Όπως φαίνεται μέχρι στιγμής, το 2026 θα αποτελέσει το έτος των μεγάλων επανεμφανίσεων στο μουσικό προσκήνιο, μιας και μετά το comeback του A$AP Rocky μετά από 8 χρόνια, σειρά είχε ο Baby Keem, ο οποίος μετά από 4.5 χρόνια σχεδόν παντελούς αποστασιοποίησης από μουσικές κυκλοφορίες, έκανε ξανά αισθητή την παρουσία του, με τον νέο του δίσκο, Ca$ino. Το rollout αποτέλεσε ένα ντοκιμαντέρ που ανέβηκε στο κανάλι του στο YouTube σε τρία μέρη, το οποίο από μόνο του έδωσε μια έξτρα ηχηρή νότα στο ήδη έντονο hype που περιτριγύριζε τον δίσκο, μιας και, στην ουσία ανέδειξε πτυχές από τη παιδική του ηλικία, οι οποίες καταγράφηκαν από την θεία του, Connie. Με αυτόν τον τρόπο, δημιούργησε μια νοσταλγική αισθητική όμορφων και μη, οικογενειακών στιγμών, οι οποίες σε συνδυασμό με υλικό που τραβήχτηκε πρόσφατα, σαν έξτρα σχολιασμός στα πλαίσια του ντοκιμαντέρ αυτού, έθεσε τα τέλεια θεμέλια για τον δίσκο. Η έλλειψη πατρικού προτύπου, ο αλκοολισμός της μητέρας του, η επιμέλεια που πήρε η γιαγιά του και ο ρόλος της σαν δεύτερη μητέρα, η μετακόμιση από το Los Angeles στο Las Vegas, το γεγονός πως ξεχώρισε από μικρός στο rap, σύμφωνα με τον ξάδερφο του, Kendrick, όλες αυτές οι θεματικές μας που προβλήθηκαν στο ντοκιμαντέρ, έκαναν σχεδόν επιτακτική την εμφάνισή τους στον δίσκο, και, παρόλο που δεν υπήρχε καθ’ όλη την διάρκεια του η απαραίτητη στιχουργική εμβάθυνση, το τελικό αποτέλεσμα του Ca$ino σε ανταμείβει, κυρίως με το performance του ίδιου του Baby Keem.
Το “No Security” θέτει άψογα τον τόνο για τη συνέχεια του δίσκου. Ένα νοσταλγικό sample, γεμάτο flanger, με μια κιθάρα και μια φωνή να επαναλαμβάνει τη φράση "I just want the truth, all I want is you", ντύνει άψογα την high pitched φωνή του Keem, ο οποίος αναλογίζεται όλα αυτά που συνέβησαν από την επιτυχία του, πίσω στο 2019, μέχρι σήμερα, μιλώντας για την αποστασιοποίησή και την ψυχική του κατάσταση όλο αυτόν τον καιρό, το πως στην πρώτη του επιτυχία η μητέρα του τον έβλεπε σαν κινητή τράπεζα και βρισκόταν στη φυλακή και τη διαμάχη που ένιωθε για το αν έπρεπε να πληρώσει την εγγύησή της. Την πιο μελαγχολική και ήρεμη έναρξη του δίσκου διαδέχεται το ξεσηκωτικό, αλλά και γεμάτο συναίσθημα ομώνυμο κομμάτι “Ca$ino”, όπου ο Keem σε δύο διαφορετικές παραγωγές, εξίσου γεμάτες ενέργεια, ξεδιπλώνει τόσο την τεχνική του ευχέρεια, παίζοντας με διαφορετικά flows και χροιές, όσο και την στην στιχουργική του ικανότητα, μιλώντας για έλλειψη γονέων, τον θάνατο της γιαγιάς του και τα δύσκολα παιδικά του χρόνια, μεγαλώνοντας σε ένα “Casino”, αναφερόμενος τόσο στο Las Vegas, όσο μάλλον και στον τζόγο που ένιωθε ότι υπήρχε στη ζωή του.
Η δεινότητα του να γράφει bangers επιβεβαιώνεται και στο “House Money”, όπου βαριά 808s και ένα vocal sample, βγαλμένο από horror ταινία των 80s, συνοδεύουν τον θυμό του Keem, αλλά και το απίστευτα πιασάρικο hook του Kendrick, το οποίο θύμισε απίστευτα early 2000s Atlanta Trap. Παρόμοια φόρμουλα ακολουθεί και στο “Circus Circus Freestyle”, όπου σε τρία διαφορετικά (από γηπεδικό σύνθημα, σε εμβατήριο και πίσω πάλι σε horror ύφος) instrumentals δείχνει ακόμα πιο έντονη δίψα και ένταση με την ερμηνεία του και το στίχο του, αλλάζοντας συνεχώς την χροιά του και το πάτημα του, καθιστώντας το για πολλούς ένα από τα εξέχοντα σημεία του δίσκου.
Ενώ σχεδόν σε κανένα σημείο δεν κουβαλάει κάποιο ιδιαίτερο στιχουργικό βάθος, ο Keem δείχνει σίγουρα μια διάθεση για ένα πιο αφηγηματικό ύφος σε σχέση με το “The Melodic Blue”, το οποίο γίνεται ακόμα πιο εμφανές στο, “I am not a lyricist” (αρκετά ειρωνικό) όπου γίνεται ένα ιδιαίτερο πάντρεμα, το οποίο λειτουργεί άψογα. Ένα μελαγχολικό πιάνο riff από το “Θα σ'αγαπώ” της Δήμητρας Γαλάνη (ναι καλά ακούσατε), το οποίο σε συνδυασμό με τα drums και την ερμηνεία του Baby Keem θυμίζουν τρομερά τραγούδι βγαλμένη από την Section.80/Good Kid, MAAD City περίοδο του Kendrick Lamar, και ντύνουν εντελώς αβίαστα την, ασυνήθιστα βαριά, χροιά του Baby Keem, του οποίου η φωνή μοιάζει τρομακτικά με του Andre 3000. Αν και όπως προανέφερα, δεν υπάρχουν οι μεταφορές, τα λογοπαίγνια και η ποιητικότητα που απαιτείται για την εκτέλεση τέτοιου ύφους κομματιών, η αφήγηση των εικόνων στο συγκεκριμένο κομμάτι, οι οποίες πάνω-κάτω μας έγιναν ήδη γνωστές από το ντοκιμαντέρ, έγινε με τέτοια εκτέλεση, που δημιούργησε ένα έξτρα συναισθηματικό βάρος, το οποίο κορυφώνεται με το υπέροχο ρεφρέν που προσφέρει.
Γενικά, ακόμα και σε πιο αδύναμα κομμάτια του δίσκου, ο Keem καταφέρνει να προσφέρει απίστευτα πιασάρικα ρεφρέν. Τόσο στο χαριτωμένα χαζό αλλά και λίγο μονότονο “Birds & The Bees”, όσο και στο ρομαντικό “Good Flirt”, το οποίο περιέχει ένα από τα πιο βαρετά verses του Kendrick τα τελευταία χρόνια, τα ρεφρέν είναι εξίσου πιασάρικα και αξιαγάπητα. Δυστυχώς δεν μπορώ να πω το ίδιο και για το “$ex Appeal”, το οποίο ενώ έχει ένα αρκετά αξιοπρεπές και πιασάρικο west coast beat, τόσο το ρεφρέν και η ερμηνεία του Baby Keem, όσο και η παρουσία του Too Short, καθιστούν το κομμάτι ένα από τα πιο αδιάφορα του δίσκου, μαζί με το, κατ’ εμέ, πιο άστοχο κομμάτι του δίσκου “Dramatic Girl”, όπου ο Keem σε μια προσπάθεια του για ένα πιο indie rock/pop ύφος, μας προσέφερε ίσως την πιο χλιαρή του παρουσία του στο δίσκο.
Ευτυχώς για τον δίσκο, το κλείσιμο του ήταν αυτό που του άρμοζε με το τραγούδι “No Blame”, όπου ένα μελαγχολικό πιάνο, ένα sample του, προσωπικού αγαπημένου, James Blake από το “I Never Learnt To Share” να επαναλαμβάνει με την μαγευτική του φωνή τη φράση "I don’t blame" να ντύνει τον εξομολογητικό τόνο του Baby Keem. Όπως προμηνύει και ο τίτλος του κομματιού, ο Keem, απευθυνόμενος στην μητέρα του, δηλώνει πως δεν την κατηγορεί για τα παιδικά τραύματα που του δημιούργησε με την προβληματική της στάση και την παραμέληση του, αναγνωρίζοντας τα τραύματα και τις δυσκολίες που κουβαλάει η ίδια, δημιουργώντας, για μένα , το πιο φορτισμένο συναισθηματικά σημείο του δίσκου, το οποίο κορυφώνεται στο τέλος με την φράση "I run away, on mother’s day" και το μικρό σόλο κιθάρας, διαμορφώνοντας έτσι ένα απόλυτα ταιριαστό κλείσιμο σε έναν αρκετά προσωπικό δίσκο.
Καταληκτικά, η απουσία σχεδόν 5 χρόνων είναι δύσκολο να ανταμειφθεί πλήρως, ειδικότερα όταν μιλάμε για ένα σύνολο μόλις 12 κομματιών, στο οποίο οι αστοχίες γίνονται ακόμα πιο έντονες, λόγω του μικρού δείγματος τραγουδιών. Μπορεί να μην έκανε το βήμα παραπέρα μουσικά, μιας και είχε ήδη θέσει πολύ ψηλά τον πήχη από το The Melodic Blue, και επίσης ίσως να μην κατέχει την στιχουργική ευχέρεια άλλων rapper του πάνω ραφιού. Ωστόσο, σίγουρα το Ca$ino αποτελεί μια στροφή προς τη σωστή κατεύθυνση, σκάβοντας λίγο πιο βαθιά στον συναισθηματικό του κόσμο, μιλώντας για πράγματα που, σύμφωνα με τον ίδιο, ένιωθε άβολα παλιότερα να εκφράσει, κι αν η μετάδοση του κόσμου αυτού δεν έγινε με απόλυτη επιτυχία με την ποιητικότητα των στίχων του, αυτό το κατάφερε και με το παραπάνω σε ένα μεγάλο μέρος του δίσκου με την ερμηνεία του, την καλλιτεχνική του ευελιξία και την τεχνική του ικανότητα πάνω σε, κατά τα άλλα, εξαιρετικές και ποικιλόμορφες παραγωγές.
