Σάββατο βράδυ λίγο μετά τις 22.30 στο Gazarte το δάσος εισβάλλει στην πόλη. 4 άνθρωποι από το Ανατολικό Λονδίνο με αγάπη για τα δέντρα και τα δάση και ισχυρή πολιτική άποψη για την αστική επέκταση, τον εξευγενισμό (gentrification), την καπιταλιστική υπερβολή, τις ανισότητες πλούτου, την περιβαλλοντική εξάντληση, τη σπατάλη και τη συστημική αποτυχία κατέλαβαν τη σκηνή για μία ώρα και κάτι και με πρόσωπα που σπάνια αποκαλύπτουν και δασικές μορφές που παραπέμπουν στον Woodwose της λαϊκής παράδοσης μας θύμισαν με τρόπο βουκολικό, αρχέγονο, πειραματικό και πάνω από όλα χορευτικό το αυτονόητο: "Be Nice To the Trees".
Rita Mosss πριν από αυτούς, μια τεράστια έκπληξη για μένα που είχα καιρό να τους δω και να τους ακούσω με έναν ήχο εξελιγμένο που ταίριαζε "γάντι" σε μια πειραματική noise βραδιά σαν κι αυτή. Μισάωρο ψυχεδελικό τζαμάρισμα αρκούντως δυνατό, αυτοσχεδιαστικό με συχνές αλλαγές ρυθμού με την εισβολή πνευστών -φλογέρας και τρομπέτας- έντονη εκφραστικότητα, πανκ ψυχή κι ενέργεια με τίτλο «δέστε τις ζώνες σας» για την απογείωση.
Snapped Ankles στη σκηνή και ναι, είναι αυτοί που ξέρουν να στήνουν ένα αλλόκοτο χορό σαν τελετή σε δάσος και γιορτή με δέντρα, κάτι ανάμεσα σε DIY gig και ψυχεδελικό θέατρο, αυτή τη φορά γλάροι, αδέσποτα σκυλιά και κύματα μέσα σε αυτό, ανάμεικτα με tribal λεπτομέρειες, kraut τόσο όσο, άλλοτε σαν DEVO και Residents, άλλοτε σαν Aphex Twin των 90s και Can πότε στον trance ήχο και πότε στα grooves και στην αίσθηση.
Άλλοι μιλούν για σαμανικό γλέντι, άλλοι για παγανισμό, εγώ θα πω απλά ιδιοσυγκρασιακή performance που δεν σε αφήνει πολύ να πάρεις τα μάτια σου από πάνω της.
Πρωταγωνιστής ο frontman Ankles Austin ανάμεσα σε δύο μικρόφωνα, το ένα καλυμμένο με κορμό δέντρου που ρυθμικά χτυπούσε με μια μπαγκέτα σαν ραβδί μάγου και περιέφερε από το δεξί στο αριστερό άκρο της σκηνής κι ένα μικρό αρμόνιο στα χέρια του που ξέμεινε από κάτι, κι έτσι βρέθηκε να τριγυρνά ανάμεσα στο κοινό για να φτάσει τον ηχολήπτη στον εξώστη και να λύσει το πρόβλημα. Δίπλα του φορώντας τις καθιερωμένες πιτσιλωτές στολές Hazmat και φακούς κεφαλής -καμουφλαρισμένοι κατοίκοι του δάσους που παραπέμπουν σε λαογραφικές φιγούρες όπως ο krampus ή οι mummers- οι συμπαίκτες του Chestnutt (synth), Parry (μπάσο) και Long (τύμπανα) μέσα σε σκηνικά κατάλληλα να σε βυθίσουν σε μια δασική μυθολογία.
70λεπτο σετ μέσα σε πράσινο λέιζερ φως που δεν χαλάρωσε ούτε στιγμή, με μία ίσως μόνο σύντομη εξαίρεση, όταν όλοι προσκληθήκαμε σε μια νοερή απόδραση σε ανεμοδαρμένες παραλίες. Εκεί, ο Ankles Austin χώρισε το κοινό σε γλάρους, άμμο, κύματα και αδέσποτα σκυλιά, σαν σε θεατρικό παιχνίδι στο σχολείο: «Αυτή η πλευρά, μπορείτε να είστε τα κύματα · κι αυτή η πλευρά, οι γλάροι. Και τώρα εδώ στη μέση, τα αδέσποτα σκυλιά… τα κύματα που σκάνε, οι γλάροι, ο ήλιος που σας καίει… τα κύματα, οι κραυγές». Κι όλο αυτό για το πέρασμα σε ένα καυτό και βαρύ "Raoul".
Ξεκίνημα με το εμβληματικό "Johnny Guitar Calling Gosta Berlin" που είναι κολοσσιαίο, όταν παίζεται ζωντανά και δεν πέρασε πολλή ώρα από τη στιγμή που ακούσαμε τον Austin να δηλώνει: «Δεν είμαι πολιτικός, είμαι επιχειρηματίας», στίχοι από το εύστοχα τιτλοφορημένο "Rhythm Is Our Business", κάλεσμα σε δράση, μια κραυγή για να χορέψεις ανάμεσα σε arpeggios που θυμίζουν βιντεοπαιχνίδι και grunge κιθάρες. Από το "Pay The Rent", στο "Bai Lan" και έπειτα στο "Where’s the Caganer?", οι Snapped Ankles υπνώτισαν και μάγεψαν το “ετοιμοπόλεμο” κοινό σε έναν συλλογικό χορό χωρίς πρόσωπα. Αυτή είναι άλλωστε κι η λογική πίσω από την ανωνυμία. Μια συλλογική κραυγή διαμαρτυρίας. Μια μπάντα, κολεκτίβα ή όπως αλλιώς θες να την πεις, μια συλλογική δασική οντότητα που φωνάζει μακριά από προσωπικές ταυτότητες.
Το «Οι δύσκολοι καιροί απαιτούν μανιασμένο χορό» ακούστηκε τόσο επίκαιρο όταν η σπασμένη μπασογραμμή του "Pay The Rent" ξεχύθηκε από τα ηχεία του "The Crescent" και το κοινό χόρεψε τα χρέη του. «ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΩ ΤΟ ΕΝΟΙΚΙΟ!» βροντά κάθε φορά ο frontman με μια παραμορφωμένη, μεταλλική φωνή, που μοιάζει σχεδόν με Dalek. Στα επόμενα κομμάτια, τα beats ακολούθησαν μια μεγάλη πορεία διαμαρτυρίας. Ο ήχος τους γρήγορος, rock’n’roll, λίγο ψυχεδελικός και γεμάτος στροβιλιζόμενους, τελετουργικούς ρυθμούς.
Log synths σκαλισμένα από κορμούς δέντρων ηχητικές γεννήτριες και σκηνικά αντικείμενα μαζί, αδυσώπητα tribal beats- το αυξημένο BPM αδύνατο να αγνοηθεί καθώς το σετ κλιμακωνόταν-, φωτισμός θεατρικός που μεταμόρφωσε το Gazarte σε τελετουργικό πεδίο δίνοντας έμφαση στη συλλογική εκτόνωση αντί στην ατομική προβολή. Εκρηκτικές μπασογραμμές, post-punk, βρώμικα synths, drums που έθεταν σε κίνηση τα jams, απαγγελία και ωμή ενέργεια, οργανικά rave στοιχεία που έβαζαν τις βάσεις για τo rave του δάσους: «forest rave».
Με κοστούμια που παραπέμπουν σε πλάσματα του δάσους και μια αισθητική που ισορροπεί ανάμεσα στο DIY και το ψυχεδελικό θέατρο, οι Snapped Ankles με ήχο που αντλεί από το krautrock, το post-punk και την ηλεκτρονική πειραματική σκηνή, επαναληπτικούς ρυθμους, κοφτά φωνητικά και συνθεσάιζερ το βράδυ του Σαββάτου στο Gazarte ερμήνευσαν ζωντανά 10 κομμάτια από τη δισκογραφία τους με μεγαλύτερη αγριότητα και όγκο από ό,τι στο στούντιο, ήχο τραχύ αλλά ελεγχόμενο, με τις μπασογραμμές και τα ξεσηκωτικά μοτίβα να σπρώχνουν το κοινό σε μια συλλογική, σχεδόν εξωκοσμική εμπειρία. Σαν η anarcho punk να έκανε παιδί, το οποίο έχει μεγαλώσει μισό υπερασπίζομενο τα δάση και μισό χάνοντας τη λογική του σε rave parties.
Παρά τον πειραματικό τους χαρακτήρα οι Snapped Ankles καταφέρνουν να παραμένουν άμεσοι και προσιτοί αποφεύγοντας την αυτάρεσκη δυσκολία που συχνά συνοδεύει παρόμοια εγχειρήματα. Το κοινό το Σάββατο το βράδυ στο Gazarte δεν παρακολούθησε απλώς μια performance, αλλά συμμετείχε αντλώντας από την tribal electronica ενέργεια της μπάντας παίρνοντας μέρος σε μια γιορτή παράξενης pop, όπου το χάος και η δομή συνυπάρχουν.
Οικολογικός συναγερμός και ανθρώπινη ευθραυστότητα, rave που επαναπροσδιορίζεται, φαντασία, ικανότητα να καθηλώνουν, πρωτόγονη ατμόσφαιρα, ένστικτο, παγανιστικές παραδόσεις σαν πράγματι αρχαίοι κάτοικοι του δάσους να έχουν διεισδύσει στον αστικό χώρο και να τις αναβιώνουν.
Η βραδιά έκλεισε με ένα εκρηκτικό "Smart World" και τον Austin να γράφει και να παίζει σε λούπα το «Thank you and goodnight» καθώς οι Snapped Ankles αποχωρούσαν από τη σκηνή μέσα σε θερμά χειροκροτήματα και ειλικρινή αποθέωση. Πριν από αυτό ο κόσμος είχε χάσει κάθε έλεγχο στο "I Want My Minutes Back". Encore δεν χρειάστηκε.
Μπορεί να είναι τέσσερις τύποι ντυμένοι σαν Sasquatch ακροβατώντας ανάμεσα στην τέχνη και τη σάτιρα, των οποίων ο ήχος έχει βράσει και ζυμωθεί στις γωνίες της warehouse σκηνής του Λονδίνου, στη βάση της αισθητικής τους να υπάρχει ένα μίγμα οικολογίας και τεχνολογίας, να μετατρέπουν δέντρα και κορμούς σε DIY synthesizers, αλλά σίγουρα οι Snapped Ankles στην πραγματικότητα δεν έρχονται από τα δάση όπως θέλουν να λένε. Αναδύονται από τον παράξενο κόσμο που δημιουργείται από το αστικό και φυσικό χάος και Σάββατο βράδυ παίζοντας στο Gazarte κάτω από τους Gadjo Dilo μας έδωσαν να καταλάβουμε για τα καλά γιατί ο κόσμος στρέφει το βλέμμα του στο Ανατολικό Λονδίνο.
Σε έναν κόσμο που μοιάζει να καίγεται, το καρφιτσωμένο πανί στο δεξί μέρος της σκηνής με την ένδειξη “Hard Times Furious Dancing” δίνει τη λύση και συνοψίζει τη βραδιά.
Οι δύσκολοι καιροί απαιτούν μανιασμένο χορό.
