Μπλέξαμε σε μια εποχή όπου όχι μόνο η μουσική αλλά και το φαγητό και σχεδόν τα πάντα έχουν μετατραπεί σε lifestyle. Τίποτα πια δεν κρατάει χαρακτήρα και όλα κατασκευάζονται για να καταναλώνονται από όλους ως κάτι με γενικούς τίτλους και πιστέψτε με αυτό είναι κάτι που θα μπορούσαμε να μιλάμε για ώρες. Γυρίζοντας πίσω στην μουσική και τον lifestyle χαρακτήρα της θα σταθώ στο άχαρο marketing που έχει επικρατήσει τα τελευταία χρόνια αφού ο ανταγωνισμός είναι τεράστιος και ακόμα και μεγάλες μπάντες αναγκάζονται να πέσουν στις ίδιες τρύπες για να προωθήσουν με τρόπο σχεδόν μυστήριο την μουσική τους. Για να μην αναφερθώ στο packaging και στις εκδόσεις που μόνο περιττές είναι. Που πήγαν οι εποχές που μεγάλοι δίσκοι κυκλοφορούσαν χωρίς περεταίρω στόμφο και περγαμηνές αποδεικνύοντας ότι το περιεχόμενο είναι το μεγαλύτερο όπλο. Εξώφυλλα και τέχνη που τα περικλείει και η ίδια η μουσική στο κάτω κάτω της γραφής.
Αφίσες εμφανίζονται κολλημένες σε διάφορες μεριές του πλανήτη, ένα περίεργο παιχνίδι εκτυλίσσεται τάχα μου τάχα μου κάτω από την μύτη μας, αχρειαστα pre save στο Spotify μας κρατούν ξάγρυπνους τις νυχτες αφού η πληροφορία είναι πολλή και φοβόμαστε μην και χάσουμε τίποτα και σειρήνες πολέμου ακούγονται τα βράδια. Μόνο που όλα αυτά τελικά συνοδεύονται από μια κυκλοφορία που πρόκειται να συμβεί ή και δέκα κυκλοφορίες μαζί όπως είθισται να γίνεται από μεγάλους καλλιτέχνες των digital platforms για να χαθει τελικά η μπάλα. Δηλαδή εμείς που η αγαπημένη μας μπάντα έβγαζε δίσκο και τον αγοράζαμε σε σιντί για να γίνει ένα με το αυτοκίνητο μας επί σειρά μηνών, ήμασταν λάθος ή μάλλον περίεργοι στα μάτια των νέων μουσικόφιλων ή όλων αυτών που η μουσική αποτελεί κομμάτι του lifestyle τους. Σέβομαι και τις δύο περιπτώσεις το ίδιο όσο κι ας δύσκολο είναι αφού θες ένα σκασμό λεφτά για να πας σε ένα live concert πια.
Και μέσα σε όλο όλον αυτόν τον χαμό πρέπει να γράψω και για έναν δίσκο που κάποτε είχα ανακαλύψει και ξανασχολήθηκα μαζί του αφού τον είδα τυχαία στην δισκοθήκη μου αλλά ξέρετε κάτι; Θα διαλέξω κάτι δύσκολο αυτή την φορά για να πεδαιψω πρώτα εμένα και μετά τους νεότερους που διαβάζουν τούτη εδώ την ταπεινή στήλη, αν υπάρχουν. Ήρθα στο δίλημμα αν πρέπει να κρατάω ολόκληρες δισκογραφίες καλλιτεχνών ουκ ολίγες φορές την ζωη μου και η απάντηση μέσα μου ήταν πάντα η ίδια. Ναι, τα κρατάω όλα ακόμα και αν αυτοί οι μουσικοί που αγαπώ ξύπνησαν μια μέρα με πονοκέφαλο ή κοσμικές ανησυχίες όπως το ζεύγος Alice και John Coltrane αλλά πως να πεις όχι, στο θεϊκό artwork, το άψογο packaging της Impulse αλλά και στο γεγονός ότι το Cosmic Music ουσιαστικά είναι ο δίσκος (μετά το Monastic Trio) με τα πρώτα βήματα της πολύ αγαπημένης μου Alice που μετά από εδώ έκανε στην κυριολεξία παπάδες στην μουσική της. Καλά για την δισκογραφία της μπορώ να μιλάω για ώρες.
Ως τότε όμως ας βυθιστούμε σκληρά στο πλανήτη John Coltrane με τα καλά και τα κακά του. Το Cosmic Music με τα δύο διαφορετικά εξώφυλλα κυκλοφόρησε το 1968 πρώτα στο label του Αγίου Ιωάννη Κολτρέιν και μετά αμέσως το 1969 στην αγαπημένη Impulse και τελείως αντικειμενικά πρόκειται για έναν από αυτούς τους δίσκους που πρέπει να ακούσεις αρκετές φορές για να ενώσεις τις τελείες και τελικά να βγει κάποιο νόημα. Κάτι σαν πίνακας του Pollock ας πούμε (γέλια). Εγώ στο σπίτι πάντως τον παιζω χαμηλά πρώτον για να αποφύγω την τρέλα στα αυτιά αλλά και τα σχόλια του τύπου «Ρε συ τι τρέλα είναι αυτή που ακούμε; Σαν να γίνεται επίθεση με σαξόφωνα και φλάουτα απο μαϊμούδες». Στο ερώτημα όμως αν κρατάω ότι λέει πάνω John ή Alice Coltrane απαντάω με υπερηφάνεια, ΝΑΙ. Ας αφήσουμε τις θάλασσες να μας ηρεμήσουν μετά από την τρέλα του απόκοσμου Cosmic Music.
