Μια άνοιξη που είναι προ των πυλών πάντα θα χρειάζεται μουσική που έχει χτιστεί τριγύρω της από γλυκά έγχορδα, πόσο μάλλον την πιο clean cut εκδοχή ενός αρκετά αισθαντικού piano trio που αναζητά μια απλά μια απαλή υποστήριξη. Κάπως έτσι αισθάνθηκα ακούγοντας τον νέο δίσκο του πιανίστα Μάρκου Χαϊδεμένου, πέμπτος κατα σειρά, που κυκλοφορεί στις αρχες του Απρίλη ψηφιακά αλλά και σε βινύλιο. Εδώ ο συνθέτης δοκιμάζει για πρώτη φορά vocals στην μουσική του και με αυτή την αφορμή ας του κάνουμε μερικές ερωτήσεις.
- Καθότι μεγάλος φαν της τζαζ γενικότερα, πάντα αισθανόμουν πως άμα βάλεις φωνητικά σε ένα τζαζ κομμάτι, το μετατρέπεις κάπως σε πιο ποπ. Πως το βίωσες εσύ, δεδομένου πως αυτή είναι και η πρώτη ουσιαστική φορά που ενσωματώνεις vocals στην μουσική σου;
Η προσθήκη της φωνής ήταν κάτι που προέκυψε πηγαία χωρίς να το προγραμματίσω. Ήμουν πάντα λάτρης της vocal jazz και η αλήθεια είναι ότι συνθέτοντας κομμάτια όπως το "Light Beam" ένιωσα απευθείας ότι θα ήθελα η μελωδία του να αποδοθεί από φωνή. Με βάση αυτό λοιπόν έχτισα άλλα δύο κομμάτια υπό το ίδιο πρίσμα και προσέθεσα και φωνητικά σε δύο παλιότερα. Όσων αφορά σε αυτό που επισήμανες για τον πιό ποπ χαρακτήρα, αν γίνει στην περίπτωση μου είναι ευπρόσδεκτο! Είναι σίγουρα ένας ωραίος τρόπος να γεφυρωθούν δύο οι περισσότερα είδη και να φτάσει η μουσική σου σε κοινό που δεν είναι τόσο εξοικειωμένο με την ορχηστρική τζαζ.
- Ανοίγοντας το δελτίο της κυκλοφορίας ανακαλύπτω πως εδώ συνεργάστηκες με αρκετους μουσικούς που κάπως στα κομμάτια νιώθω πως τους έχεις τακτοποιήσει αρκετά διακριτικά, θέτοντας τους όρια στα μέτρα. Μάλλον μόνο του Κωστόπουλου τα ντραμς δεν μπορείς να ελέγξεις! Αστειεύομαι. Πως ήταν λοιπόν η εμπειρία να ντύσεις την κάπως για πολλούς ξερή - για μένα πλούσια σύνθεση των piano trios με τα αρκετα διαχυτικά έγχορδα που χρησιμοποιησεις σχεδόν σε όλα τα tracks;
Αυτός ο συνδυασμός των εγχόρδων με το πιάνο τρίο και την φωνή ήταν ο κύριος λόγος που γέννησε την όρεξη για τον πέμπτο δίσκο. Υπήρξα ανέκαθεν λάτρης της κλασικής μουσικής και για χρόνια με τριβελίζει η ιδέα να εξερευνήσω τον ήχο τους πάνω από τις συνθέσεις μου. Ασφαλώς η ενορχήστρωση των τεσσάρων εγχόρδων γέννησε την ανάγκη για συνθέσεις που τα έχουν στο προσκήνιο, όπως το "Si-iS". Το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτή η διαδικασία αναζοπύρωσε το συνθετικό μου ενδιαφέρον που σίγουρα μέσα στα χρόνια δέχεται προκλήσεις, ειδικά σε ένα περιβάλλον όπως η χώρα μας που δεν χαρακτηρίζεται από άνθηση του είδους της τζαζ ή σχετικών ερεθισμάτων.
- Θα μιλήσουμε γι’αυτό σε λιγάκι αλλά πάμε λίγο στα βασικά τώρα. Τι ήταν αυτό που σε ώθησε στο να εκφραστείς με το πιάνο σαν μουσικό όργανο και πως πέρασες στην jazz; Φαντάζομαι πως όλα κάπως συνέβησαν στην Κέρκυρα που οι μουσικοί ζυμώνονται αρκετά μεταξύ τους.
Κι όμως δεν συνέβησαν εκεί! Η αφορμή ήταν το πιάνο στο σπίτι της γιαγιάς μου σε συνδυασμό με τον Mozart ίσως! Στην ηλικία των δέκα ετών περίπου είχα ξεκινήσει να μαθαίνω πιάνο αλλά η περίοδος αυτή κράτησε μόνο 6 μήνες. Ωστόσο το γεγονός ότι διάλεξα να παίξω το "The Entertainer" του Scott Joplin στην συναυλία του ωδείου σίγουρα έλεγε κάτι. Μετά απο περίπου 5 χρόνια, και εδώ έρχεται ο Mozart, θέλοντας να παίξω το "Rondo Alla Turca" ξεκίνησαν πάλι οι τακτικές επισκέψεις στο σπίτι της γιαγιάς και κάπως έτσι ήρθε και το Alone του Bill Evans στα χέρια μου που αποτέλεσε τον λόγο μετάβασης στην τζαζ.
- Έχω εντυπωσιαστεί αρκετά με το πόσο μεγάλη δείχνει πια η jazz σκηνή της Ελλάδας. Προφανώς και πάντα ήμασταν εκεί αλλά κάπως αυτό αλλάζει τώρα με μια πιο Ευρωπαική προσέγγιση που δεν περιορίζεται μόνο στον -τις πιο πολλές φορές- παλιομοδίτικo πλυν θλιμμένο ήχο της ECM. Ελπίζω να κατάλαβες που το πάω. Πως το βιώνετε εσείς σαν μουσικοί όλο αυτό το progress;
Η σκηνή σίγουρα έχει βάθος και ποιότητα αλλά δυστυχώς δεν έχει το έδαφος να ανθίσει περαιτέρω. Οι χώροι στους οποίους μπορεί να παίξει ένα τζαζ σχήμα είναι ελάχιστοι. Σίγουρα δεν έχει μία όψη το νόμισμα, καθώς αυτό είναι άμεσα συνδεδεμένο με την ζήτηση που έχει η μουσική, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι με την κατάλληλη υποστήριξη από πολιτιστικούς φορείς δεν θα μπορούσε το είδος να φτάσει σε πολλά παραπάνω μέρη και άτομα.
Δυστυχώς έτσι πάει. Αλλά αυτό είναι αλληλένδετο με τον πολιτισμό που παράγει η κάθε χώρα. Πως θα μάθει ο κόσμος για παράδειγμα αν δεν παίζουν τα ραδιόφωνα; Τι σχέδια έχεις για το Light Beam; Κάποια παρουσίαση ίσως; Πες μας δυο λόγια για το πως αποφάσισες να κάνεις fund για την physical κυκλοφορία του δίσκου.
Η παρουσίαση του Light Beam έχει προγραμματιστεί για τις 6 Απριλίου στο Half Note με όλο το σχήμα επί σκηνής! Η απόφαση ήταν σχεδόν μονόδρομος αν αναλογιστούμε το κόστος που έχει η παραγωγή ενός πρότζεκτ με 8 άτομα. Ειδικά για έναν μουσικό στο χώρο της τζαζ, μία τέτοια παραγωγή είναι δυσβάσταχτη οπότε η προπώληση ήταν πολλή βοηθητική. Εκτός αυτού, και παρά τις επιφυλάξεις μου για την καμπάνια, θεώρησα ότι θα είναι και πολύ καλή διαφήμιση για τον δίσκο. Επιφυλάξεις είχα καθότι δεν είμαι καθόλου εξοικειωμένος με την προβολή του εαυτού μου και την έκθεση που προϋποθέτει μία τέτοια κίνηση, αλλά ευτυχώς θέλω να πιστεύω ότι ανταποκρίθηκα αξιοπρεπώς!
