Εντάξει, ακούμε Pharoah Sanders και αμέσως να τρέξουμε να πούμε πόσο μας αρέσει και πόσο έχουμε εντρυφήσει στην μουσική του και πόσο φάση είναι αλλά πρέπει να σκεφτούμε προτού ανοίξουμε κουβέντες, πόσο για πιο λίγους ήταν πριν από όλο αυτό που συνέβη με τον Sam Shepherds (aka Floating Points). Και δεν τα λέω αυτά για να σας μπω στην μύτη, προσπαθώντας να σας το παίξω ειδήμων αλλά είναι αρκετές αυτές οι φορές που μουσικοί διανύουν μια δεύτερη ή τρίτη ζωή λόγω κάποιου γεγονότος που στην δική μας περίπτωση ευτυχώς δεν είναι κάποιο reel στο Instagram ή κάποιο πόστ στο Tik Tok. Είχα δεν είχα, πάλι έβγαλα γκρίνια μεσήλικα.
Στο θέμα μας τώρα. Δεν ξέρω πολλούς μουσικούς να διανύουν πέντε και βάλε δεκαετίες και παρόλες τις αλλαγές στην μουσική τεχνολογία, να ακούγονται το ίδιο για να μην πω πιο pure. Ένας από αυτούς ο φανταστικός Pharoah Sanders που απο το 1965 ως και το πρόσφατο 2021 ήταν ενεργός και κοτσονάτος σε όλα του. Αυτή ήταν και η χρονιά που έκανε τον δίσκο με τον Floating Points, Promises στην πολύχρωμη Luaka Bop με αποτέλεσμα να τον μάθει ακόμα και ένα κοινό που τον αγνοούσε μέχρι τότε λίγο μετά αφού έφυγε από την ζωή. Ας μου επιτραπεί να διαλέξω κάτι πολύ αγαπημένο από την τεράστια δισκογραφία του και που διχοτομεί στην μέση ότι δημιούργησε, δίνοντας ακριβώς τον ήχο που δημιούργησε και τον καθόρισε.
Η χρονιά κυκλοφορίας το 1980, η καλύτερη χρονιά για πολλούς λόγους με πρώτο την γέννηση μου αλλά κυρίως την πρωτοπορία στην μουσική αν και ηχογραφήθηκε τον Δεκέμβριο του 1979. Και μην μου λέτε γιατί τα λές αυτά γιατί είναι αρκετά σημαντικά για να δηλώσουμε το μουσικό ύφος. Να σας πω πως το Journey To The One με το εξαιρετικά 80s φουτουριστικό εξώφυλλο πέρα από ένα από τα πιο ισορροπημενα tracklist σε δίσκο του, είναι και το album που περιέχει το ''You Gotta Have Freedom'' και αν δεν ξέρετε γιατί μιλάω, σταματήστε να διαβάζετε, πατήστε play και όλα καλά. Μιλάμε για έναν από τους μεγαλύτερους spiritual jazz ύμνους και λίγα λέω.
Πάνω απ όλα είναι αυτή η μοναδική αύρα που έχει ο Sanders στους δίσκους του που εδώ υπάρχει πιο πολύ ποτέ. Ένα mellow jazz υβρίδιο που εκεί που δεν το περιμένεις γίνεται όξινο και σκληρό αλλά πάντα με αυτή την αίσθηση της παγκόσμιας αγάπης, αν καταλαβαίνετε τι εννοώ. Unity! Μαζί του νιώθω πως τίποτα δεν γερνάει, ότι όλα ακούγονται φρεσκα και αναλλοίωτα και πως όσο πιο μετα την δεκαετία του 1960 πάει, τόσο το καλύτερο.
