Από το πρώτο του tape, πίσω στο 2020 μέχρι και σήμερα ο Stolen Mic έχει ξεχωρίσει ως ένας από τους πιο ικανούς MCs στην χώρα, ειδικότερα στην underground και κινηματική σκηνή. Το MC ίσως βέβαια να είναι υποτιμητικό για τον ίδιο, μιας και πέρα από τα verses του, με την ίδια φινέτσα μπορεί να ντύσει τις παραγωγές του, αλλά και να χρωματίσει τη φωνή του, δίνοντας μερικά από τα πιο πιασάρικα hooks στο χιπ χοπ προσκήνιο. Όσον αφορά το τελευταίο, το οποίο έγινε ευρέως γνωστό με το breakout hit του, “Zodiac”, μοιράζοντας άπειρα tik tok virals, γίνεται ακόμα πιο ευδιάκριτο σε αυτόν τον δίσκο, μοιράζοντας ρεφρέν τα οποία εφάπτονται αβίαστα στο vibe του εκάστοτε κομματιού. Από το “ΜΑΤΙΑ ΞΩΤΙΚΩΝ”, που μας παρουσιάζεται σαν villain, ενώ στο background τα vocals του ακολουθούν τη μελωδία του g-funkoειδές synth, στο “ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΠΕΤΑ”, όπου παρέα με τον JAUL μας groovαρουν στο ίσως πιο πιασάρικο hook του δίσκου, και από εκεί στο ομιχλώδες “ΨΗΦΙΑΚΟΣ ΠΑΓΕΤΩΝΑΣ” ακόμα και στο πολύ πιο σκοτεινό και ωμό “ΑΥΤΟΣΧΕΔΙΕΣ ΒΟΜΒΕΣ”, όπου συνεχίζεται του theme του αντισυμβατικού αστικού τρωκτικού που νιώθει στη κοινωνία αυτή, ο Stolen μας χαρίζει άπλετες στιγμές που σίγουρα θα γίνουν συνθήματα στα lives.
Ένα ακόμα μεγάλο συν του δίσκου, είναι η αυταπόδεικτη ικανότητα του Stolen να προσφέρει ενδιαφέροντα verses με τεράστια πληθώρα ομοιοκαταληξιών και flow, υπηρετώντας παράλληλα σχετικά διαφορετικά στυλ και πατήματα, με κοινό παρονομαστή πάντα το αντισυστημικό του ύφος και την εκρηκτική του προσωπικότητα. Από τη μία ξεκινάει στο πρώτο μισό του δίσκου με ένα πιο arrogant ύφος, χαρίζοντας μας ατάκες, όπως το “δεν παίρνουν ποτέ αέρα τα μυαλά μου μαλάκες, γιατί είναι τρύπια” ή “όλοι ψάχνουν τις άκρες μου λες και έιμαι ο εξώντια”, ενώ ταυτόχρονα προβάλλει την τεχνική του έφεση, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το glitchy, 8-bit inspired και παιχνιδιάρικο “PSYCHOTROPIC ATHENS CALLING” ή την υποδοχή του δίσκου, το “ΥΠΕΡΑΣΤΡΙΚΟ”. Βέβαια, το βραβείο ίσως πάει στο “ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΠΕΤΑ”, όπου όχι μόνο ο ίδιος ο Stolen μας χαρίζει ένα από τα πιο αξιομνημόνευτά του verse, αλλά και ο Jaul δίνει την δική του χροιά και με το παραπάνω στο δίσκο αυτό, φτύνοντας ένα απόλυτα ταιριαστό και γεμάτο ενέργεια verse.
Από την άλλη, στο δεύτερο μισό ρίχνει κάπως τους τόνους, υπογραμμίζοντας την πιο ευάλωτη και συναισθηματικά εύθραυστη πλευρά του. Η γεφύρωση μεταξύ αυτών των διαφορετικών συναισθηματικών αποτυπώσεων επιτυγχάνεται με ένα κωμικό σκιτ, στο οποίο ο Stolen προσπαθεί να ληστέψει 600 ευρώ από ένα γέρο, στοιχείο που δίνει ένα πιο ανάλαφρο τόνο στο δίσκο, και ταυτόχρονα δείχνει και το σατιρικό του στοιχείο. Η πιο μουντή αισθητική αυτή αποτυπώνεται από το προαναφερθέν “ΑΥΤΟΣΧΕΔΙΕΣ ΒΟΜΒΕΣ” και το 90s boom bap ύφος, στην αλήτικη ποίηση που διαχέει το “ΘΩΛΟΣ ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ”, ένα κομμάτι με έντονη επιρροή από ΤΑΦ ΛΑΘΟΣ στην καλύτερή του εκδοχή, και από εκεί στο αυτοβιογραφικό και άκρως παραστατικό και ευάλωτο ομώνυμο κομμάτι του δίσκου, όπου πέρα από τη στιχουργική του έφεση ο Stolen μας δείχνει και την εξέλιξή του στο κομμάτι των παραγωγών και στη δόμησή τους, γεγονός που το καθιστά ένα από τα πιο συναισθηματικά φορτισμένα και έντονα σημεία του δίσκου.
Παράλληλα με αυτόν τον εμπλουτισμό στη ροή των παραγωγών του, άξιο αναφοράς είναι και το πόσο αρμονικά κατάφερε να ενσωματώσει beat switches μέσα στα κομμάτια του, με σχετική ομοιογένεια και αρμονικό δέσιμο, όπως στο πολυδιάστατο “ΨΗΦΙΑΚΟΣ ΠΑΓΕΤΩΝΑΣ”, όπου από ένα πιο ωμό, αμετανόητο και σκοτεινό πρώτο μισό, μεταβιβάζεται στο πιο αλήτικο και groovy δεύτερο, ή στο “ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΟΛΑ ΠΕΡΙΣΤΡΕΦΟΝΤΑΙ”, που το πρώτο lo-fi μισό, με έντονες επιρροές από nujabes και j dilla γεφυρώνεται μέσω ενός εκπληκτικού ρεφρέν με το πιο επιθετικό και old school δεύτερο μισό.
Το μόνο μελανό σημείο του δίσκου ίσως είναι η αδυναμία του να πειραματιστεί με νέους ήχους και samples, ξεφεύγοντας κάπως από τις synth heavy παραγωγές. Ενώ όπως προανέφερα στο κομμάτι της εξέλιξης και διαρκούς ροής σε ένα κομμάτι τα κατάφερε δεόντως, με στοιχεία όπως γέφυρες, εναλλαγές στην αρμονία, drums που πάνε και έρχονται, η παλέτα χρωμάτων που χρησιμοποίησε συνολικά στο δίσκο αυτό ήταν κάπως περιορισμένη. Επίσης, λόγω και του ότι τέθηκε πολύ ψηλά ο πήχης με το “ALTAIR”, πέραν των παραγωγών νιώθω και πως πολλές θεματολογίες και αφηγήματα στον δίσκο αυτό ανακυκλώθηκαν, το οποίο αφενός είναι απόρροια των βιωμάτων του, οπότε ότι νιώθει και θέλει γράφει, πράγμα απόλυτα σεβαστό, από την άλλη τον θεωρώ τρομερά ταλαντούχο καλλιτέχνη, ο οποίος θα ήθελα πολύ στο μέλλον να τον δω να μην περιορίζεται στο φαύλο κύκλο του ‘όλα τα τραγούδια τα σχεδιάζω, τα συνθέτω και τα δομώ εγώ’, αλλά να διευρύνει την γκάμα μουσικών και καλλιτεχνών, οι οποίοι μπορούν να δώσουν αυτή τη μικρή έξτρα σπίθα, η οποία θα οδηγήσει στο ζενίθ του καλλιτεχνικού του αποτυπώματος.
Εν κατακλείδι, είτε αρέσει αυτό που πρεσβεύει ιδεολογικά και βιωματικά είτε όχι, αυτός ο δίσκος αξίζει και με το παραπάνω τη προσοχή του καθενός. Σχεδόν αβίαστα, καταφέρνει να αναδεικνύει, τόσο τη στιχουργική όσο και την τεχνική του έφεση, εδραιώνοντάς τον ως έναν από τους πιο ενδιαφέρον MCs της χώρας, και όλο αυτό το πακέτο σερβίρεται σε ένα περιτύλιγμα ελκυστικών μουσικών ιδεών, τόσο στο κομμάτι της δόμησής τους, όσο και στην εκτέλεσή τους, καταδεικνύοντας έτσι και την πολυσχιδή μουσική του προσωπικότητα. Ακόμα κι αν αυτός ο μουσικός πλουραλισμός νιώθω να ταβάνιασε και να περιορίστηκε κάπως από τα υφάσματα με τα οποία έντυσε το δίσκο αυτό, περιορισμένο ίσως και από το σύνδρομο του "Θα τα κάνω όλα εγώ", το ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ ΔΙΠΛΑΝΟΥ PORTAL δεν παύει να είναι ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον και έντονο συναισθηματικά άκουσμα, και ο Stolen ένας από τους πιο πολλά υποσχόμενους rappers της χώρας.
