Υπήρξε μία περίοδος κατά την οποία ονειρευόμουν συνέχεια σπίτια. Σπίτια γεμάτα αναμνήσεις άλλων, σπίτια ρημαγμένα, σπίτια με λουλούδια στα παρτέρια, άλλοτε σκονισμένα και μερικές φορές φωτισμένα από το ηλιοβασίλεμα και με θέα στη θάλασσα. Στην ψυχαναλυτική θεωρία, το σπίτι είμαστε εμείς - τα δωμάτια αντιστοιχούν σε μνήμες, οι διάδρομοι σε μεταβάσεις, τα κλειστά παράθυρα σε όσα δεν αντέχουμε ακόμη να δούμε, και οι πόρτες που δεν ανοίγουν σε εκδοχές του εαυτού που παραμένουν απροσπέλαστες. Ακούγοντας το Nothing’s About to Happen to Me της Mitski, είναι δύσκολο να μη σκεφτεί κανείς ότι ολόκληρος ο δίσκος λειτουργεί σαν ένα τέτοιο ονειρικό σπίτι, ένας εσωτερικός χώρος στον οποίο η αφηγήτρια περιπλανιέται αργά, παρατηρώντας τον εαυτό της σαν να τον κατοικεί και ταυτόχρονα σαν να τον επισκέπτεται για πρώτη φορά.
Στην όγδοη δισκογραφική της δουλειά η αμερικανή τραγουδοποιός επιστρέφει με έναν δίσκο που οργανώνεται μεταξύ εσωτερικότητας και εξωτερικότητας, ανάμεσα στον ιδιωτικό μονόλογο και την αναπόφευκτη έκθεση, δημιουργώντας ένα έργο που μοιάζει να εξετάζει διαρκώς την απόσταση ανάμεσα στο πώς αισθάνεται κανείς και στο πώς γίνεται αντιληπτός. Η Mitski γράφει από τη σκοπιά μιας εσωστρεφούς, σχεδόν αποσυρμένης γυναίκας, όπου ο προσδιορισμός «reclusive» που χρησιμοποιείται από την ίδια δεν μεταφράζεται απλώς ως μοναχική αλλά ως αποτραβηγμένη, επιφυλακτική απέναντι στην δημοσιότητα, μια ύπαρξη που προστατεύει τον εσωτερικό της χώρο επειδή γνωρίζει πόσο εύκολα μπορεί να παραβιαστεί. Με ελάχιστες από τις συνηθισμένες στους πρώτους δίσκους της grunge εξάρσεις, υιοθετεί μια συγκρατημένη, διεισδυτική, σχεδόν χαμηλόφωνη ερμηνεία, που εξ΄ αιτίας της κεντρικής θέσης που λαμβάνει στην παραγωγή, επιβάλει μια ακρόαση προσεκτική και σε επανάληψη.
Ο δίσκος κυκλοφόρησε στις 27 Φεβρουαρίου από την Dead Oceans, τρία περίπου χρόνια μετά το The Land Is Inhospitable and So Are We, και ηχογραφήθηκε μαζί με τους μουσικούς που τη συνόδευσαν στην τελευταία της περιοδεία, δίνοντας την αίσθηση του ζωντανού – που συγκρούεται άμεσα με την γενικότερη θεματολογία του θανάτου και του τέλματος. Pedal steel κιθάρες, ακορντεόν και μπάντζο, όργανο, έγχορδα και πνευστά δημιουργούν μια θερμή ατμόσφαιρα που εξισορροπεί τις δύσκολες θεματικές του συμβολικού θανάτου, της απώλειας και της αίσθηση ότι η ταυτότητα διαμορφώνεται μέσα από συνεχείς αποχωρισμούς, με την εσωτερική συνοχή του άλμπουμ προσδίδει μια ελαφρώς κλειστοφοβική ποιότητα, σαν όλα να συμβαίνουν μέσα στον ίδιο χώρο, όπου οι σκέψεις επιστρέφουν ξανά και ξανά στα ίδια ερωτήματα χωρίς οριστική λύση. Εδώ η Mitski χτίζει επιμελώς ένα σύμπαν που συνομιλεί στιχουργικά με τις προηγούμενες δουλειές της, αλλά επίσης κάθε ένα από τα τραγούδια του άλμπουμ συνομιλεί με τα υπόλοιπα, ως μέρος μιας ενιαίας αφήγησης που εξελίσσεται σε κλειστό περιβάλλον.
Το “In a Lake” ανοίγει τον δίσκο θέτοντας εξαρχής το θεματικό του κέντρο, ως στοχασμός πάνω στη σχέση παρελθόντος και ταυτότητας μέσα από τη μεταφορά της μικρής πόλης όπου οι κοινωνικοί κανόνες παραμένουν αμετακίνητοι. Έχοντας περάσει τα τελευταία πέντε χρόνια στο Nashville, η πόλη μοιάζει να έχει αφήσει και μουσικά τα σημάδια πάνω της, με θερμά country στοιχεία να ξεχωρίζουν στην εισαγωγή αυτή. Το “Where’s My Phone?” που ακολουθεί, πραγματευόμενο την αποσύνδεση ως μηχανισμό επιβίωσης μέσα σ’ ένα κόσμο συνεχούς πίεσης μετατοπίζει την αφήγηση από τον κοινωνικό χώρο στον ψυχικό, με το “Cats” να χαμηλώνει την ένταση, καθώς η Mitski στρέφεται προς την καθημερινότητα και τη συντροφικότητα ως μορφές επιβίωσης μετά την απώλεια, και την φροντίδα ως αναγκαία πρακτική για να παραμείνει λειτουργική. Το “If I Leave”, προσωπικό αγαπημένο μου, επαναφέρει τη σύγκρουση ανάμεσα στην ανάγκη ανεξαρτησίας και στον φόβο της απομόνωσης. Στο “Dead Women” η οργή αποκτά πιο σαφή μορφή, καθώς η Mitski εξετάζει τον τρόπο με τον οποίο οι ιστορίες των γυναικών αναδιατυπώνονται εις βάρος τους μετά τον θάνατό τους, όταν η δυνατότητα ελέγχου της αφήγησης χάνεται. Έπειτα, το “Instead of Here” εκφράζει την επιθυμία απομάκρυνσης από κοινωνικούς κανόνες που βιώνονται ως ασφυκτικοί, επιλέγοντας την αποχώρηση ως στρατηγική αυτοπροστασίας. Η ανάγκη απαραβίαστου προσωπικού χώρου γίνεται εδώ κεντρική, συνδέοντας την απομόνωση με συνειδητή επιλογή διατήρησης της ψυχικής ακεραιότητας.
Τα στοιχεία bossa nova του γλυκού “I’ll Change for You”, επιχειρούν να συναντήσει τον ακροατή στο επίπεδο της λύπης του, επιτρέποντας την πλήρη βύθιση στο συναίσθημα χωρίς απόσταση ή ειρωνεία, αναγνωρίζοντας τη φάση της διαπραγμάτευσης ως αναπόσπαστο μέρος της εμπειρίας της απώλειας, ενώ το “Rules” επεκτείνει τη θεματική του κοινωνικού ελέγχου και της αυτοεπιτήρησης, ενισχύοντας το μοτίβο της εξωτερικής κρίσης που διαπερνά ολόκληρο το άλμπουμ.
Στο “That White Cat” μια καθημερινή εμπειρία μετατρέπεται σε υπαρξιακό σχόλιο πάνω στην ιδιοκτησία και την προσωρινότητα, επαναφέροντας την ιδέα του σπιτιού ως χώρου που ποτέ δεν ανήκει ολοκληρωτικά σε αυτόν που τον κατοικεί.
Στο ίσως πιο χαρακτηριστικό κομμάτι του δίσκου, το “Charon’s Obol” η σκέψη του τέλους παρουσιάζεται ως διαδικασία επεξεργασίας και αποδοχής, ενώ το “Lightning” κλείνει το άλμπουμ με έναν πιο εσωτερικό και σχεδόν αναδρομικό τόνο, σαν μια στιγμή επίγνωσης μετά από παρατεταμένη παραμονή σε έναν κλειστό χώρο σκέψης. Η ένταση διαχέεται μέσα από την αφήγηση χωρίς ποτέ να κορυφώνεται ηχητικά, αφήνοντας την αίσθηση ότι το τέλος περισσότερο λειτουργεί ως αποδοχή της συνέχειας, επιβεβαιώνοντας ότι το ταξίδι ανάμεσα στο μέσα και το έξω παραμένει ανοιχτό και ατελές, όπως και ο ίδιος ο εαυτός που επιχειρεί να το αφηγηθεί.
Συνολικά, το Nothing’s About to Happen to Me οικοδομεί έναν συνεκτικό εσωτερικό κόσμο στον οποίο κάθε τραγούδι λειτουργεί ως δωμάτιο της ίδιας αφήγησης, ενισχύοντας την αίσθηση ότι ο ακροατής κινείται μέσα σε έναν κλειστό αλλά ζωντανό χώρο σκέψης. Κι αυτός ο χώρος έχει μελαγχολία, έχει country στοιχεία, έχει ένα έρποντα σκοτεινό γκόθικ τόνο, έχει κάτι βαθιά δυσάρεστο μα ανθρώπινα οικείο. Να σημειωθεί πως τα έντεκα βίντεο κλιπ που συνοδεύουν το δίσκο παρουσιάζουν την τραγουδοποιό σ’ ένα σπίτι φορτωμένο με αντικείμενα, με πλάνα θαμπά ή κουνημένα, υπερρεαλιστικά, σαν ανήσυχα όνειρα.
Τελικά, με τον όγδοο αυτό δίσκο της, η Mitski δεν επιδιώκει να προσφέρει λύτρωση ούτε να επαναλάβει το παρελθόν της, αλλά να κατοικήσει πλήρως το παρόν της, ακόμη και όταν αυτό χαρακτηρίζεται από ακινησία, αμφιβολία και απώλεια. Μέσα σε αυτή τη διαδικασία, το μέσα και το έξω παύουν να αποτελούν αντίθετες κατευθύνσεις και μετατρέπονται σε δύο ταυτόχρονες καταστάσεις ύπαρξης, όπως ένα σπίτι που συνεχίζει να αλλάζει μορφή όσο κάποιος επιμένει να το κατοικεί. Και σ’ αυτή τη συνθήκη βρίσκεται, μάλλον, η πιο όμορφη ως τώρα δουλειά της.
Nothing's About to Happen to Me by Mitski
