Κάθε μήνα ο Δημήτρης Τσούπρος επιλέγει και μας παρουσιάζει τους τέσσερις δίσκους που ξεχώρισε από το ευρύ φάσμα του ακραίου metal. Παρακάτω θα δούμε τον απολογισμό του Φεβρουαρίου. 

Jazz πνοή υπό το χείλος της σιωπής ή αλλιώς η essential δισκογραφική κατάθεση του Aaron Shaw.

Μετά από σχεδόν πέντε χρόνια σιωπής, ο Baby Keem επιστρέφει με το "Ca$ino", ένα προσωπικό αλλά άνισο comeback που στηρίζεται περισσότερο στο performance και την παραγωγή παρά στη στιχουργική εμβάθυνση.

Οι Gorillaz παραδίδουν τον πιο ακατέργαστο και αναγκαίο δίσκο τους από την εποχή του "Plastic Beach".

Σπουδαία πράγματα συμβαίνουν αν ξέρεις πού πρέπει — και κυρίως πού μπορείς — να κοιτάξεις.

Ο συνήθης ύποπτος Bill Callahan μετατρέπει τη δική του απότομη επαφή με τη θνητότητα σε ένα νέο ημερολόγιο επιβίωσης.

Στο "Amaro" οι Bibi Club μετατρέπουν την απώλεια σε μια μαύρη άνοιξη από synths, πένθος και ρυθμούς που επιμένουν να κρατούν τη ζωή ζωντανή.

Ο Moby αποσύρεται από τον θόρυβο και δημιουργεί έναν δίσκο που ζητά να τον ακούσεις με προσοχή κρατώντας την αναπνοή σου.

Από την αυστριακή kraut αυτοσχεδιαστική δύναμη, και το βρετανικό deep spirit jazz, μέχρι τις ηλεκτρονικές soulful αποχρώσεις, ένα πολυσυλλεκτικό παζλ 4 (+1) νέων jazz κυκλοφοριών. Από τον Άγγελο Κυρούση.

Στο πρώτο του ολοκληρωμένο σόλο άλμπουμ, ο Geologist αφήνει για λίγο τον συλλογικό κόσμο των Animal Collective και στρέφεται σε μια πιο εσωτερική εξερεύνηση του ήχου, με το ιδιαίτερο hurdy gurdy ως κεντρικό άξονα.

Ένα χρόνο κι ένα φθινόπωρο μετά την ανακοίνωση της ολοκλήρωσης του δημιουργικού κύκλου των Blood, ο Julian McCamman επανασυστήνεται με το προσωπικό του project Victoryland και μια bedroom pop που επιλέγει ποια σημεία της θα ξεγυμνώσει.

Οι Angel Du$t επιστρέφουν με το "Cold 2 The Touch", ένα 26λεπτο hardcore σοκ που επαναφέρει τη μνήμη του punk ως κοινότητα, ρήξη και πολιτική άρνηση.

Η μπάντα που όρισε το metalcore, επανασυστήνεται με τον θριαμβευτικότερο δυνατό τρόπο. 

Το "Fur and Gold" της Bat for Lashes παραμένει ένα αιθέριο, μπαρόκ-folk ντεμπούτο που καθόρισε τη σκοτεινή, κινηματογραφική ποπ της Natasha Khan και τη σύγχρονη art-pop σκηνή.

Ο Γιάννης Παπαϊωάννου βυθίζεται στο νέο συγκλονιστικό άλμπουμ των ZU και χαρτογραφεί μια μουσική εμπειρία όπου η φόρμα συντρίβει τη μελωδία και η ανθρώπινη δημιουργία αντιστέκεται.

Παρά τις μικρές αστοχίες, οι Mayhem με το "Liturgy of Death" στέκονται αξιοπρεπώς απέναντι στο βάρος του ονόματός τους. 

Ο Θανάσης Μήνας χαιρετίζει την πολυρυθμική επιστροφή της afrobeat κολεκτίβας από το Μπρούκλιν.

Ένα άγριο αλλά ώριμο ντεμπούτο που μπλέκει post-punk, noise και στοιχειωμένη φολκ, όχι ως αποκάλυψη, αλλά ως χάρτης προς ξεχασμένες, πολύτιμες αναφορές.

Οι Hällas με το "Panorama" μπαίνουν ηχηρά στη συζήτηση για τον καλύτερο rock δίσκο της δεκαετίας. 

Ένας δίσκος που λειτουργεί σαν καταγραφή του κόσμου σε πραγματικό χρόνο με συνθέσεις που αρνούνται τη σταθερότητα και αποτυπώνουν τη σύγχυση της σύγχρονης ζωής.