Μετά από καιρό, αποφάσισα να επιστρέψω στη στήλη "One & Done", αυτή τη φορά για να ξεσκονίσω έναν δίσκο που, κατά την ταπεινή μου γνώμη, παραμένει ένα αδικημένο διαμάντι. Ένα masterpiece του ακραίου ήχου που η μοναδικότητά του δεν εξαργυρώθηκε ποτέ με την ανάλογη αναγνώριση, παραμένοντας ένας δίσκος που η καλλιτεχνική του αξία ξεπερνά κατά πολύ τη δημοτικότητά του.
Σε μια εποχή όπου το brutal death metal όριζε την ταυτότητά του μέσα από τη βία, την αποσύνθεση και τη μισανθρωπιά, οι Lykathea Aflame από τη Τσεχία παρουσίασαν κάτι σχεδόν… εξωγήινο. Έναν δίσκο που χρησιμοποιεί τα ίδια εργαλεία, αλλά για να μιλήσει για πνευματικότητα, ενότητα και καλοσύνη. Φυσικά στο ηχητικό σκέλος οι Lykathea Aflame δεν υπολείπονται σε τίποτα των πιο βίαιων μπαντών στο ιδιώμα. Αυτό που όμως διαφοροποιεί τον δίσκο είναι ότι πάνω σε αυτή τη σταθερή, σχεδόν αδιάκοπη επίθεση, οι κιθάρες δεν περιορίζονται σε dissonant ή αέναα chugging μοτίβα. Αντίθετα, χτίζουν μελωδίες. Και όχι τυχαίες μελωδίες, το Elvenefris σφύζει από Ανατολίτικες μουσικές γραμμές. Τα tremolo riffs συχνά κινούνται σε κλίμακες που θυμίζουν αραβική ή αιγυπτιακή μουσική. Οι επιρροές είναι εμφανείς αλλά τόσο μετασχηματισμένες που σε ένα απαίδευτο αυτί φαντάζουν αγνώριστες. Οι Hijaz κλίμακες που χρησιμοποιούν σε μεγάλο βαθμό δίνουν αυτόν τον χαρακτηριστικό αέρα, ειδικά σε κομμάτια όπως το "Bringer of Elvenefris Flame" και φυσικά από τα πρώτα δευτερόλεπτα του δίσκου στο "Land Where Sympathy is Air", το οποίο ανοίγει τον δίσκο με τον πιο μοναδικά βάναυσο τρόπο εναλλάσσοντας το φως με τη βία.
Μπορούμε να αναγνωρίσουμε σκιές των Morbid Angel όσον αφορά την τεχνική, και σίγουρα πολλά τσουβάλια από Cryptopsy στο κομμάτι της βίαιης και εκρηκτικής πολυπλοκοτητας. Από την άλλη, η επιρροή των Suffocation είναι εμφανής στο κομμάτι των riffs και στη συνολική brutal προσέγγιση, χωρίς όμως τα διαρκή χαρακτηριστικά breakdowns τους. Αν θέλουμε ένα πιο άμεσο σημείο αναφοράς τότε οι Nile έρχονται στο μυαλό για τη χρήση ανατολίτικων στοιχείων, με τη διαφορά φυσικά ότι οι Nile χρησιμοποιούν αυτά τα στοιχεία κυρίως θεματικά και ατμοσφαιρικά, ενώ εδώ ενσωματώνονται στο ίδιο το riffing. Όμως αυτό από μόνο του είναι εκείνο που στο χωριό μου οι παλιοί αποκαλούν «scratching the surface πουλόπο'μ». Οι Lykathea Aflame προσθέτουν ένα κοσμικό και πνευματικό στοιχείο που όμοιό του δεν υπάρχει πουθενά στον ακραίο ήχο. Συνεχίζουμε με το "To Become Shelter and Salvation", όπου εδώ τα riffs είναι αρκετά πιο ρευστά ενώ ένα άπλετο φως μοιάζει να λούζει το μυαλό μου πριν τα πάντα παραδοθούν στο βωμό των blasts και της βίας, μέχρι να επιστρέψουμε στο φως με το κεντρικό interval να είναι εντελώς καθαρό, τόσο σε φωνητικά όσο και στα όργανα.
Το προσωπικό μου αγαπημένο, "Bringer of Elvenefris Flame", ξεκινά με ένα σύντομο intro πριν βυθιστεί σε μια δίνη ταχύτητας. Η δομή του είναι μια διαρκής αντίθεση, όπου τα επιθετικά riffs διαδέχονται αιθέριες μελωδίες και γαλήνια ακουστικά μέρη.
Στιχουργικά, το Elvenefris απομακρύνεται αρκετά από τα συνηθισμένα κλισέ του death metal. Οι Lykathea Aflame δεν καταπιάνονται με gore, δεν υπάρχει μίσος, δεν υπάρχει νιχιλισμός. Αντίθετα, βρίσκουμε έννοιες όπως η εσωτερική γαλήνη, η σύνδεση με το σύμπαν, η αναζήτηση της αλήθειας και κυρίως... το καλό. Κοιτούν προς τα άστρα για απαντήσεις και τις βρίσκουν στη γη, στο εσωτερικό του ανθρώπου. Ενότητα, εσωτερική εξέλιξη και πνευματικότητα, κάτι που αντικατοπτρίζεται και στην μουσική. Πολλές μελωδίες και ατμοσφαιρικές υφές, που δημιουργούν μια καθαρτική αίσθηση ανύψωσης. Δεν μπορώ με σιγουριά να θεωρήσω πως οι Lykathea Aflame είναι θρήσκοι με την παραδοσιακή ή δογματική έννοια. Ειδικά ο Ptoe, ο ιθύνων νους πίσω από τους στίχους και τις θεματικές αντί για δόγματα, προκρίνει την ατομική ευθύνη και την ενσυναίσθηση. Σαν ένας εσωτερικός διάλογος με το "θείο" που κρύβεται μέσα στον άνθρωπο και στο σύμπαν. Μια σπάνια περίπτωση "φωτεινού" extreme metal. Είναι πολλά επίσης τα σημεία στα οποία οι κιθάρες κινούνται σε πιο major και φωτεινές κλίμακες, καταρρίπτοντας άλλο ένα κλισέ.
Το "Flowering Entities" είναι άλλο ένα αδιανόητο banger, με έμφαση στο αδιανόητο, καθώς εισάγει ακόμα περισσότερες συνιστώσες στην εξίσωση μέσω των διακριτικών ηλεκτρονικών στοιχείων τα οποία ντύνουν το περίβλημα του πιο καταστροφικού breakdown στο δίσκο.
Με το "To Give" παραδίδουν άλλο ένα masterclass στο πως να παίξεις shoegaze-y death metal χωρίς να ακούγεσαι δευτερόλεπτο φαφλατάς αλλά ούτε και βαρετός. Οι στίχοι περί δοτικότητας και μιας παραλλαγμένης εκδοχής αυτού που νοούμε ως κάρμα έρχονται ως ιδανικός αντίποδας στην ηχητική βία. Οι δύο κιθάρες συχνά παίζουν τελείως διαφορετικά πράγματα ταυτόχρονα και σε εντελώς διαφορετικά time signatures. Επίσης, ο Tomáš Corn πίσω από το κιτ έχει δηλώσει ότι στόχος του ήταν να αναπαράγει τον ήχο των τυμπάνων από το Blasphemy Made Flesh των Cryptopsy και μπορώ να πω πως το πετυχαίνει σε πολύ μεγάλο βαθμό. Αυτός ο εμβληματικός, σχεδόν τενεκεδένιος ήχος του Flo Mounier είναι παρών εδώ. Με το "On the Way Home", ένα από τα πιο προσβάσιμα κομμάτια στο δίσκο, κινούνται σε πιο παραδοσιακά δομημένα μονοπάτια, όμως οι ανατολίτικες πινελιές είναι παρούσες και μοιάζουν σχεδόν σαν φωνητικές γραμμές πάνω από τα χαοτικά drums.
Στο "A Step Closer" τους βρίσκουμε σε άλλη μια πλήρη επαναπροσδιόριση του είδους, με την πλειοψηφία από τα 7 λεπτά του να είναι χτισμένα πάνω σε μελωδική λογική που αποπνέει μια τρομερά οικεία και γαλήνια αίσθηση. Όπως λένε και οι ίδιοι :
« ..and fear is gone,
only beautiful harmony remains… Then we will be a step closer to home »
Το κλείσιμο του βασικού δίσκου (αν δεν μετράμε το εκπληκτικό instrumental "Walking in the Garden of Ma'at" που κυκλοφορησε αργοτερα ως bonus) με το "An Old Man and a Child" μας παίρνει από το χέρι σε άλλο ένα μαγικό ταξίδι με όχημα κάθε νευρώνα του εγκεφάλου που εξυψώνεται σε πραγματικό χρόνο μέσω αυτής της εξωσωματικής εμπειρίας.
;Σήμερα, πάνω από δύο δεκαετίες μετά, το Elvenefris παραμένει σημείο αναφοράς. Όχι μόνο για το τεχνικό ή το brutal death metal, αλλά για το πώς μπορεί ένα ακραίο είδος να επεκτείνει τα όριά του. Να μιλήσει για πράγματα που ξεπερνούν την επιφάνεια. Να αναμειχθεί με τους πιο απρόσμενους μουσικούς κόσμους και να το κάνει αρμονικά. Να γίνει κάτι περισσότερο. Και ίσως γι’ αυτό το Elvenefris παραμένει τόσο ιδιαίτερο και τόσο κοντά στην καρδιά μου. Επειδή δεν μοιάζει με απολύτως τίποτα γύρω του. Οι Lykathea Aflame μπορεί να έσβησαν ήσυχα μετά το masterpiece τους, όμως η φλόγα του Elvenefris θα καίει στην αιωνιότητα. Ελπίζω μονάχα να έρθει η μέρα που θα λάβει την αναγνώριση που του αρμόζει.
