Η αγάπη μου για τους Leatherhead δεν είναι κρυφή. Από την κυκλοφορία του ντεμπούτου τους είχα πει πως με τα σωστά βήματα η μπάντα έχει όλες τις προϋποθέσεις να αφήσει το στίγμα της τα επόμενα χρόνια. Ποια είναι αυτά τα βήματα;
Συνεχής live παρουσία : Τσεκ ✅
Ένας εξίσου καλός δεύτερος δίσκος : Ε διαβάστε και λίγο παρακάτω. Όλα στο πιάτο πια;
Το Violent Horror Stories δείχνει μια μπάντα που δεν επαναπαύεται στο hype του ντεμπούτου, αλλά δουλεύει μεθοδικά πάνω στον ήχο και την ταυτότητά της, κάτι που φαίνεται από τα πρώτα κιόλας λεπτά. Η αυλαία του άλμπουμ ανεβαίνει και το "V.H.S." έρχεται με καταιγιστικό 80s heavy/speed metal. Σύντομο, συμπαγές και άμεσο. Είναι το τυπικό/άτυπο ομότιτλο κομμάτι του δίσκου, και οφείλω να ομολογήσω πως λατρεύω τον τίτλο. Όπως και με τον προηγούμενο δίσκο τους, έτσι και εδώ φλερτάρουν ασύστολα με το horror ιδίωμα. Έτσι ο τίτλος λειτουργεί διφορούμενα. Από την μία είναι το... Violent Horror Stories, και από την άλλη το VHS format που κατέκλεισε τα τέλη της δεκαετίας του 70 και ολόκληρα τα 80s και μας χάρισε κάποιες από τις πιο κλασσικές (και campy) ταινίες τρόμου από τις οποίες φαίνεται και να αντλούν την πλειοψηφία των προσλαμβανουσών τους.
Το "Summoning The Dead" έρχεται αρκετά πιο μελωδικά και με πολύ περισσότερο σκοτάδι. Tο σημείο στο οποίο ηρεμεί πριν την δεύτερη επέλαση των κιθαρών μοιάζει σαν άμεση αναφορά στον πρώτο δίσκο σε κομμάτια όπως το "Into The Werewolf's Lair" και "Dressed To Kill" κάτι που ελπίζω να παραμείνει ως σήμα κατατεθέν τους. Η παραγωγή εδώ αξίζει ειδική μνεία. Καθαρή αλλά ακατέργαστη όσο χρειάζεται, κρατά ζωντανή την old-school αίσθηση χωρίς να θυσιάζει τη διαύγεια των κιθαρών. Κάτι απόλυτα απαραίτητο για να αναδειχθεί ένας τέτοιος Flotsam-ικός ύμνος.
Στο "Τhe Visitors" έχουμε ένα galloping, μελωδικό metal anthem, με riffs που θυμίζουν μια διακριτική παντριά της power-oriented μεριάς των συνήθεις υπόπτων Agent Steel με Iced Earth, Liege Lord και Iron Maiden καλπάζoντας με έναν κλασικό heavy metal δυναμισμό. Όλα έχουν πάει υπερβολικά καλά ως εδώ όμως ακούγοντας τις πρώτες στιγμές του "Children of the Beast" για λίγο πίστεψα πως το honeymoon phase μου με το Violent Horror Stories έρχεται στο τέλος του. Δεν προτιμώ τις μπαλάντες στο heavy metal και τα πρώτα λεπτά του δεν αποτελούν εξαίρεση. Έλα όμως που οι Leatherhead είχαν άλλον έναν άσσο στο μανίκι τους για μένα. Μετά την εισαγωγή, στο δεύτερο μισό με φέρνουν αντιμέτωπο με μια επικών διαστάσεων heavy metal έκρηξη και ένα αδιανόητο riff fest στην πιο Queensrÿche στιγμή της καριέρας τους (όχι για πολύ ακόμα όμως). Tέτοιες δομές μου δείχνουν μια μπάντα που πλέον σκέφτεται φιλόδοξα σε μεγαλύτερες φόρμες και ξέρει πολύ καλά πως να τις αγκαλιάσει χωρίς να κουράζει. Συνθετική ωριμότητα λέγεται αυτό κύριοι! Το "Incubus" είναι το έπος των Leatherhead. Το defacto καλύτερο κομμάτι τους και πιθανότατα το heavy metal κομμάτι του 2026. Καμία υπερβολή, κανένα πισωγύρισμα. Οι κιθάρες χορεύουν ασταμάτητα με το πρώτο μισό να είναι ένα exhibition ταχύτητας και riff. Εκεί όμως που εξυψώνεται είναι στο δεύτερο μισό. Μετά από ένα ατελείωτο solo που περνάει από όλο το φάσμα του Abigail σαν από υγρό όνειρο του Andy LaRocque επανερχόμαστε στο φρενήρες downpicking που σε αρπάζει από τον σβέρκο όπως ακριβώς η μασκότ (ελπίζω να λέγεται Leatherhead) στο εξώφυλλο. Τα φωνητικά του Τόλη επίσης λάμπουν τόσο για το εύρος όσο και για την θεατρικότητά τους σε μια σχεδόν King Diamond-esque performance. Για μένα ο κεντρικός άξονας του δίσκου. Το ένα κομμάτι που στέλνεις στους φίλους σου για να τους πείσεις να ακούσουν την νέα μπαντάρα που ανακάλυψες.
Το "Crimson Eyes" χαμηλώνει τον ρυθμό λίγο σε σχέση με τα προηγούμενα σε ένα μελωδικό και συναισθηματικό metal anthem. Αν είχα ένα ευρώ για κάθε φορά που έλεγα πως κάποιο κομμάτι τους θα μπορούσε να βρίσκεται στο Operation : Mindcrime θα είχα... τουλάχιστον 2 ευρώ, δεν τα λες και λίγα. Ελπίζω να συνεχιστεί αυτό το σερί, και σε μερικά χρόνια θα βγάλουν το part 2 που ποτέ δεν πήραμε αξιοπρεπώς από τους ίδιους. Το "Something Wicked (This Way Comes)" είναι άλλο ένα highlight. Ένα fast-paced αλλά υπέρμετρα μελωδικό κομμάτι με εκπληκτικό ρεφραίν και τα leads να λάμπουν στο προσκήνιο για ακόμα μια φορά. Το φινάλε αφήνει μια αίσθηση κύκλου που κλείνει σωστά. Το "Dreamcatcher" είναι μια άψογη και ενεργειακή έξοδος. Ένα τεχνικά πλούσιο speed metal κομμάτι που δένει την ιστορία του Violent Horror Stories και κλείνει το μάτι στον πρώτο δίσκο.
Το Violent Horror Stories είναι ένας από τους πιο ώριμους και ολοκληρωμένους δίσκους της ελληνικής heavy metal σκηνής, όχι μόνο για το 2026, αλλά με all-time χαρακτηριστικά. Το songwriting δείχνει αισθητά βελτιωμένο από το ήδη εκπληκτικό ντεμπούτο, και πιστεύω πως το κράμα US-Power, speed και heavy metal τους θα αφήσει αέναο στίγμα στη σκηνή τα επόμενα χρόνια.
Και για να επιστρέψω στο αρχικό ερώτημα.
Ένας εξίσου καλός δεύτερος δίσκος : ΚΑΡΑΤΣΕΚ ✅✅✅
