Υπάρχει μια περίεργη ησυχία στο Future Quiet που σε πιάνει απροετοίμαστο. Καθώς πατάω play για πρώτη φορά, νιώθω πως ο Moby δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει, απλώς σε καλεί να σταματήσεις. Το πρώτο κομμάτι, η νέα εκδοχή του "When It’s Cold I’d Like to Die", δεν είναι θορυβώδες, ούτε δραματικό με τον τρόπο που περίμενα. Οι έγχορδες μελωδίες απλώνονται με σοβαρότητα, το πιάνο κινείται αργά, σχεδόν με ντροπή, και η φωνή του Jacob Lusk έχει κάτι τραγικά όμορφο, σαν να λέει τα λόγια του κόσμου αλλά με ψιθυριστή στοργή. Μου φαίνεται σαν να στέκεσαι δίπλα σε ένα ποτάμι που κυλά αργά και παρατηρείς τα φύλλα που περνάνε στην επιφάνεια.
Όσο προχωράω στα επόμενα κομμάτια, αντιλαμβάνομαι πόσο προσεκτικά έχει χτίσει τον χώρο γύρω από τον ήχο. Στο "Estrella del Mar" η Elise Serenelle μοιάζει να τραγουδά μέσα από ένα παράθυρο μακριά· η φωνή της πλημμυρίζει αλλά ποτέ δεν πιέζει. Στο "Precious Mind (Quiet Future)" η India Carney ψιθυρίζει, και το πιάνο γύρω της είναι τόσο διακριτικό που πρέπει να κλείσεις τ’ αυτιά σου για να το ακούσεις. Υπάρχει μια λεπτή ένταση που σε κρατάει ξύπνιο, παρά την αργή ροή του δίσκου.
Κάποιες φορές ο Moby θυμίζει τον παλιό του εαυτό. Το "This Was Never Meant for Us" έχει ένα είδος παιδικής αφέλειας στο συνθεσάιζερ του, ενώ το spoken word ακούγεται σαν να προέρχεται από παλιό ασύρματο. Είναι παράξενο αλλά γοητευτικό· σε κάνει να νιώθεις ότι βλέπεις ένα παλιό γράμμα να ξαναζωντανεύει με ήχο. Σαν να συνυπάρχουν ο νεαρός και ο ώριμος Moby σε μια στιγμή που δεν περιμένεις.
Το "Mott Street 1992" φέρνει κάτι σχεδόν απροσδόκητο: ένα σιγανό beat που θυμίζει τις μέρες του Play (1999), αλλά με ένα τρόπο που δεν θέλει να σε τραβήξει στο dancefloor. Είναι πιο πολύ υπόμνηση παρά παρότρυνση· σαν ένας φίλος που σου θυμίζει στιγμές που πέρασαν, χωρίς να τις φωνάζει.
Και μετά φτάνεις στο "Tallinn" ή στο "The Opposite of Fear" και καταλαβαίνεις ότι εδώ η σιωπή έχει γίνει σχεδόν φυσικό στοιχείο του ήχου. Οι νότες καθυστερούν, τα έγχορδα μπαίνουν με καθυστέρηση, και αισθάνεσαι ότι ο χρόνος έχει επιμηκυνθεί γύρω σου. Δεν ξέρω πώς να περιγράψω ακριβώς αυτό που νιώθω, αλλά είναι σαν να κρατάς την αναπνοή σου και να περιμένεις κάτι που δεν έρχεται, κι όμως κάτι συμβαίνει μέσα σου.
Ολόκληρος ο δίσκος μοιάζει σαν ένας κύκλος αργής αναπνοής. Δεν υπάρχει κορύφωση, δεν υπάρχει κραυγή· όλα λειτουργούν με υπομονή και λεπτομέρεια. Το πιάνο, τα synths, οι φωνές, οι σιωπές· όλα μαζί συνθέτουν κάτι που δεν μπορείς να αγνοήσεις, αν αφήσεις τον εαυτό σου να παραμείνει μέσα του.
Το Future Quiet είναι ένας δίσκος που σου ζητά να σταματήσεις. Να καθίσεις, να παρατηρήσεις, να αναπνεύσεις. Και αν κάνεις αυτό το απλό πράγμα, σου δίνει πίσω κάτι απροσδόκητα ζωντανό: μια μικρή ηρεμία, μια στιγμή που μοιάζει δική σου και μόνο δική σου. Είναι ένα εσωτερικό ταξίδι που δεν πίστευα ότι χρειαζόμουν τόσο πολύ.
