Τον Σεπτέμβριο του 1995, μέσα σε μία και μόνο ημέρα, η βρετανική μουσική σκηνή απέδειξε ότι μπορούσε να λειτουργήσει σαν κοινότητα και όχι σαν ανταγωνιστική αρένα. Το HELP, η φιλανθρωπική συλλογή υπέρ της οργάνωσης War Child, ηχογραφήθηκε σε 24 ώρες, με τον Brian Eno στα ηνία, εξώφυλλο από τον John Squire και κυκλοφόρησε μόλις μία εβδομάδα αργότερα, με στόχο την ενίσχυση των παιδιών που είχαν πληγεί από τον πόλεμο στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Αυτό ήταν κάτι παραπάνω από μια συμβολική δισκογραφική κίνηση, αφού η συλλογή πούλησε 70.000 αντίτυπα την πρώτη κιόλας μέρα, συγκέντρωσε 1,25 εκατομμύρια λίρες και προτάθηκε για BRIT Award και Mercury Prize. Έγινε σημείο αναφοράς, ένα τόσο τρομακτικό benchmark που καμία μεταγενέστερη φιλανθρωπική συλλογή στο Ηνωμένο Βασίλειο δεν κατάφερε να ξεπεράσει.
Στο tracklist συναντήθηκαν ονόματα που όριζαν τα 90s: Radiohead, Orbital, Portishead, Massive Attack, Suede, Sinéad O'Connor, The Boo Radleys και πολλοί ακόμη κι ενώ το άλμπουμ κατά κάποιον τρόπο ταυτίστηκε με την κορύφωση της britpop υστερίας, η αλήθεια είναι ότι την ξεπέρασε και την άφησε να αναρωτιέται. Ήταν επίσης μια στιγμή ιστορικής φόρτισης: οι Manic Street Preachers μπήκαν στο στούντιο μετά την εξαφάνιση του Richey Edwards, ενώ οι Oasis και Blur βρέθηκαν οικειοθελώς για πρώτη (και τελευταία) φορά στο ίδιο άλμπουμ, την ώρα που η μεταξύ τους «μάχη» στα charts μονοπωλούσε σε όλα τα μουσικά έντυπα και tabloids της εποχής. 'Ετσι, το HELP παραμένει μέχρι σήμερα μια φανερή απόδειξη ότι, για μια στιγμή, η βιομηχανία μπορούσε να αφήσει στην άκρη τους εγωισμούς της και να λειτουργήσει για να δημιουργήσει κάτι μεγαλύτερο κι από τον ίδιο της τον εαυτό. Ίσως γι’ αυτό, τρεις δεκαετίες μετά, παραμένει ένα σημαντικό σημείο αναφοράς των 90s, όχι μόνο για τη μουσική αξία που κρύβει μέσα της η συλλογή, αλλά περισσότερο για την πιο έμπρακτη αλήθεια του τι μπορεί να συμβεί όταν η pop αποφασίζει να πάρει θέση.
Πέρυσι, ακούστηκαν τα πρώτα νέα για το δεύτερο μέρος της διάσημης συλλογής. Kαι κάπως, κάπου μέσα στους διαδρόμους των Abbey Road Studios, τον Νοέμβριο του 2025, μαζεύτηκαν φωνές που κανονικά μπορεί και να μη βρίσκονταν ποτέ στο ίδιο δωμάτιο. Ο James Ford, ένας παραγωγός που γνωρίζει τι σημαίνει σύγχρονη pop ακρίβεια, ανέλαβε τον ρόλο του ενορχηστρωτή σε αυτή την παράξενη συνάντηση. Από τη μια πλευρά οι Arctic Monkeys που είχαν να ακουστούν καιρό, από την άλλη η Olivia Rodrigo, κάπου στη μέση οι Pulp, ο Damon Albarn, η Beth Gibbons, oι Depeche Mode, οι Black Country, New Road, και πολλοί άλλοι, ενώ εμφανίζονται επίσης ο Cameron Winter των Geese, και οι Oasis. Όλα αυτά τα ονόματα μαζί ακούγονται λίγο σαν αστείο που θα έλεγε κάποιος σε μπαρ στις τρεις το πρωί: «Φαντάσου να έμπαιναν όλοι αυτοί σε έναν δίσκο μαζί». Ναι, αλλά όντως μπήκαν και το HELP(2) είναι μια δεύτερη, και πολύ καλή, προσπάθεια να ξαναθυμηθεί η pop κουλτούρα το παλιό της ένστικτο: ότι η μουσική μπορεί να είναι και εργαλείο αλληλεγγύης, κάτι που μοιάζει σχεδόν ρομαντικό μέσα στον σημερινό αλγόριθμο.
Το HELP(2) συνεχίζει την ιδέα της αρχικής συλλογής HELP: ένας δίσκος ηχογραφημένος σε ασφυκτικά περιορισμένο χρόνο (αυτή τη φορά μέσα σε μόλις μία εβδομάδα στα Abbey Road Studios) με μια παρέλαση σημαντικών καλλιτεχνών, κυρίως από τη βρετανική σκηνή. Δεν πρόκειται όμως για πρόχειρα leftovers. Είναι κανονικά τραγούδια: νέες συνθέσεις, απρόσμενες συνεργασίες και μερικές υπέροχες διασκευές που κουβαλούν εκείνη την ενέργεια του «τώρα το γράφουμε, τώρα το στέλνουμε στον κόσμο».
Το κομμάτι που τραβά αμέσως την προσοχή είναι το "Opening Night", το πρώτο νέο τραγούδι των Arctic Monkeys μετά από τέσσερα χρόνια. Η συμμετοχή τους ήρθε σχεδόν φυσικά, όταν ο στενός συνεργάτης τους, ο James Ford ανέλαβε την παραγωγή ολόκληρου του άλμπουμ. Το αποτέλεσμα είναι ένα αργό, υπνωτικό slow-burner. Ένα τραγούδι που ο Alex Turner λέγεται ότι άρχισε να γράφει πριν περίπου δεκαπέντε χρόνια, κάτι που του δίνει μια αίσθηση χρονικής στρωματογραφίας, σαν κάποιος να άνοιξε ένα παλιό σημειωματάριο και να βρήκε μέσα του έναν στίχο που ακόμη αναπνέει.
Ένα από τα πιο ουσιαστικά στοιχεία του HELP(2) είναι η άμεση συμμετοχή των παιδιών στο ίδιο το πρότζεκτ. Παιδιά βρέθηκαν μέσα στο στούντιο κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων, κρατώντας κάμερες και περιπλανώμενα ελεύθερα στους διαδρόμους, καταγράφοντας τους μουσικούς την ώρα της δημιουργίας. Το trailer του άλμπουμ περιλαμβάνει επίσης υλικό τραβηγμένο από παιδιά στην Ουκρανία, τη λωρίδα της Γάζας, την Υεμένη και το Σουδάν, τόπους ρημαγμένους από τον πόλεμο, αλλά ακόμη γεμάτους παιδιά που θέλουν απλώς να παίξουν. Οι παιδικές φωνές εμφανίζονται και μέσα στον ίδιο τον δίσκο, πιο χαρακτηριστικά ως χορωδία στο δεύτερο κομμάτι "Flags", τη συνεργασία των Damon Albarn, Grian Chatten και Kae Tempest, ένα τραγούδι φορτισμένο με μετακαπιταλιστική ένταση που συνοψίζεται στον στίχο: «The flags are breezing with a brand new feeling / Expensive seats full of abandoned reason».
H προώθηση του HELP(2) ξεδιπλώθηκε μέσα από μια σειρά singles που έδωσαν από νωρίς το στίγμα του δίσκου. Μετά το πρώτο κύμα δημοσιότητας με τους Arctic Monkeys, ακολούθησε το "Flags", που κυκλοφόρησε στις 12 Φεβρουαρίου. Στις 17 Φεβρουαρίου πήρε τη σκυτάλη το "Let’s Do It Again!" από τις The Last Dinner Party, ενώ δύο ημέρες αργότερα εμφανίστηκε το "Begging for Change" των Pulp, με τον γνώριμο κοινωνικό σαρκασμό του συγκροτήματος. Στις 26 Φεβρουαρίου ακολούθησε το "Helicopters", μια συνεργασία των Ezra Collective και Greentea Peng που φέρνει στο άλμπουμ μια πιο τζαζ και neo-soul δυναμική. Λίγες ημέρες αργότερα, στις 2 Μαρτίου, αποκαλύφθηκε και μια επιπλέον έκπληξη για τους συλλέκτες: μια ζωντανή ηχογράφηση του "Acquiesce" των Oasis από το Live ’25 Tour θα συμπεριληφθεί ως επτάιντσο single στις βινυλιακές εκδόσεις και ως bonus track στις CD εκδόσεις του δίσκου.
H Beth Gibbons παραδίδει μια συγκινητική εκτέλεση του "Sunday Morning" των Velvets, η πακιστανή Arooj Aftab μαζί με τον Beck δίνουν μια άλλη ανατριχιαστική εκτέλεση του "Lilac Wine" του James Shelton από τα 50s, και μετά από ένα μικρό ηλεκτρονικό ιντερλούδιο του King Krule ("The 343 Loop") ακολουθεί μια ακόμη τρομερή διασκευή, τώρα στο "Universal Soldier", ένα τραγούδι από το 1964, της τραγουδοποιού και ακτιβίστριας Buffy Sainte-Marie, το οποίο έγινε ακόμα πιο γνωστό ένα χρόνο αργότερα από την εκτέλεση του Donovan. Εδώ οι Depeche Mode το τιμούν με μια από τις καλύτερες ηχογραφήσεις των τελευταίων χρόνων τους.
Στις πιο δυνατές στιγμές του HELP(2) ξεχωρίζει η λιτή, σχεδόν εύθραυστη διασκευή του "Black Boys on Mopeds" από τους Fontaines D.C.. Το τραγούδι της Sinéad O’Connor, η οποία είχε συμμετάσχει και στο αρχικό HELP, έρχεται εδώ φορτισμένο με την ίδια σιωπηλή οργή, σαν προφητεία που δεν έπαψε ποτέ να ισχύει: «Remember what I told you / If they hated me, they will hate you». Στην ίδια συναισθηματική περιοχή κινείται και η Bats for Lashes, με το σχεδόν a cappella "Carried My Girl", ένα τραγούδι που μοιάζει να αιωρείται πάνω από τον δίσκο σαν θρήνος («I carried my girl across the desert / But not one person noticed her death») πριν καταλήξει στο στοιχειωμένο ρεφρέν «All our babies, they’re all our babies». Από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, οι Big Thief με το "Relive, Redie" και ο Cameron Winter των Geese με το "Warning" αφήνουν έντονο αποτύπωμα, όμως το τελευταίο συναίσθημα του άλμπουμ ανήκει στην Olivia Rodrigo. Η διασκευή της στο υπνωτικό "The Book of Love" των The Magnetic Fields, με ακουστική κιθάρα από τον Graham Coxon των Blur, προσθέτει διακριτικά έγχορδα και διατηρεί τη σεμνότητα του πρωτότυπου, χωρίς καμία επίδειξη «μεγάλης» ερμηνείας. Κλείνοντας έτσι τον δίσκο, η Rodrigo μοιάζει να συμβολίζει μια νεότερη γενιά καλλιτεχνών που, μέσα στον θόρυβο των streams και των αριθμών, εξακολουθούν να πιστεύουν ότι η μουσική μπορεί να σημαίνει κάτι περισσότερο.
Οι English Teacher μαζί με τον Graham Coxon γράφουν το "Parasite", ένα τραγούδι που ξεκινά σαν απογευματινή μπαλάντα και καταλήγει σε έκρηξη κιθαριστικής ενέργειας. Η Beabadoobee διασκευάζει με τρυφερή λιτότητα το "Say Yes" του Elliott Smith, ενώ οι Young Fathers εμφανίζονται με ένα από τα πιο δυνατά κομμάτια της συλλογής, το "Don’t Fight the Young". Οι Wet Leg υφαίνουν έναν σύγχρονο folk ύμνο στο "Obvious", πριν εμφανιστεί μια εντυπωσιακή σύμπραξη τριών ξεχωριστών φωνών της βρετανικής σκηνής – της Anna Calvi, της Nilüfer Yanya και της Ellie Rowsell των Wolf Alice – μαζί με τον Ιρλανδό Dove Ellis, στο υπέροχο “Sunday Light”, λίγο πριν κλείσει με τη διασκευή του "Book of Love" από την Olivia Rodrigo.
Πέρα από το γεγονός ότι αυτή η συλλογή είναι σχεδόν απαραίτητη σε όποια σύγχρονη δισκοθήκη θέλει να σέβεται τον εαυτό της, το HELP(2) θυμίζει κάτι που η μουσική βιομηχανία ξεχνάει στις μέρες μας: ότι οι δίσκοι μπορούν ακόμη να είναι τίμιες πράξεις. Όχι απλά περιεχόμενο για λίστες ενός φαντασμένου influencer, αλλά μικρές χειρονομίες συλλογικής συνείδησης. Μέσα από ετερόκλητες φωνές, απρόσμενες συνεργασίες και τραγούδια που κουβαλάνε πραγματικό βάρος, αυτός ο δίσκος καταφέρνει να λειτουργήσει ταυτόχρονα ως ένα σπουδαίο καλλιτεχνικό στιγμιότυπο των ημερών μας και ως μια υπενθύμιση ότι η μουσική, όταν θέλει, μπορεί ακόμη να κοιτάξει τον κόσμο κατάματα. Και αυτό είναι το πιο σημαντικό επίτευγμα αυτού του άλμπουμ: ότι, μέσα στον θόρυβο της εποχής μας, βρίσκει τρόπο να ακουστεί σαν κάτι βαθιά αληθινό και ανθρώπινο.
