Πάσχα γιόκ, οπότε πάμε να τα βάλουμε όλα σε σειρά πριν μας δει κανένα μάτι στην γειτονιά. Θα μου πείτε «τι λες!» και δίκιο θα έχετε, αλλά ας μην μείνουμε εκεί. Για όσους διαβάζετε αυτή την στήλη, ξέρετε πως πάντα με σημαία το κλίμα, συνδυάζω έναν δίσκο με την εκάστοτε εποχή εκτός και όπως σήμερα μου την δώσει και θέλω να πάω κόντρα στον καιρό. Σκεφτειτε ενα οδοστρωτήρα που θέλει μανιασμένα να λιώσει ότι παπαρούνα και μαργαρίτα βρεί στον δρόμο του, ατμίζοντας περήφανα καυσαερίλα στον Ελληνικό γαλανό ουρανό. Δεν απέχουμε πολύ λόγω της καθιερωμένης Αφρικανικής σκόνης, πράγμα που σημαίνει ότι μπορούμε σήμερα να ρίξουμε στο πικάπ κάτι σκοτεινό και βρώμικο με ύφος νικητή, φεύγοντας γυμνοί στο ηλιοβασίλεμα.
Έχει τώρα καμία πενταετία που ο πλανήτης φλερτάρει με τα τιμημένα 90s ως προς το κομμάτι της dance κουλτούρας και πιο συγκεκριμένα της "bass" σκηνής που εκείνη την εποχή το Ηνωμένο Βασίλειο δίδαξε στυλ και μουσική τρίζοντας τα δόντια στην μαμά Αμερική. Jungle, breakbeat, drum 'n' bass, garage, uk bass και τα ρέστα σε έναν πανικό που όσοι τον ένιωσαν ακόμα τους κατατρέχει. Καθότι παιδί αυτής της σκηνής και έχοντας ενεργό ρόλο σε αυτήν της Αθήνας εκείνη την περίοδο έχω να πω πως ζήσαμε τέρατα τα οποία συχνά πυκνά με κάνουν να ξαναμπαίνω σε αυτό το κομμάτι της δισκοθήκης μου να ψάχνω σαν μικρό παιδί που ανακαλύπτει ξανά παιχνίδια που οι γονείς του τα αποθήκευσαν για να τα δώσουν σε άλλο παιδάκι αλλά τελικά ξέμειναν εκεί. Τόσο μεγάλος ο ενθουσιασμος μου.
Σε μια από αυτές τις βόλτες στα ράφια με τα jungle μου, έπεσα πάνω σε ένα μυθικό EP maxi 12'' από τα ελάχιστα με 4 κομμάτια στις δύο πλευρές του που στοιχειώνει τα όνειρα μου απο το 1992 που κυκλοφόρησε και το πέτυχα πολύ πιθανόν στο Discobole της Ιπποκράτους σε ένα από τα σκασιαρχεία μου για δίσκους στο κέντρο. X Dream, Troy, Cortex οι καλλιτέχνες που δεν γνωρίζαμε μέχρι προ τινός αφου δίχως ίντερνετ που να ξέρεις ένα παρόλα αυτά αρκετά δημοφιλές δωδεκάρι που κατέληξε να είναι ένα "top want" για συλλέκτες all over the world με τιμή στον Θεό – 300€+ αν βρεθεί για αγορά. Και XTC EP ο τίτλος του με τα freestyle γράμματα από μαρκαδόρο στην κενή ροζέτα στην μέση. Θα μου πεις, κοινότυπος ο τίτλος αλλά στην μουσική ξεχωρίζει από αρκετά releases εκείνης της εποχής για την εξυπνάδα του.
Μουσικά ενώ θα έπρεπε να σχολιάσω πριν πλατειάσω με τα υπόλοιπα είναι ένα σωστό διαμάντι και καταφέρνει να συμπεριλαμβανει μια ολόκληρη εποχή που τα υποείδη έδιναν και έπαιρναν. Λίγο από jungle, λίγο από ragga αλλά κατα γενική ομολογία ένα dark breakbeat αριστούργημα με παραγωγή που ξεχωρίζει από χιλιόμετρα μακριά αφού καταφέρνει να συνδυάζει μερικά samples με άναρχο τρόπο μέχρι πρόζες από ταινίες με σκοτεινές μπασογραμμες και breaks από την κόλαση. ''Im the Angel of Death'' ακούγαμε και νομίζαμε ότι είναι από θρίλερ του 1980 ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για ατάκα που ακούγεται σε επεισόδιο των αγαπημένων The Simpsons! Τα λόγια είναι φτώχεια, αφήστε και τις δύο πλευρές να χαώσουν το μέσα σας λίγο πριν η καλοκαιρία ξαναφέρει τον Bob Marley, τις bossa nova και το "καλοκαιράκι" του Πορτοκάλογλου στο προσκήνιο.
