Ο A$AP Rocky εδώ και περίπου 8 χρόνια έχει έρθει στο προσκήνιο της pop κουλτούρας για όλους τους λόγους εκτός από την μουσική του. Συνεργασίες με μεγάλα brands, φωτογραφίσεις, creative direction, πατρότητα, ακόμα και μπλεξίματα με τον νόμο και δικαστήρια (Φυλακή στη Σουηδία πίσω στο 2019 ή η δίκη που κέρδισε μόλις πριν περίπου ένα χρόνο, για ένα συμβάν του 2021, όπου και κατηγορείται από τον παλιό του φίλο A$AP Relli για ένοπλη επίθεση εις βάρος του), ο Rakim Mayers κατάφερνε πάντα με κάποιο τρόπο να έρχεται στο προσκήνιο, αναβιώνοντας ταυτόχρονα την κουβέντα για το πότε θα βγάλει τον επόμενό του δίσκο, με τις αμφιβολίες πάντα να παραμονεύουν, ιδιαίτερα αν αναλογιστεί κανείς και το γεγονός πως η σύζυγός του, Rihanna, έχει φτάσει αισίως και αυτή τα 10 χρόνια, δίχως κυκλοφορία δίσκου. Πάντα όμως υπήρχε η ελπίδα και το teasing, το οποίο ξεκίνησε το μακρινό Δεκέμβριο του 2022, όταν και έδωσε στοιχεία για τον τίτλο του επερχόμενό του δίσκο σε συναυλία του για το Amazon Music Live, φορώντας durag που γράφει "Don’t Be Dumb" και κορυφώθηκε το καλοκαίρι του 2024, όταν ο Rocky κυκλοφόρησε δύο singles, το "Highjack" και το "Tailor Swif", ενώ είχε ήδη ανακοινώσει νωρίτερα εκείνο το έτος ως καταληκτική ημερομηνία κυκλοφορίας τις 30 Αυγούστου, 2024. Τελικά, μετά από επιπλέον καθυστερήσεις και αναβολές, επικαλούμενος την τελειομανία του και την επιμονή του στην λεπτομέρεια, φτάνουμε στο σήμερα και αφού κυκλοφόρησε αρχές του έτους δύο τελείως διαφορετικά σε ύφος singles, το "PUNK ROCKY" και το "HELICOPTER", αμφότερα συνοδευόμενα από απίστευτα video clips με σουρεαλιστικά στοιχεία και εξέχουσες συμμετοχές και cameos, όπως της Winona Ryder, του Thundercat και του Danny Elfman μεταξύ άλλων, το Dont Be Dumb είναι γεγονός .
Για να βγάλουμε τον ελέφαντα από το δωμάτιο από νωρίς, κατά την δική μου άποψη, μετά από μία απουσία 8 χρόνων και με τον κίνδυνο το τελικό προϊόν να μην ανταποκριθεί στις απαιτήσεις ενός πλούσιου και εκτενούς rollout και promotion να ελοχεύει (συχνό φαινόμενο στην εποχή των social media και της ακόρεστης δίψας για κατανάλωση οπτικού υλικού), ο δίσκος αυτός, ευτυχώς, έχει να προσφέρει πολλές εντυπωσιακές και αξιομνημόνευτες στιγμές, γεγονός που έγκειται και στη διττή πορεία που έχει πάρει η μουσική του Rocky. Από την μία υπάρχει η πιο πειραματική πλευρά του, η οποία καλλιεργείται από το 2015 και το, προσωπικό αγαπημένο, At.Long.Last.A$AP., και από την άλλη υπάρχει η δεινότητά του στο να γράφει ακραία εθιστικά και πιασάρικα bangers. Αυτή η αντίθεση προδίδεται από τα ίδια τα singles, όπου από την μία το "PUNK ROCKY" υιοθέτησε στοιχεία Indie Rock, με ψυχεδελικές κιθάρες, drums patterns που εναλλάσσονται και φωνητικά που δημιουργούν την αίσθηση ενός ονειρικού ταξιδιού, και από την άλλη το "HELICOPTER" πάτησε στα γνωστά trap λημέρια, με μια πιασάρικη synth μελωδία, και ένα βαρύ και έντονο synth bass, και τον ίδιο τον Rocky να βγάζει όλο του το χάρισμα πάνω τους. Το ίδιο αβίαστο χάρισμα εμφανίζεται και στα υπόλοιπα bangers του δίσκου, όπως το άκρως ανεβαστικό "STOP SNITCHING" (ο τίτλος αρκετά αποκαλυπτικός για το τι πραγματεύεται το τραγούδι) με μία guest εμφάνιση, γεμάτη ενέργεια από τον Sauce Walka, ή το πολυσυζητημένο "STOLE YA FLOW", το οποίο αποτελεί diss track στον Drake μετά από χρόνια σιωπής σε δικά του sub-disses, με στίχους όπως "First you stole my flow, so I stole your bitch - If you stole my style I need at least like 10 percent - With all due disrespect, I hope you take offence" ή "First you was my bro, pussy nigga switched – Turned into an opp, fuck his block, he a bitch – Boy might pull up to your crib, spin it like the rent – Spend it like the time you ain’t spending with your kids", με μια παραγωγή γεμάτα hard hitting drums, σκοτεινά synths και ένα επικό outro με μια χορωδία απο πίσω και τον Rocky να βγάζει τον πιο αμετανόητό του εαυτό.
Ένα ακόμα παράδειγμα της απαράμιλλης αύρας του είναι και το άκρως ερωτικό "STAY HERE 4 LIFE" με τη σημαντική συμβολή του μάστορα των R'n'B ρεφρέν, Brent Faiyaz, αλλά και το "PLAYA", με ένα άκρως μαγευτικό και χορευτικό instrumental, το οποίο ντύνει αρμονικά την φωνή του Rocky, ο οποίος δίνει ένα από τα πιο πιασάρικα του hooks, κλείνοντας το κομμάτι με ένα ιδιαίτερο outro, στο οποίο φημολογείται η παρουσία του Frank Ocean (πράγμα χλωμό) με pitched down φωνή. Στη λίστα των αξιομνημόνευτων αποτελεί το ,ίσως πιο υποτιμημένο από τον δημόσιο διάλογο για τον δίσκο, κομμάτι, "NO TRESPASSING", όπου ο Rocky καλπάζει πάνω σε ένα απίστευτα groovy beat, γεμάτο επιρροές από την δυτική ακτή, τόσο στη γκρούβα όσο και στο synth που πηγαινοέρχεται καθ’ όλη την διάρκεια του τραγουδιού.
Στην απέναντι όχθη των πειραματισμών το αποτέλεσμα ήταν πιο μεικτό, όπως και στον προηγούμενό του δίσκο TESTING, με μερικές από τις ριζοσπαστικές και εν μέρει εκκεντρικές μουσικές ιδέες του A$AP Rocky να οδηγούν σε ένα αποτέλεσμα που αν μη τι άλλο, σου κεντρίζει το ενδιαφέρον. Τρανό παράδειγμα, το "ROBBERY", το οποίο αποτελεί ένα lounge-jazzy συνονθύλευμα, με θεατρικά και παραστατικά στοιχεία, (θυμίζοντας κατά μία έννοια το "We Cry Together" του Kendrick Lamar), όπου ο ίδιος ο Rocky συνομιλεί με την Doechii, φλερτάροντας με περίσσια αυτοπεποίθηση και έπαρση, σαν δύο εκκεντρικές περσόνες σε ταινία, όπου στο τέλος ανακοινώνουν πως διαπράττουν μια ληστεία, βγάζοντας μια ατμόσφαιρα από noir ταινία άλλης δεκαετίας. Ο λόγος που νιώθω πως το αποτέλεσμα είναι απόλυτα αρμονικό και ευχάριστο (πέρα από το υπέροχο vintage jazz instrumental) είναι και η χροιά του ίδιου του Rocky, η οποία εφάπτεται άψογα σε τέτοια αφροαμερικάνικα ακούσματα (κάτι που είχε φανεί και από το Cover του "Sittin’ In The Dock Of The Bay" που είχε κάνει) και όχι μόνο, εξού και η αρέσκεια μου και για το main single του δίσκου "PUNK ROCKY", όπου, βαδίζοντας στο δρόμο που χάραξε με το "Sundress" (single που έβγαλε το 2018), καταφέρνει με τη χροιά του, σε συνδυασμό με την indie psychedelic rock αισθητική της ενορχήστρωσης, να δημιουργήσει ένα υπέροχο ταξίδι ψυχεδέλειας, κάτι για το οποίο διακρινόταν από το πρώτο του κιόλας mixtape.
Όπου υπάρχει πειραματισμός, όμως, μοιραία θα υπάρξουν και αστοχίες, όπως το περίεργο και χαοτικό "STFU", το οποίο θυμίζει ένα παρατημένο soundtrack των Chemical Brothers στις αρχές των 2000s, ή την απόλυτη έλλειψη συνοχής στο "AIR FORCE (BLACK DEMARCO)" όπου ένα απόλυτα μοντέρνο και γρήγορο rage style instumental αλλάζει απότομα σε ένα αργό ατμοσφαιρικό κομμάτι, με ατμοσφαιρικά synths και keys, δίχως καμία συνέχεια μεταξύ τους, το οποίο αδικεί το συνολικό αποτέλεσμα μιας και αμφότερα τα τμήματα του τραγουδιού ως ανεξάρτητα κομμάτια είναι αρκετά ενδιαφέροντα. Η ίδια έλλειψη συνοχής παρατηρείται και, δυστυχώς, στο "WHISKEY", όπου ένιωσα πως η ύπαρξη ενός τόσο δυνατού μουσικού συνόλου, με τη συμμετοχή των Westside Gunn, αλλά και του Damon Albarn (ως Gorillaz), θα έπρεπε να μεταφραστεί σε ένα πιο εντυπωσιακό αποτέλεσμα, μιας και ο ίδιος ο Gunn απλά έδωσε μερικά χύμα adlibs στο outro του κομματιού, αλλά και ο ίδιος ο Rocky έδωσε μία από τις πιο αδύναμες ερμηνείες του.
Ευτυχώς, και για τον ίδιο τον δίσκο, αλλά και για το κοινό, η τελευταία επίγευση του δίσκου ήταν παντελώς αντάξια του επιπέδου που μας έχεις συνηθίσει ο A$AP Rocky, όπου ο ίδιος δίνει μία από τις καλύτερες στιχουργικές του αποδόσεις, ενώ παράλληλα, πιθανώς ένα παιδί (;), στο instrumental επαναλαμβάνει την φράση "This is the way the world ends" δημιουργώντας ένα απίστευτο μελωδικό ear candy, το οποίο χτίζεται υπέροχα καθ’ όλη τη διάρκεια του κομματιού με άλλα ατμοσφαιρικά και ambient στοιχεία. Όλα τα παραπάνω, παρέα με ένα ανέλπιστα ευχάριστο guest από τον will.i.am., καταλήγουν σε ένα σαγηνευτικό outro από την Jessica Pratt, η οποία κλείνει τον δίσκο, σε αντίθεση με το υπόλοιπο ύφος του, με έναν κάπως σκεπτικό και μελαγχολικό τόνο επαναλαμβάνοντας τη φράση "Look at the way the world ends".
Καταληκτικά, ο A$AP Rocky δείχνει αρκετά ώριμος μουσικά και καλλιτεχνικά, δημιουργώντας ένα αποτέλεσμα αρκετά μεστό και με ποικιλομορφία, δίχως να αφήσει δευτερόλεπτο να πλήττει ο ακροατής. Αυτό ευνοείται βέβαια και από την σύντομη διάρκεια της πλειονότητας των τραγουδιών, ωστόσο και ο ίδιος ο Rocky φρόντισε να “ντύσει” μεγάλη μερίδα τους με διαφορετικά στοιχεία και εναλλαγές, άλλοτε ομαλές και άλλωτε όχι, συνεχίζοντας να βαδίζει στον πιο αντισυμβατικό δρόμο που χαράζει από την αρχή κιόλας της μουσικής του καριέρας. Μπορεί το αποτέλεσμα να μην ανταμείβει πάντα, και όντας ένας δίσκος που βγήκε μετά από 8 χρόνια αναμονής να είναι σχεδόν ανέφικτο να ανταποκριθεί πλήρως στις προσδοκίες του κοινού, το “Don’t Be Dumb” ωστόσο παραμένει μία εκκεντρική και εξέχουσα δήλωση στο hip-hop τοπίο (ιδιαίτερα όσον αφορά την mainstream σκηνή), την οποία είχαμε ανάγκη τόσο εμείς ως καταναλωτές, όσο και η ίδια η βιομηχανία, είτε χαράσσοντας νέους δρόμους με τους πειραματισμούς της, είτε υπενθυμίζοντάς μας πως είναι να γράφεις πιασάρικη μουσική με χαρακτήρα και χάρισμα, δίχως να ακούγεται σαν να βγήκε από κάποια γραμμή παραγωγής.
