Ο πασίγνωστος πλέον και καταξιωμένος rapper ακολούθησε το μοντέλο της μυστικοπάθειας και απουσίας από τα social media πριν την κυκλοφορία του νέου του δίσκου, το οποίο δημιούργησε ακόμα μεγαλύτερη έκσταση στους φανς του όταν είδαν το κυκλάκι από το προφίλ του Εθισμού στο instagram κόκκινο, λόγω της live μετάδοσης που έκανε το βράδυ της Πέμπτης 26/2, δίχως καμία προειδοποίηση. Ώντας πλέον ένας από τους πιο γνωστούς και καταξιωμένους rappers των τελευταίων έτων, ο Εθισμός επέλεξε να παίξει μπάλα στα γνώριμα νερά του, αναδεικνύοντας το αστικό τοπίο που καθρεφτίζει με το αδιαπραγμάτευτα στιχουργικό του ταλέντο, δίχως βέβαια να δείχνει κάποια διάθεση πειραματισμού και πολυμορφίας, η οποία θα τον πήγαινε ένα σκαλί παραπάνω καλλιτεχνικά.
Από το πρώτο κιόλας κομμάτι θεμελιώνεται το ύφος του δίσκου, με το “Νυχτερινοί Εκφωνητές”. Μια όμορφη μελωδία με βιολιά και φωνές που χαρίζει μια χαρμόλυπη νότα, και ένα drill drum pattern ντύνουν τους στίχους του Εθισμού, ο οποίος αποτυπώνει το αστικό τοπίο και street τρόπο ζωής καλύτερα ίσως από τον καθένα. Το ρεφρέν από μόνο του μπορεί να αποτελέσει ένα soundtrack που σιγοτραγουδιέται στα στενά της πόλης .
«Όταν η πόλη έχει μοναξιές, την ομορφαίνουμε με ζωγραφιές, στις πιλοτές μας μεγαλώνουν γάτες και στα πεζοδρομιά μας νεραντζιές, περνάμε από τους δρόμους σαν express, πάνω στην άσφαλτο πατημασιές και παίζουμε το soundtrack των δρόμων σαν νυχτερινοί εκφωνητές».
Εξίσου ποιητικό και γλαφυρό ύφος έχει και στο “Γυάλινος Δρομέας”, αυτή τη φορά τα βιολιά δίνουν τη θέση τους σε ένα αιθέριο riffάκι κιθάρας και το ρεφρέν κάνει ακόμα πιο ξεκάθαρη την αισιόδοξη ματιά του Εθισμού, ο οποίος καταφέρνει καθ’ όλη τη διάρκεια του δίσκου, ενώ αποτυπώνει στο γραπτό του πιο σκοτεινά μελαγχολικά και συναισθηματικά φορτισμένα στιγμιότυπα, να καταλήγει σε μια ευχάριστη νότα, με ένα ύφος του τύπου «αφού τα κατάφερα εγώ ενώ πέρασα τόσα, μπορείς και εσύ», τονίζοντας πάντα πως τον γοητεύουν τα απλά καθημερινά πράγματα.
Αυτό γίνεται ακόμα πιο αισθητό στο “Lonarid & Lonalgal”, όπου αναπολεί τις δύσκολες στιγμές, νιώθει ευγνώμων για το ραπ και μέχρι εδώ που έχει φτάσει, ενώ ζει το ίδιο ταπεινά, αποκομμένος από το σύγχρονο χρηματοθηρικό τρόπο ζωής, ενώ το ίδιο μοτίβο συναντάται και στο ακόμα πιο ωμό “Δρομολόγια”, με στίχους που περιγράφουν δάκρυα χαράς και περηφάνιας, γιορτάζοντας το τώρα και την επιτυχία του, τραγουδώντας στο ρεφρέν υπό το σαγηνευτικό ήχο ενός σαξόφωνου «Ζω για την μέρα, που θα γυρίσουμε μαζί όλη την υδρόγειο σφαίρα» και «Την ευτυχία που έψαχνα βρήκα σε πράγματα μικρά, ό,τι κι αν πέρασα, όλα καλά», συνοψίζοντας άψογα τη ψυχική του κατάσταση με αυτό το δίσκο.
Εν αντιθέσει με τα προρρηθέντα και σε συνέχεια του πιο άγριου, επιθετικού και in-your-face ηχητικά “Millennials”, υπάρχουν και οι πιο banger στιγμές του δίσκου, με highlight το “Spicy Mayo”, κυρίως λόγω της παρουσίας του Saske, ο οποίος ταίριαξε σχεδόν αβίαστα στο vibe του κομματιού, με τον ίδιο τον Εθισμό, να φαίνεται λίγο αμήχανος στο ρεφρέν όπου εναλλάσσεται με τον Saske μπάρα με μπάρα. Γενικότερα, ο Εθισμός δεν με ενθουσίαζε σε τέτοιο στυλ, κυρίως λόγω της αδυναμίας του να ελιχτεί με εναλλαγές στο flow του και στο ηχόχρωμα της φωνής του. Άλλες φορές αυτό καλύπτεται και με το παραπάνω βέβαια με τις μπάρες του, όπως στο verse του στο “Spicy Mayo”, ενώ άλλες όχι, όπως στο “Sin City”, στο οποίο δυστυχώς χαραμίστηκε ένα από τα αγαπημένα μου beats στο δίσκο. Γενικότερα στις ευχάριστες υποσημειώσεις, ομολογώ πως ο Εθισμός σε σύγκριση με το ξεκίνημά του, εχει βελτιωθεί πολύ στα punchlines και στις ατάκες του, χαρίζοντας αρκετές στιγμές στο δίσκο, όπου σε κάνει να σουφρώνεις το προσωπό σου και να κουνάς το κεφάλι σου.
Όσον αφορά τον ελέφαντα στο δωμάτιο και τα κομμάτια με τον Bloody Hawk και τους LEX, Sidarta, τα συναισθήματα μου είναι ανάμεικτα, ιδιαίτερα αν αναλογιστεί κανείς το μέγεθος των ονομάτων. Από τη μία, το “Υπόστεγα” με τον Bloody έχει μία από τις αγαπημένες μου και πιο άρτια δομημένες παραγωγές, με ένα μαγευτικό πιανάκι, ένα σπαρακτικό vocal και ένα ιντερλούδιο με ένα sample, βγαλμένο από κάποιο όνειρο, να δένουν τρομερά μεταξύ τους, υπηρετώντας το ύφος του κομματιού, ενώ και ο Bloody αποδεικνύει για ακόμη μια φορά γιατί βρίσκεται στην κορυφή του Rap Game, τόσο τεχνικά όσο και στιχουργικά. Από την άλλη, ήθελα τόσο πολύ να μου αρέσει το “Για Μια Μέρα”, αλλά το τελικό αποτέλεσμα μου φάνηκε κάπως χαοτικό. Ο Sidarta έδωσε ένα αρκετά αδιάφορο ρεφρέν, με μια ανέμπνευστη μελωδία, σχεδόν πνιγμένη στο Autotune, ενώ και από τον Εθισμό περίμενα ένα πιο πλούσιο τεχνικά και στιχουργικά verse, ειδικά δίπλα στον LEX ο οποίος ήταν ο εαυτός του, ξεδιπλώνοντας τη μουσική του nerdιλα και το στιχουργικό του πλουραλισμό, με αναφορές στο εξώφυλλο του Nevermind, στον ίδιο τον Cobain, αλλά και στον Bruce Springsteen και στο ψευδώνυμό του ως "The Boss".
Καταληκτικά, το Metropolis είναι ακριβώς ότι περιμένει να ακούσει κανείς από τον Εθισμό το 2026. Από τη μία καταφέρνει να σχεδιάσει λεκτικές εικόνες, με τρόπο τόσο γλαφυρό και κινηματογραφικό όσο μπορούν λίγοι, δουλεύοντας με παραγωγούς που εμπιστεύεται και ξέρει ότι μπορούν να ντύσουν τις εξιστορήσεις του αβίαστα, δημιουργώντας ένα απόλυτα άρτιο και ευχάριστο ηχητικά αποτέλεσμα. Από την άλλη, στο σημείο που βρίσκεται στην καριέρα του και με την απήχηση που έχει, θα ήθελα να τον δω να ξεφεύγει από το ασφαλές περιβάλλον μουσικά στο οποίο έχει εδραιωθεί, μιας και τα bpm και οι παραγωγές στις οποίες πατάει σε συνδυασμό με την μονότονη χροιά του και το επαναλαμβανόμενο, σε πολλά σημεία, flow του, κινδυνεύουν να τον κάνουν να επαναπαυτεί σε μια δοκιμασμένη, αλλά πληκτική συνταγή. Όπως και να ‘χει, επειδή είναι ο Εθισμός, το Metropolis καταφέρνει να είναι καλύτερο από πολλές δουλειές που κυκλοφορούν στον εμπορευματοποιημένο και πολλές φορές ανακυκλωμένο ωκεανό που λέγεται ελληνική ραπ σκηνή, μιας και η ποιητικότητα του σε συνεργασία με ταιριαστές ενορχηστρώσεις και μελωδίες αρκούν για ένα αρμονικά δεμένο και ευχάριστο σύνολο.
