Σάββατο 10 Ιανουαρίου, ΑN Club. Μια βραδιά που από καιρό περιμέναμε άνοιξε με τον καλύτερο τρόπο.
Γεννάδιος Αρβανίτης γνωστός ως Degear0001 απέδειξε λίγο μετά τις 21.30 για ακόμα μία φορά ότι μισή ώρα του φτάνει για να καταφέρει να μας κουρδίσει με τα φθηνά του αρμόνια και τα πειραγμένα κυκλώματα, με τα high-pitched φωνητικά του και τις λούπες του που ανέβασαν δεόντως την ενέργεια και τη διάθεση για χορό. Circuit bending, synthesizers, drum machines για μια "ελαφρώς πειραματική" pop, όπως μου την περιέγραψε κάποτε, και μια one man performance που δύσκολα ξεχνάς.
Οι Modern Ruin έλαβαν γρήγορα τη σκυτάλη από αυτόν για να μας βυθίσουν σε μια σκοτεινή, αλήτικη μυσταγωγία με kraut στοιχεία και έντονο industrial χαρακτήρα. Δυάδα που σερβίρει ωμή electro με βαριά μπάσα και τα βαθιά φωνητικά του Μάκη Παπασημακόπουλου (που θα θέλαμε λίγο πιο δυνατά). To μουσικό project του Νικόλα Ράπτη και του Μάκη Παπασημακόπουλου με τον βερολινέζικο χαρακτήρα του, τον υπόγειο ήχο του, την punk αισθητική και την techno κουλτούρα του αυτονόητη επιλογή πριν υποδεχτούμε τους Decius στη σκηνή.
Από το σημείo αυτό και ύστερα, το review για την εμφάνιση των Decius το βράδυ του Σαββάτου στο AΝ Club θα μπορούσε να είναι σούπερ λακωνικό: Ο Lias είναι ένας εξαιρετικός performer και οι Decius ξεκάθαρα ξέρουν να στήνουν τον χορό.
Τυχεροί να βλέπουμε κάτι ακριβώς τη στιγμή που συμβαίνει και ευχαριστούμε την "Πώρωση" για αυτό. Οι Decius, το "μπάσταρδο techno παιδί του έρωτα 4 τύπων" (του Lias Saoudi, frontman των Fat White Family, των αδερφών Luke & Liam May της Trashmouth Records και του Quinn Whalley των Paranoid London και των Warmduscher) που έχτισαν μαζί ένα supergroup -όνομα και πράγμα- κατέφθασαν πρώτη εβδομάδα του Γενάρη στο ΑΝ για να κάνουν το ποδαρικό το σωστό δείχνοντας μας πώς γίνονταν τα πράγματα τη δεκαετία του '80 στα gay club του Σικάγο και της Νέας Υόρκης.
4 απείθαρχοι εκκεντρικοί τύποι, ένας με καπέλο, δύο στα άκρα κι ένας με δερμάτινη και λουστρινένια περιβολή και μαύρα γάντια που θύμιζαν μαύρα λάτεξ γάντια βαρέος τύπου κατέλαβαν τη σκηνή -και την ψυχή- του An για 1.5 ώρα με το ζόρι και μας κέρασαν μια non stop dance εμπειρία με κοιλιά και κοινοτοπία σχεδόν καμιά. Οι τρεις στάθηκαν πίσω από μυστηριώδη μαύρα κουτιά κι ευτυχώς ο μυστικός μου πράκτορας Γεννάδιος (Degear0001) μου αποκάλυψε τι βρισκόταν πίσω από αυτά και σε όλους εμάς, που στο "en fase πεδίο" καθόλου δεν ήταν ξεκάθαρο αν η τριάδα χειριζόταν decks ή αν πίσω από αυτά βρίσκονταν synthesizers, drum machines ή κάποια άλλη μυστηριώδης μουσική μηχανή με τον Lias μπροστά της να επιδίδεται σε ένα σέξι ηδονιστικό λίκνισμα μέσα στα hot pants του, να προκαλεί με κάθε του φαλσέτο και κραυγή το παραλήρημα του κοινού και να πηδά με περισσή άνεση στην "αρένα" ανάμεσα σε fans που από ό,τι φαίνεται διψούσαν για κάτι πιο προσωπικό που δεν φάνηκε να δίνει.
Οι Decius παίζουν ένα κράμα από acid house, new wave, EBM, electro, disco και αυτό το έχουμε καταλάβει καλά. Στο live αυτό και σε κανένα live τους δεν πάνε να παίξουν τα κομμάτια τους. Λίγο τους ενδιαφέρει η εκτέλεση και η ακρίβεια. Καθόλου δεν σε νοιάζει να ξέρεις τους στίχους. Το concept είναι ξεκάθαρο και η καταγραφή του setlist περιττή. Ένα live act σκληροπυρηνικό που άνετα θα μπορούσε να είναι DJ set σε μια κυριακάτικη Eden βραδιά στο Ωδείο Αθηνών, μια performance θεατρική, προκλητική, σέξι και διεγερτική και το σημαντικότερο η κατασκευή μιας κλαμπίστικης ατμόσφαιρας- ακόμα και στο ΑΝ, δίπλα στην πλατεία Εξαρχείων που κάποτε οι Zounds αποκαλούσαν "Anarchy Square"- για το άναμμα μιας φωτιάς.
Αλλού θυμίζουν LCD Soundsystem, αλλού Daft Punk χωρίς κράνη, εμένα προσωπικά μέχρι Madonna και Prince, πρόσθεσε σε όλα αυτά όμως το πανκ μπρίο γιατί ο Lias έρχεται από τους Fat White Family και κουβαλά μια πανκ ψυχή που δεν ψοφά μόνο για τέκνο γλέντια. Acid house beats, electronica χυδαία και υπνωτιστική, βαριά techno σε σημεία, παραμορφωμένη disco, queer ήχος των 80s. House με στίχους. Προφανώς μακριά από τη σύγχρονη mainstream σκηνή του Ηνωμένου Βασιλείου, τους Bicep, τους Overmono και τον Fred Again... Λιγότερο στιλιζαρισμένοι, πάντα σε μικρές σκηνές, πιο εναλλακτικοί, λιγότερο αποστειρωμένοι, βρώμικοι όσο πρέπει, με ένταση και όγκο σε μουσική και performance.
Φωτιά και λαύρα στα πόδια μας Σάββατο βράδυ κυρίως πάνω στο φαλσέτο ρεφρέν του "Look Like a Man" με τα παπούτσια να ξεκολλάνε εύκολα από το πάτωμα του AΝ που πάντα κολλάει από το ξεκίνημα (πότε προλαβαίνουν και χύνουν ποτά, σκέφτομαι ήδη στις 21.30), ιδρώτας, κουτούληματα γοφών και αυθαίρετα χέρια στα βίντεο μας. Είχα καιρό να δω όλο τον γνωστό κόσμο συγκεντρωμένο και αυτό νομίζω είναι το μεγάλο κατόρθωμα των Decius. Η συλλογική ενέργεια γύρω από τα νευρικά beats, το μεθυστικό groove που χτίζεται γύρω από τον εκρηκτικό Saoudi, τα σφυρίγματα και οι ζητωκραυγές του κοινού που αποδεικνύουν γρήγορα ότι το show μπαίνει γρήγορα σε ξέφρενη τροχιά και βέβαια ο χορός. Στην dance μουσική το θέμα άλλωστε είναι πάντα ο χορός.
Καθηλωτικό θέαμα που συνοδεύει ιδανικά τα αδυσώπητα synths, drum machines που αντηχούν τον βιομηχανικό βερολινέζικο ήχο, δυναμικά μπάσα, ρυθμός επίμονος, επαναληπτικός, σέξι φωνητικά, posing, υπεροψία, ειρωνεία , θάρρος, θράσος και ψυχή.
Σε ένα σετ-συνδυασμό από Decius Vol. I και Decius Vol. II (Splendour & Obedience) που δίνει την αίσθηση ότι θα μπορούσε να συνεχιστεί πολύ περισσότερο, η τετράδα πατάει στοπ με μια sleazy euro-disco δόση και το αγαπημένο μου όλων "Roberto’s Tumescence", που λίγο Moroder σου φέρνει στο μυαλό, ιδανικός επίλογος μιας βραδιάς που τι να το κάνει το encore.
Έχουν ενώσει όλο τον κόσμο, κλασικούς ροκάδες, indie freaks, λάτρεις της punk των 80s και βέβαια τα παιδιά που στα 90s τα έδιναν όλα στα after house και techno ξεφαντώματα σε +SODA και Factory. Ανάμεικτο κοινό που και αυτό σαν χαμένο προσπαθούσε κάποια στιγμή να αυτοπροσδιοριστεί ρίχνοντας ματιές εδώ κι εκεί, ο Lias όμως το έκανε γρήγορα να σταματήσει να ασχολείται με αυτό. Σίγουρα αναμεσά μας στο κατάμεστο AΝ, οι "Είδα φως και μπήκα", "Δεν το χάνω αυτό, γιατί διάβασα ότι είναι άχαστο", "Έλα να δεις τι γίνεται στο Βερολίνο" ή αυτοί που μπορεί να μην έχουν ακούσει ποτέ κάποιον, αλλά είναι πρώτοι στα R.I.P όταν φεύγει (διαπιστώσαμε ξανά την αμέσως επόμενη μέρα). Γκρίνια στοπ, γιατί σημασία έχει το αποτέλεσμα.
Αυτοί που ήξεραν επιβεβαίωσαν.
Αυτοί που δεν ήξεραν, έμαθαν.
Και ήδη Δευτέρα πρωί οδηγούν δίπλα μου κάποιο αυτοκίνητο στην Κηφισίας με το "Queen Of 14th St" στη διαπασών και ω, ναι, οι Decius τα κατάφεραν μια χαρά.
