ALBUM REVIEW: U2 – Carnaval de Luz

Οι U2 συμπληρώνουν φέτος πενήντα (!) χρόνια ενεργής παρουσίας, από την εποχή που οι Bono, The Edge και Adam Clayton ανταποκρίθηκαν στην αγγελία που είχε αναρτήσει ο εκκολαπτόμενος ντράμερ Larry Mullen Jr. στον πίνακα ανακοινώσεων του λυκείου Mount Temple στο Δουβλίνο. Πενήντα χρόνια αργότερα, ο Mullen είναι αυτός που φέρνει ξανά το συγκρότημα κοντά, έχοντας επιστρέψει μετά από μια περιπέτεια υγείας που απείλησε να του στερήσει τη δυνατότητα να συνεχίσει να παίζει τύμπανα και, στους U2, τον ρυθμικό τους πυρήνα.

Στα χρόνια της απουσίας του (με αντικαταστάτη τον Bram van den Berg), οι U2 εδραίωσαν τη θέση τους ως νοσταλγικό legacy act, εγκαινιάζοντας το φαραωνικό Sphere του Las Vegas και παρουσιάζοντας ξανά το Achtung Baby του 1991, έναν δίσκο που σηματοδότησε τη δημιουργική κορυφή του συγκροτήματος, την οποία έκτοτε μάλλον δεν έχουν ξαναπροσεγγίσει.

Το Carnaval de Luz εμφανίζεται ως το απαραίτητο (;) comeback που το συγκρότημα είχε ανάγκη. Η κυκλοφορία του συνοδεύτηκε από μια φρενήρη προωθητική καμπάνια, στο επίκεντρο της οποίας βρίσκεται το Μεξικό και η ισπανόφωνη κουλτούρα. Το πρώτο single του άλμπουμ, "Street of Dreams", συνοδεύεται από ένα εξαιρετικό βίντεο, με τους U2 να ερμηνεύουν το κομμάτι στην οροφή ενός λεωφορείου στην Πόλη του Μεξικού, φωνάζοντας «Calle de los Sueños». Το Μεξικό έχει άλλωστε ιδιαίτερη θέση στην πορεία του συγκροτήματος: Στην Πόλη του Μεξικού είχαν κινηματογραφήσει την εμβληματική περιοδεία PopMart του 1997, η οποία αποτυπώθηκε στο ομώνυμο concert film. Το Carnaval de Luz διατηρεί τη μεξικανική του πατίνα στο "Silencio", που επίσης γυρίστηκε εκεί. Το "The Greatest Show on Earth", από την άλλη, απέκτησε ένα υπέροχο βίντεο κλιπ από τον παλιό συνεργάτη της μπάντας Anton Corbijn, ο οποίος, με την απαράμιλλη ασπρόμαυρη αισθητική του, προσδίδει στο κομμάτι μια ατμόσφαιρα που συνδυάζει την μεξικάνικη, καρναβαλική εικονογραφία με τη θρησκευτική παρωδία.

Αν κάτι ξεχωρίζει στο άλμπουμ, είναι τα ευφορικά, γρήγορα, καθαρόαιμα «ροκ» κομμάτια. Το εναρκτήριο "Go (Carnaval de Luz)", με τη συμμετοχή του παλιού γνώριμου Brian Eno, ξεκινά σαν ένα σύγχρονο "Highway Star" και καταλήγει σε ένα απροσδόκητο κρεσέντο ευφορικού groove. Δεν πρόκειται τόσο για μια επιστροφή στον κλασικό ήχο των U2 όσο για την αναζωπύρωση της απόλαυσης του να παίζουν ξανά μαζί στο ίδιο δωμάτιο.

Το "La Reina", δεύτερο κομμάτι του άλμπουμ φαντάζει αρχικά σαν ριμέικ του "Even Better Than the Real Thing", ενός τραγουδιού που, κατά τύχη (;), βρισκόταν επίσης στη δεύτερη θέση του Achtung Baby. Παρά τις ομοιότητες αποκτά τη δική του υπόσταση εξελισσόμενο σε ένα συναρπαστικό rocker.

Το "The Mirror Maker" είναι αφιερωμένο στην ιέρεια του Motomami, Rosalía. Ένα στακάτο ροκ κομμάτι με την μπασογραμμή του Adam Clayton να ξεχωρίζει. Το μπάσο είναι άλλωστε το όργανο που έχει την τιμητική του στον συγκεκριμένο δίσκο, ίσως περισσότερο από ότι σε οποιονδήποτε άλλο στην πορεία του συγκροτήματος.

Αντίθετα, τα "Superficiality" και "If the World Is At War We Better Not Be" μειώνουν αισθητά το τέμπο, αλλά και το δικό μας ενδιαφέρον. Η πιο εσωστρεφής διάθεση των δύο τραγουδιών δεν αποδεικνύεται ιδιαίτερα αποτελεσματική, με αποτέλεσμα η ροή του άλμπουμ να χάνει προσωρινά τη δυναμική που είχε αποκτήσει στα πρώτα του λεπτά.

Το "The Greatest Show on Earth" είναι η πρώτη μπαλάντα του δίσκου που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι ανήκει οργανικά στον καινούργιο αυτό κύκλο τραγουδιών. Οι στίχοι του κινούνται σε ένα τεραίν αναστοχασμού γύρω από τις ανθρώπινες σχέσεις και, κατ’ επέκταση, την ίδια τη συνύπαρξη των μελών του συγκροτήματος. Θα μπορούσε άνετα να ενταχθεί σε ένα από τα φιλμ του Wim Wenders της δεκαετίας του ’90, τότε που οι U2 χάριζαν στον σκηνοθέτη και στο κοινό του λυρικά διαμάντια όπως το "The First Time".

Προτελευταίος σταθμός του άλμπουμ είναι το "Can’t Stop Us Now", το οποίο ξεκινά με τα ιδιαίτερα τοπία που έχουμε συνδέσει με τις κλασικές ηχογραφήσεις των U2 με τον Brian Eno. Ο τελευταίος συνδιαμορφώνει και εδώ τα ambient ηχοτοπία ενός κομματιού που οικοδομείται σταδιακά σε ένα αυτοαναφορικό κρεσέντο, πάνω στους στίχους του Bono και στη χαρακτηριστική, σμιλεμένη από το delay κιθάρα του The Edge. Εύστοχα πάντως, ο παραγωγός Jacknife Lee έχει «υπονομεύσει» τον ήχο της κιθάρας προς όφελος της rhythm section στο σύνολο του άλμπουμ, αφήνοντας τον ρυθμικό πυρήνα να αναλάβει πρωταγωνιστικό ρόλο.

Το άλμπουμ ολοκληρώνεται με το "Torn", ένα ντουέτο της μπάντας με την Dolly Parton, στην τελευταία της ηχογράφηση. Μια αιθέρια, σχεδόν ψυχεδελική μπαλάντα που φέρνει στο νου το "The Wanderer", το μινιμαλιστικό ντουέτο του Bono με τον Johnny Cash, με το οποίο έκλεινε το τολμηρό Zooropa του 1993.

Το Carnaval de Luz είναι ένα ευφορικό, καρναβαλικό άλμπουμ που επανεκκινεί τη μηχανή U2, βάζοντάς τους ξανά στην τροχιά του στούντιο και των περιοδειών. Δεν αποτελεί μια απόπειρα επιστροφής στο παρελθόν τους ούτε μια προσπάθεια αναπαραγωγής του Achtung Baby ή του Pop. Μετά από χρόνια κατά τα οποία το συγκρότημα αναμετρήθηκε επανειλημμένα με τον ίδιο του τον εαυτό, οι U2 μοιάζει να θυμούνται εδώ γιατί εξακολουθούν να θέλουν να παίζουν μαζί.

 

Ακολούθησε το Avopolis Network στο Google News

 

Διαβάστε Ακόμα

Featured

Best of Network