Οι Poison Ruïn από τα σπάργανά τους αναδείχθηκαν ως κάτι σχεδόν εσκεμμένα περιορισμένο. Lo-fi, ανώνυμοι με ξεκάθαρες τις ρίζες τους στο anarchopunk και μια αισθητική σαν από κάποια ξεχασμένη κασέτα dungeon synth demo. Λίγο τα χρόνια, λίγο η απότομη επιτυχία των πρώτων demo και λίγο το ότι κανείς δεν μένει για πολύ κρυφός από τον ρουφιάνο που ονομάζεται internet, ο Mac Kennedy αποφάσισε να βγει επιτέλους από τη σκιά και να αποκαλύψει το πρόσωπο πίσω από τη μουσική και να μετατρέψει το project σε κανονική, ολοκληρωμένη μπάντα.
Αν κάτι ίσχυε εξίσου τότε με τώρα όμως, είναι η έμφαση στο worldbuilding. Αυτό που οι ίδιοι αποκαλούν φεουδαρχική μυθοπλασία, όπου μέσα από αναλογικούς punk ήχους και μεσαιωνική εικονογραφία χρησιμοποιούν το παρελθόν ως καθρέφτη για το παρόν, συνδέοντας την καταπίεση των σκοτεινών αιώνων με τις σύγχρονες κοινωνικές ανισότητες. Το Hymns From The Hills έρχεται ως ο δεύτερος πρακτικά πλήρης δίσκος της μπάντας, ο οποίος 3 χρόνια μετά το μνημειώδες Harvest τους βρίσκει στην ίσως πιο φιλόδοξη συνθετικά φάση της καριέρας τους. Μετά από ένα σύντομο μα γεμάτο μελαγχολία synth intro, το "Lily of the Valley" έρχεται ως ένα από τα πιο catchy κομμάτια που έχουν γράψει ποτέ. Δεν είναι κάποια διασκευή σε Queen και πιθανότατα ούτε αναφορά στο Breaking Bad. Είναι αρκετά Misfits στην αισθητική όμως με μια synth γραμμή στο υπόβαθρο και τα πιο καθαρά φωνητικά που έχουμε ακούσει από τον Mac Kennedy.
To ομότιτλο ανεβάζει αρκετά τις ταχύτητες σε ένα πιο παραδοσιακό d-beat punk με την φυσαρμόνικα να αποτελεί άλλη μια ευπρόσδεκτη προσθήκη. Το "Eidolon" ήταν το πρώτο single και νομίζω πως τα λόγια περιττεύουν. Από τον Φλεβάρη ως τώρα το άκουσα περισσότερες φορές από όσες μου επιτρέπεται να παραδεχτώ, κυρίως για την τρομερή του ανεβαστικότητα.
To "Howls From The Citadel" από την άλλη ρίχνει απότομα τους ρυθμούς, σε μία σχεδόν μπαλάντα που εμβαθύνει αρκετά τα ambient στοιχεία τους σε βαθμό σχεδόν krautrock. Τα φωνητικά εδώ είναι απογυμνωμένα από κάθε αγριάδα στον βωμό της αφήγησης. Δύσκολο να το συνηθίσεις, όμως αξίζει κάθε δευτερόλεπτο μέχρι το τελετουργικό outro που δίνει την θέση του στο καλύτερο κομμάτι του δίσκου. Το "Howls from the Citadel" ουσιαστικά αποτελεί ένα διευρυμένο intro για το "Pilgrimage", το οποίο φέρνει όλη την punk και crust ενέργεια που τους εδραίωσε. Μια επαναφορά στις ρίζες μέσα σε έναν κατά τα άλλα πιο πολυεπίπεδο εγχείρημα.
Ο δίσκος περνάει από πάρα πολλά στάδια, είδη και επίπεδα, προσπαθώντας και καταφέρνοντας να ακροβατήσει με τεράστια επιτυχία ανάμεσα σε όλα. Είτε είναι το anarchu-punk, είτε NWOBHM κιθαριστικές γραμμές, είτε το dungeon synth, είτε βαρύτερα όπως το deathrock και οι black metal πινελιές όπως στο τρομερό "The Standoff" που ακούγεται σαν να βγήκε απευθείας από το Panzerfaust πριν ξαναγίνει punk ύμνος, αλλά ακόμα και τα folk περάσματα και οι ambient υφές, όλα συνυπάρχουν σε ένα απόλυτα δομημένο κολάζ. Μετά το "Guts (Lay Your Self Aside)", το οποίο είναι το πιο "παραδοσιακό punk" κομμάτι στο δίσκο και το "Turn to Dust" που έρχεται σαν ένα σύντομο ενεργειακό σφηνάκι, το δεύτερο μισό του δίσκου είναι το πιο ενδιαφέρον. Το "Puzzle Box" έρχεται μπασάτο και σκοτεινό ενώ το "Serpent's Curse" μοιάζει λουσμένο σε άπλετο φως.
Δεν υπάρχει όμως αυτό που λέμε "single mentality". Ακόμα και τα πιο άμεσα κομμάτια εντάσσονται πλήρως σε μια ευρύτερη αφήγηση. Τα riffs εξακολουθούν να είναι απλά, τα synths να είναι μεθυστικά, και όταν οι συνθήκες είναι ώριμες η μπάντα δείχνει πως μπορεί να εξαπολύσει βάναυσες επιθέσεις σαν από δεύτερη φύση. Φυσικά δεν πρόκειται για κάποια ριζική στροφή, παρά σαν μια βαθύτερη εδραίωση του ήχου και των επιμέρους επιρροών τους. Δεν εγκαταλείπουν τίποτα από όσα τους όρισαν, απλώς τα οργανώνουν με έναν τρόπο που εξυπηρετεί καλύτερα την αφήγηση. Συνοψίζοντας, θα έλεγα πως οι Poison Ruïn δεν είναι πια το cult φαινόμενο που αναμένεις πότε θα σκάσει. Έχουν ήδη εκραγεί και μπροστά μας βλέπουμε τα καλλιτεχνικά shards τους να κόβουν σαν λεπίδες. Αυτό που κάποτε έμοιαζε με ωμή, ακατέργαστη ενέργεια, εδώ αποκτά μορφή και κατεύθυνση ικανή να χτίσει ακόμα μεγαλύτερους και ακόμα πιο φιλόδοξους κόσμους. Και θεωρώ πως αυτό, περισσότερο από οποιαδήποτε υφολογική καινοτομία, είναι που καθιστά το Hymns From The Hills τον πιο καθοριστικό τους δίσκο μέχρι σήμερα. Από τη στιγμή που αυτός ο κόσμος αρχίζει να αποκτά συνοχή, η φαντασία μετατρέπεται σε εργαλείο ερμηνείας. Μιας που πιάσαμε το κομμάτι της φαντασίας λοιπόν, σας αφήνω με τα λόγια του ίδιου του Mac στην πρόσφατη συζήτησή μας.
«Δημιουργώντας αφηγήματα μπορείς να αποκαλύψεις πράγματα για την πραγματικότητα. Μυθικές αλήθειες. Μερικές φορές ο καλύτερος τρόπος για να κατανοήσουμε την αλήθεια του κόσμου είναι μέσω του συμβολισμού, ο οποίος δεν είναι πάντα προσβάσιμος στην πραγματικότητα.»
