρέσει αυτό. Μου αρέσει να είμαι λίγο μεγαλύτερη.
- Έχεις συνεργαστεί με ανθρώπους όπως ο Devin Townsend, ο Arjen Lucassen και ο Marco Hietala προσωπικότητες με πολύ ισχυρούς και ξεχωριστούς μουσικούς κόσμους. Τι είναι αυτό που σε κάνει να λες «ναι» σε μια συνεργασία, πέρα από το ίδιο το μουσικό.
Φυσικά η μουσική παίζει σημαντικό ρόλο, αλλά εξίσου σημαντική είναι η ενέργεια των ανθρώπων με τους οποίους συνεργάζεσαι. Ανέφερες τρεις ανθρώπους που είναι πραγματικά ξεχωριστοί, τόσο μουσικά όσο και ως προσωπικότητες. Αυτό μου αρέσει πολύ, γιατί και οι τρεις τους ξέρουν ακριβώς τι θέλουν από τη μουσική. Είναι υπέροχο να δουλεύεις με τέτοιους ανθρώπους. Έχουν τεράστια δημιουργική φαντασία και μαθαίνω πολλά από αυτούς. Όμως, είναι εξίσου σημαντικό να υπάρχει καλή ατμόσφαιρα μεταξύ σας, να καταλαβαίνετε ο ένας τον άλλον. Και οι τρεις τους, και ειδικά ο Devin, έχουν απίστευτο χιούμορ. Μπορείς να γελάσεις, να χαλαρώσεις και ταυτόχρονα να δουλέψεις πολύ σκληρά.
- Το χιούμορ μπορεί να ξυπνήσει τη δημιουργικότητά σου με τρόπους που δεν είχες φανταστεί.
Ακριβώς. Βγάζουν τον καλύτερο εαυτό από τους ανθρώπους γύρω τους, από τους μουσικούς τους, αλλά και από εμένα. Δεν μου αρέσει όταν κάποιος είναι εξαιρετικά δημιουργικός και ταλαντούχος, αλλά ο χαρακτήρας του είναι δύσκολος. Αν είναι υπερβολικά δραματικός ή αρνητικός, τότε η δημιουργία δεν μπορεί να ανθίσει.
- Υπάρχει πάντα ένας τοίχος μπροστά σου.
Ναι, ακριβώς.
- Υπάρχει κάτι στη φωνή σου που κάνει ακόμα και τα πιο σκοτεινά τραγούδια να ακούγονται ανθρώπινα. Πιστεύεις ότι τελικά η φωνή κουβαλά περισσότερο χαρακτήρα παρά τεχνική;
Ναι, το πιστεύω. Για πολλά χρόνια χρησιμοποιούνταν διάφορες τεχνικές για να ακούγεται η φωνή καλύτερη ή πιο σωστή τονικά. Τώρα, με την τεχνητή νοημοσύνη, μπορείς να κάνεις σχεδόν τα πάντα. Μπορείς ακόμη και να εφεύρεις φωνές. Δεν μπορούμε να το σταματήσουμε, είναι η νέα πραγματικότητα.
- Δυστυχώς, όχι.
Όμως δεν με φοβίζει ιδιαίτερα, γιατί πιστεύω ότι οι άνθρωποι πάντα θα έχουν ανάγκη από κάτι αληθινό. Ένα μουσικό όργανο, μια μελωδία, ένα κιθαριστικό riff ή ένα σόλο που βγαίνει από την καρδιά... αυτά τα καταλαβαίνεις αμέσως όταν τα ακούς. Ίσως να μην είναι τέλεια, αλλά ακούς το συναίσθημα και τον χαρακτήρα. Το ίδιο ισχύει και για τη φωνή. Είναι κάτι τόσο προσωπικό. Όταν τραγουδάμε και ο κόσμος ακούει τα δάκρυα ή τη χαρά στη φωνή μας, ακούει έναν πραγματικό άνθρωπο. Αυτό θα επιβιώσει πέρα από την τεχνητή νοημοσύνη και πέρα από κάθε τεχνική επεξεργασία. Όλες αυτές οι τεχνολογίες έχουν τη χρησιμότητά τους και όλοι προσπαθούμε να δούμε πώς μπορούμε να τις αξιοποιήσουμε. Αλλά στο τέλος, οι άνθρωποι θέλουν να ακούσουν και να δουν κάποιον αληθινό. Είμαι βέβαιη γι’ αυτό.
- Η επανένωση με τους The Gathering για τα 30 χρόνια του Mandylion μοιάζει σχεδόν ιστορική για τους θαυμαστές. Τι ήταν αυτό που σε συγκίνησε περισσότερο όταν βρεθήκατε ξανά όλοι μαζί στο ίδιο δωμάτιο;
Ήταν εκπληκτικό! Ξέραμε ότι όλοι ανυπομονούσαμε, αλλά όταν ξεκινήσαμε τις πρόβες μετά από τόσα χρόνια, ήταν σαν να μην είχε περάσει ούτε μία μέρα. Ήταν πολύ παράξενο. Όταν είσαι νέος και περνάς χρόνια μαζί με τους ίδιους ανθρώπους, επτά ημέρες την εβδομάδα, όλα αποτυπώνονται βαθιά μέσα σου. Και ξαφνικά όλα ήταν ακόμα εκεί: τα τραγούδια, οι στίχοι, οι αναμνήσεις. Κάποια τραγούδια των The Gathering τα τραγουδούσα έτσι κι αλλιώς στις σόλο εμφανίσεις μου, αλλά για τα υπόλοιπα αναρωτιόμουν αν θα τα θυμόμουν. Κι όμως, ήταν όλα εκεί, μέσα στο μυαλό μου. Το ίδιο και οι χαρακτήρες των παιδιών, τα ίδια αστεία, η ίδια χημεία.
- Αυτό είναι υπέροχο!
Ήταν πραγματικά υπέροχο.
- Άρα πιστεύεις ότι ορισμένες μουσικές σχέσεις δεν τελειώνουν ποτέ πραγματικά;
Ναι, το πιστεύω. Όταν περνάς τόσα πολλά μαζί με κάποιους ανθρώπους στα νιάτα σου, δημιουργείται ένας δεσμός που μένει για πάντα. Βλέπουμε συχνά παλιά συγκροτήματα να επανενώνονται, αλλά πολλές φορές δεν έχουν πια την ίδια ενέργεια.
- Δεν έχουν την ίδια ψυχή.
Ναι, γιατί συχνά έχουν προηγηθεί μεγάλες συγκρούσεις, οικονομικά ζητήματα ή άλλα προβλήματα. Και αυτό είναι λυπηρό. Όταν είσαι νέος και περνάς τόσα πράγματα μαζί, χτίζεται ένας πολύ δυνατός δεσμός. Είμαι ευτυχισμένη που εμείς βρισκόμαστε σε ένα σημείο όπου όλα είναι καλά μεταξύ μας. Είναι σαν οικογένεια.
- Αυτό είναι πραγματικά όμορφο. Μια οικογένεια έξω από την οικογένεια.
Ναι.
- Ακούγεται λίγο «χίπικο», αλλά είναι αλήθεια.
(Γέλια) Ναι, είναι απόλυτη αλήθεια!
- Υπήρξες μέρος της metal σκηνής σε εποχές που κυριαρχούνταν πολύ περισσότερο από άνδρες. Πιστεύεις ότι οι γυναίκες καλλιτέχνιδες αντιμετωπίζονται διαφορετικά σήμερα ή τα ίδια στερεότυπα εξακολουθούν να υπάρχουν με μια πιο σύγχρονη μορφή;
Στον κόσμο γενικότερα, ναι, εξακολουθούν να υπάρχουν. Και πιστεύω ότι έχουμε ακόμα πολύ δρόμο μπροστά μας όσον αφορά την ισότητα και την αποδοχή των γυναικών, αλλά και άλλων ομάδων που συχνά δεν αντιμετωπίζονται με τον ίδιο σεβασμό. Στη metal σκηνή όμως -στη δική μας υπέροχη heavy metal σκηνή- θεωρώ ότι πάντοτε υπήρχε σεβασμός. Όταν ξεκίνησα με τους The Gathering, η σκηνή ήταν πολύ πιο ανδροκρατούμενη, αλλά όχι επειδή δεν ήθελαν γυναίκες· απλώς δεν περνούσε από το μυαλό κανενός ότι οι γυναίκες μπορούσαν να έχουν τόσο ενεργό ρόλο σε αυτό το είδος. Σήμερα υπάρχουν όλο και περισσότερες τραγουδίστριες, μουσικοί, τεχνικοί ήχου, δημοσιογράφοι, επαγγελματίες κάθε είδους. Και προσωπικά νιώθω ότι με σέβονται απόλυτα. Η heavy metal και η progressive rock σκηνή είναι ένας χώρος όπου οι άνθρωποι ενώνονται. Είμαστε όλοι, κατά κάποιον τρόπο, τα «μαύρα πρόβατα». Πολλές φορές ο κόσμος ή ακόμα και οι οικογένειές μας δεν μας καταλαβαίνουν. Και μετά βρισκόμαστε όλοι μαζί μέσα από αυτή την κοινή αγάπη για τη βαριά μουσική. Αυτό είναι που μας ενώνει. Γενικά, πιστεύω ότι οι γυναίκες είναι απόλυτα ευπρόσδεκτες. Βέβαια, υπάρχουν παντού άνθρωποι που δεν δείχνουν σεβασμό, αλλά συνολικά θεωρώ ότι η σκηνή μας είναι ένα πολύ ασφαλές καταφύγιο για τις γυναίκες και για ανθρώπους από κάθε υπόβαθρο.
- Μέχρι σήμερα έχεις βιώσει σχεδόν κάθε μορφή έκθεσης ως καλλιτέχνιδα, την underground metal σκηνή, μεγάλα φεστιβάλ, ακουστικά θέατρα, την ολλανδική τηλεόραση, viral βίντεο στο YouTube, sold-out επανενώσεις. Σε ποιο από όλα αυτά ένιωσες ότι ίσως σε παρεξήγησαν;
Η αλήθεια είναι πως πουθενά ιδιαίτερα. Δεν σκέφτομαι πολύ πόσοι άνθρωποι βλέπουν μια συναυλία, πόσοι έρχονται ή πόσοι αγοράζουν τους δίσκους μας. Νιώθω ότι με καταλαβαίνουν πραγματικά οι άνθρωποι που ανήκουν στον χώρο της εναλλακτικής μουσικής. Εσείς με καταλαβαίνετε. Και αυτό μου αρκεί. Όταν εμφανίζεσαι στην τηλεόραση ή σε πιο mainstream μέσα στην Ολλανδία, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που δεν καταλαβαίνουν την εναλλακτική μουσική και δεν συνδέονται με τη heavy metal ή με πιο ακραίες μουσικές μορφές. Αλλά δεν με ενοχλεί, ο καθένας έχει το δικό του γούστο. Μου αρέσει να πιστεύω ότι εμφανιζόμαστε στην τηλεόραση για να φτάσουμε σε εκείνους που μπορούν, έστω και τυχαία, να συνδεθούν με εμάς και τη μουσική μας. Αν συμβαίνει αυτό, είμαι ευτυχισμένη. Δεν νιώθω ποτέ πραγματικά παρεξηγημένη. Υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που με καταλαβαίνουν: οι συνεργάτες μου, τα μέλη των The Gathering, εσύ και τόσοι άλλοι σε αυτή τη σκηνή. Ξέρουν από πού προέρχομαι. Και αυτό είναι αρκετό.
Αν δεν κάνω λάθος, στο Sailing Towards the Sun αναφέρεσαι στον πατέρα σου και στις οικογενειακές αναμνήσεις που συνδέονται με το ιστιοπλοϊκό που είχε κατασκευάσει ο ίδιος. Όταν γράφεις τόσο προσωπικά τραγούδια, νιώθεις ποτέ ότι αποκαλύπτεις περισσότερα από όσα θα αποκάλυπτες ακόμη και σε μια συνηθισμένη συζήτηση, όπως αυτή που έχουμε τώρα; Είναι πιο εύκολο για σένα να εκφράζεις αυτές τις ιστορίες μέσα από τα τραγούδια ή μέσα από μια άμεση ανθρώπινη κουβέντα;
Είμαι άνθρωπος που μιλάει εύκολα, οπότε μπορώ να εκφράσω τα συναισθήματά μου χωρίς ιδιαίτερο πρόβλημα. Όμως η ομορφιά της μουσικής και της συγγραφής στίχων για προσωπικές εμπειρίες είναι ότι μπορείς να τις διατυπώσεις με έναν πιο όμορφο, πιο ποιητικό τρόπο. Ψάχνεις τις κατάλληλες λέξεις. Βυθίζεσαι πραγματικά σε ένα συναίσθημα, αναζητώντας τον καλύτερο τρόπο να το εξωτερικεύσεις. Και αυτό είναι κάτι που αγαπώ. Όταν υπάρχει και η κατάλληλη μουσική κάτω από όσα θέλω να πω, η έκφραση αποκτά μια εντελώς διαφορετική διάσταση. Επιπλέον, όταν μοιράζεσαι μια προσωπική ιστορία μέσα από ένα τραγούδι, οι άνθρωποι μπορούν να την ερμηνεύσουν με τον δικό τους τρόπο, να βρουν μέσα της τις δικές τους αναμνήσεις και εμπειρίες. Και αυτό είναι πανέμορφο. Επίσης, η μουσική σου επιτρέπει να εκφράζεις τον εαυτό σου ξανά και ξανά: το γράφεις, μετά το ηχογραφείς περνώντας από διαφορετικά συναισθηματικά στάδια, και έπειτα ανεβαίνεις στη σκηνή, το τραγουδάς και το βιώνεις πάλι από την αρχή.
- Εκεί είναι που έρχεται η μουσική και το παίρνει αγκαλιά. Αγκαλιάζει τις λέξεις και, κατά κάποιον τρόπο, δημιουργείται μια ιστορία πάνω σε μια άλλη ιστορία.
Ακριβώς, ακριβώς έτσι! Και επίσης, όταν το τραγουδάς στη σκηνή, το μοιράζεσαι με τον κόσμο εκείνη ακριβώς τη στιγμή. Υπάρχουν τόσοι άνθρωποι από κάτω που ακούν το ίδιο τραγούδι και ίσως περνούν το ίδιο πράγμα. Οπότε, ναι, είναι κάπως θεραπευτικό να γράφεις, να ηχογραφείς και να ερμηνεύεις.
- Δύο ακόμα ερωτήσεις, αν και κάποιος θα μπορούσε να μιλάει ώρες μαζί σου! Υπάρχει κάποιο τραγούδι από ολόκληρη την καριέρα σου που ακόμα και σήμερα σου είναι συναισθηματικά δύσκολο να τραγουδήσεις χωρίς να λυγίσεις;
Όχι απαραίτητα ένα συγκεκριμένο τραγούδι. Αλλά μερικές φορές με εκπλήσσει όταν τραγουδώ ένα κομμάτι του παρελθόντος που συνδεόταν με μια δύσκολη κατάσταση. Μπορεί να νιώθεις ότι έχεις συμβιβαστεί ή συμφιλιωθεί με αυτό, αλλά ύστερα από χρόνια το ξανατραγουδάς και εκπλήσσεσαι από το πόσο έντονα αισθάνεσαι ακόμα. Σε πιάνει απροετοίμαστη. Ένα συναίσθημα, μια αίσθηση ή μια ανάμνηση επιστρέφει αμέσως μόλις αρχίσεις να τραγουδάς.
- Θέλεις να το μοιραστείς μαζί μου;
Ναι. Προφανώς τώρα, με την απώλεια των γονιών μου, υπάρχει ένα τραγούδι που έγραψα πριν από πάρα πολλά χρόνια, το My Mother Said. Μιλάει για τους γονείς μου, για το πώς προσπαθούσαν να με μεγαλώσουν και να με βλέπουν να ωριμάζω. Είναι ένα όμορφο συναίσθημα, αλλά μερικές φορές και λυπηρό. Και τότε σκέφτομαι ότι εκείνη ήταν επίσης η περίοδος που απέκτησα τον γιο μου. Ακούω, λοιπόν, ένα τραγούδι για τους γονείς μου και συνειδητοποιώ ότι τώρα είμαι κι εγώ γονιός. Όλα όσα συνοδεύουν αυτόν τον ρόλο, οι ανησυχίες, η αγάπη, η θλίψη, έρχονται στην επιφάνεια μαζί με το τραγούδι. Αλλά πάντα με πιάνει απροετοίμαστη.
- Αν μπορούσες σήμερα να μιλήσεις στην Anneke της εποχής του Mandylion, πριν από όλο αυτό το ταξίδι, τις περιοδείες, τις απώλειες και τις αλλαγές, ποια είναι η μία φράση που θα ήθελες να της πεις;
Χμμ... «Μην αλλάξεις τίποτα». Γιατί μπορεί να κάνεις πολλά λάθη, να είσαι αφελής και να κάνεις χαζομάρες, αλλά ταυτόχρονα είσαι υπέροχη. Φτιάξαμε έναν σπουδαίο δίσκο και περάσαμε φανταστικά. Κάναμε πολλά θαυμάσια πράγματα, αλλά και πάρα πολλά λάθη και ανόητες επιλογές. Αυτός όμως είναι ο μόνος τρόπος να μάθεις. Δυστυχώς, εξακολουθώ να παίρνω χαζές αποφάσεις πού και πού, αλλά έτσι μαθαίνεις στη ζωή. Οπότε, θα της έλεγα, μην αλλάξεις τίποτα! Απλώς συνέχισε να κάνεις αυτό που κάνεις καλύτερα.
- Και φαίνεται ότι λειτούργησε.
Ναι!
- Σε ευχαριστώ πάρα πολύ, Anneke! Υποθέτω ότι θα σε δω και θα έρθω να σου πω ένα γεια στη συναυλία στην Αθήνα. Ήταν πραγματικά υπέροχο, σε ευχαριστώ πολύ.
Σε ευχαριστώ πάρα πολύ. Κι εγώ ελπίζω να σε δω τότε. Σε ευχαριστώ και εγώ για τον χρόνο σου. Ανυπομονούμε να έρθουμε στην όμορφη Ελλάδα!
INFO: The Gathering (NL) “Mandylion” 30-Year Anniversary live στην Ελλάδα
Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου 2026 | Μονή Λαζαριστών – Θεσσαλονίκη
Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου 2026 | Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού – Αθήνα
Εισιτήρια: https://www.more.com/gr-el/tickets/music/the-gathering-nl-live-in-greece/
