Η τελευταία αμερικανική και ευρωπαϊκή περιοδεία των Dream Syndicate εντάσσεται σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο: γίνεται με αφορμή την deluxe επανέκδοση του δεύτερου δίσκου τους, του Medicine Show του 1984. Όπως είπε και στη σκηνή ο Steve Wynn, προλογίζοντας ένα από τα κομμάτια, η μπάντα ανέκτησε τα δικαιώματα για’ αυτά τα τραγούδια ύστερα από 40 ολόκληρα χρόνια που παρέμεναν δεσμευμένα – εξ ου και η επανέκδοση. Το υλικό που θα αποτελούσε τον κορμό του σετ, ήταν λίγο-πολύ δεδομένο.
To Medicine Show στην εποχή του ήταν αμφιλεγόμενο. Κάποιοι το εξέλαβαν ως μια προσπάθεια των Dream Syndicate να ρετουσάρουν τον ήχο τους και να γράψουν πιο εμπορικά για το ραδιόφωνο κομμάτια. Ο Steve Wynn θα έλεγε αργότερα ότι το άλμπουμ είχε πράγματι πιο 70s rock ήχο, επειδή εκείνη την εποχή άκουγαν πιο πολύ τις αντίστοιχες ηχογραφήσεις του Neil Young και των Crazy Horse. Είτε αυτό έγινε συνειδητά είτε όχι, το Medicine Show είχε κυρίως την ατυχία να ακολουθεί το The Days of Wine & Roses, ένα απολύτως συγκλονιστικό ντεμπούτο, ίσως την τελειότερη άσκηση ύφους πάνω στους Velvet Underground – μαζί με το Marquee Moon των Television, την άλλη μεγάλη επιρροή στον ήχο των πρώιμων Dream Syndicate. Μοιραία, το Medicine Show συγκρινόταν μαζί του.
Από την ομάδα που ηχογράφησε το Medicine Show, σήμερα στη μπάντα συνεχίζουν ο Steve Wynn (κιθάρα, φωνητικά), ο Dennis Duck (τύμπανα) και ο Mark Walton (μπάσο). Στη δεύτερη κιθάρα, τον Karl Precoda έχει σήμερα αντικαταστήσει ο Jason Victor, «που πήγαινε ακόμα γυμνάσιο όταν ηχογραφήθηκε ο δίσκος», όπως αστειεύτηκε επί σκηνής ο Wynn. Στα πλήκτρα ο τότε σύντροφος από τους Green On Red, Chris Cacavas, που σήμερα είναι σταθερό μέλος των Dream Syndicate.
Το Gagarin γέμισε σχεδόν ασφυκτικά εκείνη την Πέμπτη και είχα ειλικρινά να βρεθώ πολύ καιρό ανάμεσα σε τόσους πολλούς συνομήλικούς μου σε συναυλία. Οι Dream Syndicate έχουν αφοσιωμένους φανς στην Ελλάδα, που τους ακολουθούν από την εποχή που έδωσαν τα πρώτα τους live στο Άλσος στο Πεδίο του Άρεως (1986, όπου κόπηκε το ρεύμα) και στο Βεάκειο (1987, μαζί με Fleshtones, Hoodoo Gurus, Jaywalkers, Last Drive). Οι ίδιοι φανς ακολούθησαν και τον Wynn στη σόλο καριέρα του. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Wynn ήταν αυτός που επιλέχθηκε συμβολικά για τη συναυλία με την οποία έκλεισε το Ρόδον (Μάιος 2005).
Το σετ ήταν χωρισμένο σε τρία μέρη. Στο πρώτο, έπαιξαν κυρίως τραγούδια από τα άλμπουμ που έχουν κυκλοφορήσει μετά την επανασύνδεση ("How Did I Find Myself Here?", "The Universe Inside", "Ultraviolet Battle Hymns" and "True Confessions"). Σ’ αυτά τα κομμάτια οι Dream Syndicate έχουν συντονίσει κάπως τον ήχο τους με το σύγχρονο psych-rock, κινούμενοι σε παραπλήσιους γαλαξίες με γκρουπ σαν τους Black Angels ή τους Brian Jonestown Massacre. Ο ήχος τους έχει γίνει επίσης λίγο πιο επαναληπτικός, αφήνοντας χώρους για μεγάλα τζαμαρίσματα.
Ύστερα από περίπου 40 χορταστικά λεπτά, το γκρουπ επέστρεψε στη σκηνή για να (επανα)παρουσιάσει τα κομμάτια του Medicine Show, όχι όμως ακριβώς με τη σειρά που είναι στον δίσκο. Δυναμικό ξεκίνημα με το "Still Holding on to You", συνέχεια με το "Bullet with My Name on It", που τραγουδήθηκε με λαχτάρα από τους φανς, σκυτάλη στο power-pop "Daddy's Girl", και η άτυπη «πρώτη πλευρά» να ολοκληρώνεται με το "Burn": τα πλήκτρα του Cacavas κλέβουν εδώ την παράσταση, σε ένα mid-tempo κομμάτι που θα ταίριαζε στους δίσκους που έβγαζαν στις αρχές του ’70 ο Neil Young ή ο ηλεκτρικός Dylan.
Ξαναπήραν τα άρματα με το southern-boogie "Armed with an Empty Gun", για να ακολουθήσει το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου, ένα βαρύ και σκοτεινό post-punk blues, σαν να τζαμάρουν οι Television με τον Howilin’ Wolf. Στο "Merrittville" έριξαν και πάλι τους τόνους, americana, με τα πλήκτρα του Cacavas ξανά σε καθοδηγητικό ρόλο, να παίζουν μελαγχολικά και με τον Wynn να γλυκαίνει ομοίως τη φωνή του. Μια ηλιαχτίδα λες, πριν εισβάλλει απειλητικά το απόλυτο… σκοτάδι του "John Coltrane Stereo Blues", η πιο μακάβρια ιστορία που έχει γράψει ο Wynn. Στο στούντιο το βίτσιο τους στις κιθάρες τραβάει το κομμάτι στα οκτώ λεπτά σε διάρκεια, στο live το τέντωσαν πάνω από τα δέκα, τσιτάροντας το fuzz και τις παραμορφώσεις, σπονδή ξανά στους Velvets του White Light/White Heat. Μας άφησε ξέπνοους και καταϊδρωμένους.
Το encore ήταν ένα σύντομο best off. Το "The Side I’ll Never Show" με κιθαριστικά μπαράζ∙ τα δύο στάνταρ του The Days Of the Wine Roses, δηλαδή το "Tell Me When It’s Over" και το "That’s What You Always Say", σε ζόρικες εκτελέσεις∙ και για γκραν φινάλε, το πλέον πολυαναμενόμενο: έχω δει όλες σχεδόν τις συναυλίες των Dream Syndicate στην Αθήνα (μαζί με κάμποσες του Steve Wynn) και σε κάθε live, τουλάχιστον από το 1987 και μετά, από την αρχή κιόλας, ακούγεται στον αέρα η ίδια επιτακτική κραυγή: "Boston". Το έπαιξαν για το αντίο, σε μια φοβερά κεφάτη εκτέλεση, την οποία πρώτα απ’ όλα έδειχναν να την ευχαριστιούνται οι ίδιοι στη σκηνή, όπως την ευχαριστηθήκαμε και εμείς.
Μια φίλη έγραψε μετά τη συναυλία ότι θα ήταν ωραία ν’ ακούγαμε και το "Loving The Sinner, Hating The Sin". Άμπωτε. Ίσως σε δύο χρόνια. Όταν θα συμπληρώνονται 40 χρόνια από την κυκλοφορία του Ghost Stories.
