Βρισκόμαστε ήδη στα μέσα του Φλεβάρη, πράγμα που σημαίνει πως μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι η νέα χρονιά ήρθε με τις καλύτερες προθέσεις επί των εγχώριων μουσικών τεκταινομένων – κι έφερε ήδη τέσσερις δίσκους που ξεχωρίζουν για την ποιότητα της παραγωγής τους και την προσωπική σφραγίδα των δημιουργών τους. Ονειρικά τοπία από τους Keep Shelly In Athens, προσωπικές αφηγήσεις με ιδιαίτερη neo-soul infused indie ταυτότητα από την Ολίνα, αστική electronica από τον Στέλιο Λαλούση και απολύτως σύγχρονη hyper pop από τον TSO μας δίνουν ήδη μια γεύση για όσα ελπίζουμε να ακολουθήσουν μέσα στο 2026.
Keep Shelly in Athens – V (Athenian Aura Recording)
Οι διεθνώς αναγνωρισμένοι Keep Shelly in Athens κινούνται εδώ και πάνω από μια δεκαετία σε ένα σταθερό, ονειρικό μουσικό πεδίο. Θαμπές αποχρώσεις, αργοί παλμοί, φωνητικά που συνυπάρχουν ισόποσα μαζί με τις κιθάρες, και μια αστική μελαγχολία που δεν χρειάζεται εξηγήσεις. Πέντε χρόνια μετά την προηγούμενη κυκλοφορία τους, επιστρέφουν με το V, το οποίο κυκλοφόρησε στις 16 Ιανουαρίου 2026 από την «δική τους» Athenian Aura Recordings.
Στον δίσκο αυτό οι hazy κιθάρες βρίσκονται στο επίκεντρο και κουβαλούν τις αργά εναλλασσόμενες εικόνες της πόλης, ενώ η παραγωγή κρατά χαμηλούς τόνους, αφήνοντας χώρο στις λεπτομέρειες. Ξεκινώντας από το ορχηστρικό “A flower and a waterfall” μοιάζει να βυθίζεται κανείς στον κόσμο των KSIA, ένα κόσμο άχρονο και αυθύπαρκτο. Ξεχωρίζουν τα “Lonely Times”, με τις ευθείες αναφορές του στους Cocteau Twins, χωρίς όμως να χάνει τη δική του ταυτότητα, και “Knotty Eyes” το οποίο φέρνει μια πιο καθαρή synthwave γραμμή, που λειτουργεί ως αντίβαρο στις πιο ατμοσφαιρικές στιγμές.
Η νοσταλγία διατρέχει τον δίσκο όχι μόνο υφολογικά αλλά και στιχουργικά, ιδιαίτερα στα “Remember” και “So Far Away”, όπου η απόσταση, χρονική και συναισθηματική, γίνεται βασικό μοτίβο. Παράλληλα, το “Wry”, με τις αραχνώδεις υφές του, αγγίζει πιο σκοτεινές πτυχές και αναδεικνύεται σε μία από τις πιο ουσιαστικές στιγμές του άλμπουμ, με το πολύ όμορφο “Silvia” να κινείται στις ίδιες darkwave περιοχές.
Στο άλμπουμ βρίσκουμε επίσης τα “Better Said”, “Queen of the Ashes”, “Those quiet goodbyes” και το “Melodious Day”, το οποίο κλείνει το δίσκο. Καθένα από αυτά προσθέτει κάτι ξεχωριστό σε μια δουλειά που συνολικά ξεχωρίζει για τη συνέπεια στην καλλιτεχνική ταυτότητα των Keep Shelly In Athens, διαπερνά όμως διάφορες πτυχές της αισθητικής τους, άλλοτε σκοτεινές, άλλοτε ποπ, άλλοτε περισσότερο ηλεκτρονικές, διατηρώντας πάντα στο επίκεντρο έναν ήχο διεθνή, σύγχρονο και οικείο ταυτόχρονα.
Βαθμολογία: 7/10
V by Keep Shelly in Athens
Ολίνα – Τι σε συγκίνησε; (Mellowsophy Records)
Ακολουθώντας την Ολίνα στα social media, ολοένα ενθουσιάζομαι από τη δημιουργικότητα της, η οποία μοιάζει αστέρευτη και, κυρίως, αυθεντικά πρωτότυπη. Παρότι ανήκει στην εγχώρια indie pop σκηνή (ναι, σε αυτή που κατατάσσουμε οτιδήποτε δεν είναι έντεχνο, μέταλ ή λαϊκό, ελλείψει περισσότερης φαντασίας), με τη νέα της κυκλοφορία Τι σε συγκίνησε; παρουσιάζει κάτι που δεν μοιάζει με οτιδήποτε άλλο έχουμε ακούσει τελευταία, ένα δίσκο που ξεχωρίζει για την απλότητα της παραγωγής του (σε συνεργασία με τον ταλαντούχο papatanice) χωρίς όμως να χάνει καθόλου σε ποιότητα. Στο κέντρο του, η καθημερινή εμπειρία, ιδιωτική αλλά και συλλογική, τα σκαμπανευάσματα των συντροφικών σχέσεων, η γυναικεία φιλία, οι μικρές απογοητεύσεις, η αμφιθυμία του έρωτα και η ανάλαφρη, μα όχι απαραιτήτως ελαφριά, ερμηνεία της olina. Άλλωστε, η αμεσότητα των στίχων της καθιστά σαφές ότι δεν επιδιώκει να κρυφτεί, παρά μοιράζεται όσα η καλλιτέχνιδα αισθάνεται, παρατηρεί, ονειρεύεται, όσα την πληγώνουν και, φυσικά, όσα την συγκινούν.
Στους στίχους και στην καθαρότητα του ήχου του δίσκου αυτού υπάρχει μια ειλικρίνεια που περισσότερο επιδιώκει να επικοινωνήσει παρά να εντυπωσιάσει, και αυτό τελικά λειτουργεί υπέρ του αποτελέσματος. Κομμάτια που βασίζονται στο groove συνυπάρχουν με πιο ευάλωτες στιγμές, διαμορφώνοντας μια αφήγηση που έχει συναισθηματική συνέχεια κι όχι απλώς αισθητική συνοχή.
Προσωπικά, μου είναι δύσκολο να ξεχωρίσω κάποιο κομμάτι, καθώς βρίσκω πως όλα είναι ιδιαίτερα καλογραμμένα, με ήχο διεθνών προδιαγραφών, που ταιριάζει στα Tiny Desk Concerts και το στούντιο του KEXP. Ο δίσκος, άλλωστε, ακούγεται ευχάριστα από την αρχή ως το τέλος του, εξ’ αιτίας των αλλαγών μεταξύ θεατρικότητας (“Τι σε συγκίνησε;”, “Μπάτμαν”, “Δείκτες”), soul μελαγχολίας (“Δεν Είπαν”, “Άσε με”, με τη συμμετοχή του Digenis), funk ρυθμών (“1/2”, “Πτήσεις”), indie τρυφερότητας (“O.A.E.”, “Οι φίλες μου”, “Που πάει ο πόνος;”) και ποπ στιγμών (“Fckboiz”, “Το βάζω τέρμα” με τη συμμετοχή της Vassilina). Συνολικά, μέσα σ’ αυτά τα δώδεκα κομμάτια βρίσκεται μια δουλειά χαμηλών τόνων αλλά υψηλής ευαισθησίας, που επιβεβαιώνει ότι η ολίνα διαθέτει όχι μόνο ξεχωριστή αισθητική ταυτότητα αλλά και αφηγηματική ωριμότητα.
Βαθμολογία: 8/10
Ti se sygkinise? by ολίνα
Στέλιος Λαλούσης – Atheatos (Self Release)
Προσωπικά, έχω soft spot για την αστική ηλεκτρονική μουσική, όπως μου την έμαθαν οι Stereo Nova. Ίσως γιατί μου δημιουργεί την αίσθηση πως μπορώ να δω για λίγο την πόλη μέσα από τα μάτια κάποιου άλλου, για μια στιγμή να γίνω κάποια άλλη. Ο αθηναίος συνθέτης και παραγωγός Στέλιος Λαλούσης φτιάχνει αυτού του είδους μουσική, την οποία την ονομάζει “Electro – Poetry” – μια σειρά μύχιων σκέψεων και εσωτερικών παρατηρήσεων που πέφτουν (συνήθως) απαλά πάνω σε synth-driven μινιμαλιστικές / ambient μελωδίες. Μερικές φορές γίνονται χορευτικές, άλλοτε κάπως πιο ξερές, άλλοτε σχεδόν αραχνούφαντες.
Βέβαια, οι λέξεις όπως είναι αναμενόμενο είναι και σε αυτό το άλμπουμ, που έχει τίτλο Atheatos το δυνατό χαρτί του Λαλούση. Άλλωστε, ξεκίνησε να γράφει ποιήματα πολύ πριν ακουστεί μουσικά, και κάπου εκεί προέκυψε η περίφημη «υπόθεση Ρεμπώ», όταν στίχοι του άρχισαν να κυκλοφορούν στο ελληνικό ίντερνετ ως δήθεν έργα του Arthur Rimbaud. Παράλογο, σχεδόν ντανταϊστικό επεισόδιο της ψηφιακής μας πραγματικότητας, που τον έφερε άθελά του στο προσκήνιο.
Σε συνέχεια λοιπόν του δίσκου Ατλαντικοί που κυκλοφόρησε το 2022, «άλλοτε ως γνόφος κι άλλοτε ως φως, ο Αθέατος θυμάται, αγαπά και συντρίβεται και διεκδικεί αυτό που του στέρησε ο βυθός: μια όμορφη θέα, ένα βλέμμα ρεμβαστικό». Και πράγματι, σε αυτή τη δουλειά συναντά κανείς industrial σκιές στις επαναλήψεις του “Θύμισέ μου” και το “Πότλατς”, techno γεύση στο ομώνυμο του άλμπουμ “Αθέατος” (στο οποίο συμμετέχει, σε μια ευτυχή σύμπραξη η Μυρτώ Στύλου), το “Πλήθος” και το “Οι μέρες άργησαν”, coldwave επιρροές στη “Γενέθλια Ζάλη”. Προσωπικά ξεχωρίζω “Το μέλλον του ουρανού”, όχι λόγω της έλλειψης στίχων αλλά εξ’ αιτίας αυτής, καθώς επιτρέπει στον ακροατή να αφομοιώσει, λίγο πριν το κλείσιμο του άλμπουμ, όσα ο καλλιτέχνης κατέθεσε. Αξιοσημείωτες είναι και οι συμμετοχές του Raphael Papadakis στο κομμάτι “Excess” και το ποίημα “Νεόδμητο Παρανάλωμα” του Γιώργου Βολουδάκη που δανείζει τις λέξεις στο τραγούδι με το ίδιο όνομα, σε ένα άλμπουμ που είναι, συνολικά, βαθύ μα ταυτόχρονα προσβάσιμο, και οπωσήποτε, καλογραμμένο.
Βαθμολογία: 7/10
Atheatos by Stelios Lalousis
TSO – KINI YI (KiKi Records)
Όλο και περισσότερο σκέφτομαι το τελευταίο διάστημα, με αφορμή και την εκπροσώπηση της ελληνικής συμμετοχής στη Eurovision από τον Akyla, ότι μετά την επέλαση των social media στην καθημερινή ζωή, πρέπει να πάρουμε απόφαση ότι η μουσική παραγωγή έχει αλλάξει ανεπιστρεπτί πρόσωπο. Κι όσο πιο σύντομα το κάνουμε, τόσο πιο εύκολα θα μπορούμε να αφεθούμε κυκλοφορίες όπως το album KINI YI (που παίζει με τις έννοιες της κοινής γης αλλά και του κυνηγιού) του TSO, την πρώτη κυκλοφορία της νεότατης KiKi Records.
Ο TSO ανήκει σε εκείνη τη νέα γενιά Ελλήνων δημιουργών που μοιάζει να μην περιορίζονται ακριβώς στα genres, αλλά τα χρησιμοποιούν ως εκφραστικά εργαλεία. Στο KINI YI, η hyperpop, η οποία έχει τον πρωταγωνιστικό ρόλο δεν λειτουργεί απλώς ως αισθητική επιλογή, αλλά ως ολόκληρο πλαίσιο αναφοράς,. Στο επίπεδο της παραγωγής, το άλμπουμ αυτό έχει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά στοιχεία του είδους : έντονους ηλεκτρονικούς ήχους, φωνητικά που παραμορφώνονται ψηφιακά και αλλάζουν ύψος, στιγμές θορύβου που μπλέκονται με πιασάρικες μελωδίες και μια αίσθηση υπερβολής που μοιάζει σκόπιμη. Βέβαια, εντός αυτής ξεχωρίζει η techno ιδιοσυκρασία του TEOx3, που γνωρίσαμε ευρέως ως Die Arkitekt, αλλά βρίσκεται και πίσω από όλες τις προχωρημένες πρόσφατες ποπ κυκλοφορίες – και όχι μόνο.
Μπάσα και glitches, ακραία synths και MIDI-generated tones μπλέκονται με την φωνή του TSO, η οποία λειτουργεί ως ακόμη ένα ηλεκτρονικό όργανο. Παρά την ψηφιακή υπερδιέγερση όμως, το αποτέλεσμα παραμένει συναισθηματικά προσγειωμένο, με έναν πυρήνα ευαισθησίας που σχετίζεται με την ταυτότητα, την επιθυμία και την ανάγκη σύνδεσης, πράγμα για το οποίο ευθύνονται οι αναφορές στην βυζαντινή μουσική, τα ισοκρατήματα και τις μυσταγωγικές σιωπές.
Συγκεκριμένα, το ομώνυμο “KINI YI” ανοίγει σαν προσευχή, βάζοντας από την πρώτη στιγμή το τραύμα στο κέντρο. Το “TINEDO” μεταφέρει αυτόν τον πόνο στο σώμα, σε μια club κραυγή. Η “XENITIA”, με τη συμμετοχή του ody icons, που από πολύ νωρίς έμπλεξε την θρησκευτική κατάνυξη με την ηλεκτρονική ποπ, μιλά για το μη-ανήκειν, συνδέοντας το προσωπικό με κάτι βαθιά συλλογικό.
Από εκεί και πέρα ξεκινά η μετάβαση. Το “ZO ME TSO” σηματοδοτεί μια πρώτη στροφή προς την ενδυνάμωση, με επιθετικό beat και ευθείς στίχους, ενώ το “KITANAMI”, με κολλητικό, επαναλαμβανόμενο ρυθμό και αυτοσαρκαστική διάθεση, λειτουργεί ως δήλωση αυτοανακάλυψης. Το “BOOM” ανοίγει την πιο τρυφερή ενότητα, που κορυφώνεται στο υπέροχο “IPNOS” με τη Μαρίνα Σάττι, ένα ηλεκτρονικό νανούρισμα που ακούγεται σαν TSO και Σάττι τραγουδούν στους παιδικούς εαυτούς τους. Το “THA XIMEROSI” με την Τάμτα φέρνει την ελπίδα στο προσκήνιο, πριν το “ANASTASI” κλείσει τον δίσκο όπως άνοιξε — κατανυκτικά, αλλά αυτή τη φορά με φως.
Σ’ αυτή την κυκλική του πορεία το KINI YI χαράζει μια πορεία από το τραύμα και την αποξένωση, στη σωματικότητα, την αυτοαποδοχή και τελικά σε μια εύθραυστη αλλά πραγματική αισιοδοξία, ως άλλο οπτικοακουστικό ημερολόγιο μιας queer, γενιάς που αναζητά και μαθαίνει ακόμη τους δικούς της, πρωτότυπους τρόπους να εκφραστεί.
Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι αυτός ο δίσκος δεν μοιάζει «εισαγόμενος». Πατάει μεν σε βυζαντινά μοτίβα, λαϊκές μνήμες και σύγχρονη ηλεκτρονική παραγωγή για να αρθρώσει κάτι καθαρά ελληνικό, αποτυπώνοντας το παρόν μιας σειράς καλλιτεχνών που μεγάλωσε online, δεν έχασε όμως πίσω από την οθόνη την ανθρώπινή της διάστηαση. Το KINI YI επιβεβαιώνει ότι η εγχώρια σκηνή έχει ήδη μπει σε μια νέα φάση, πιο υβριδική, πιο άφοβη, πιο προσωπική και οπωσδήποτε, πολύ ενδιαφέρουσα.
Βαθμολογία: 7.5/10
