Εκμεταλλευόμαστε, με ωραίο πάντα τρόπο, τη μουσική για να εξωτερικεύουμε τα συναισθήματά μας, για να πούμε αυτό που θέλουμε, ή μήπως τελικά η ίδια η μουσική είναι εκείνη που μας προκαλεί; Σε κάθε περίπτωση, όταν πρόκειται για κάτι δημιουργικού χαρακτήρα και μας βοηθά στην έκφραση, είναι καλό. Ωραία ερωτήματα αυτά, αλλά θέλουν και κάτι on the side, που λένε και οι φίλοι μας από τα εξωτερικά. Και τι καλύτερο από ζουμερή μουσική κόντρα στον συννεφιασμένο αθηναϊκό ουρανό, που καθόλου δεν μας πάει. Το χέρι μπαίνει βαθιά, αλλά με συνείδηση, και διαλέγει για σήμερα κάτι τόσο δυνατό που μόνο παλικάρι σε βγάζει. Συναισθηματικά άρτιο, με groove που μόνο εκεί θα βρεις, ευτυχώς ή δυστυχώς.
Ο Joe Bataan, πέρα από φωνάρα και καταλληλότερος για τη θέση του Nuyorican αντιπροσώπου στη δισκοθήκη μου, είναι και κάτι παραπάνω. Προσωπικά μιλώντας, είναι το σωτήριο πάντρεμα της όχι πάντα επιλογής μου για latin με τη σχεδόν πάντα αγαπημένη μου επιλογή για soul. Άλλωστε, δεν τον θεωρούν αδίκως τον πατέρα της latin soul. Γεννημένος στη Νέα Υόρκη, στο East Harlem, και μέλος πορτορικανικών συμμοριών την πιο «σωστή» εποχή, κατάφερε να συνδέσει απόλυτα το όνομά του με τον πολύ πιασάρικο όρο του boogaloo. Με μεγάλη δισκογραφία, κυρίως στη Fania και τη Salsoul Records, αλλά και στη Vampisoul που τον σύστησε σε μεγαλύτερο κοινό είκοσι και βάλε χρόνια μετά, από όπου προέρχεται και αυτή εδώ η στήλη.
Το LP Call My Name είναι σίγουρα από τα πιο χαρακτηριστικά άλμπουμ του, αλλά και το πιο αγαπημένο μου. Ποιο track να πρωτοπιάσω, δηλαδή. Από το “Chick-a-Boom” και το “Cycles of You” έως το ομώνυμο, όλα είναι σωστά killers, για να κλείσει με το υπέροχο “I’m the Fool”, στα δύο απολαυστικότατα parts του μαζί. Το πρώτο μέρος, με τα ταξιδιάρικα φωνητικά του άσσου Bataan και τις νοσταλγικές latin μελωδίες, και το δεύτερο, όπου η μπάντα τα σπάει, κάνοντας επίδειξη δύναμης μέχρι και το δέκατο του λεπτού. Όσο progressive χρειάζεται. Ένας δίσκος για εμάς που μας αρέσει να χορεύουμε με τις σκέψεις μας, ανέμελοι, μπροστά στους άλλους.
