Μετά το καθοριστικό Age of Aquarius, το συγκρότημα από τα Ιωάννινα επιστρέφει με τον τέταρτο ολοκληρωμένο δίσκο του, επιβεβαιώνοντας τη σταθερή του πορεία από ένα ιδιαίτερο ελληνικό σχήμα σε μια μπάντα με ξεκάθαρο διεθνές αποτύπωμα. Όλα τα στοιχεία που τους έκαναν να ξεχωρίσουν παραμένουν (σχεδόν) αναλλοίωτα: η οργανική συνύπαρξη της ψυχεδέλειας, του heavy rock, του progressive πνεύματος και εκείνης της βαθιάς, σχεδόν αρχέγονης folk αίσθησης που κουβαλά η μουσική τους. Ωστόσο, στο Venceremos όλα μοιάζουν πιο ώριμα, πιο πολυεπίπεδα, πιο μελετημένα και πιο συνειδητά τοποθετημένα.
Το εναρκτήριο "Home" λειτουργεί σαν μια πύλη εισόδου. Σχεδόν δέκα λεπτά διάρκειας, χτίζεται πάνω σε μια υπνωτιστική επανάληψη που δεν κουράζει αλλά σε παρασέρνει. Βέβαια, οι Villagers δεν βιάζονται να φτάσουν κάπου. Προτιμούν να αφήσουν τη μουσική να αναπνεύσει, να δημιουργήσει μικρές μετατοπίσεις στην ατμόσφαιρα και να γεννήσει μια πιο ζεστή αίσθηση προσδοκίας. Με αποτέλεσμα, όταν το κομμάτι ολοκληρώνεται, ο χρόνος μοιάζει να έχει διασταλεί. Βέβαια, μια εντύπωση φαίνεται να τριγυρνά στο μυαλό μου, καθώς ηχητικά αυτό το άνοιγμα δείχνει εμφανέστατα ότι οι Villagers of Ioannina City σαν να θέλουν να απομακρυνθούν από το παραδοσιακό στοιχείο (υπάρχει μόνο σε κάποιες νότες στο τέλος του τραγουδιού). Φυσικά, η καλλιτεχνική εξέλιξη δεν μπορεί να μετριέται με όρους «πίστης» σε μια συνταγή. Αλλά ένα ερώτημα παραμένει στη σκέψη μου: αν το folk στοιχείο εξακολουθεί να αποτελεί οργανικό κομμάτι της μουσικής τους γλώσσας ή αν λειτουργεί πλέον περισσότερο ως αισθητική πινελιά πάνω σε ένα κατά βάση progressive/heavy rock υπόβαθρο; Σε αρκετές στιγμές του δίσκου, ιδιαίτερα στο επόμενο "Ghosts in the Sky" (και στο "Venceremos"), η δεύτερη εκδοχή μοιάζει να υπερισχύει. Έτσι, εκεί όπου παλαιότερα η παράδοση καθόριζε τον χαρακτήρα των συνθέσεων, τώρα μοιάζει σαν απλώς να τις χρωματίζει.
Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι τα τραγούδια στερούνται ποιότητας. Αντιθέτως, ο δίσκος διαθέτει στιβαρές συνθέσεις, εξαιρετική παραγωγή και μια εμφανώς πιο σκληρή κατεύθυνση, με τις επιρροές μεγάλων ξένων σύγχρονων ονομάτων να γίνονται πιο ευδιάκριτες από ποτέ. Ωστόσο, σε ορισμένες στιγμές, η μουσική ακροβατεί επικίνδυνα κοντά σε έναν πιο γενικευμένο διεθνή progressive ή folk-metal ήχο, χάνοντας μέρος από εκείνη τη μοναδική αίσθηση τόπου που έκανε τους VIC να ξεχωρίζουν εξαρχής. Εντάξει, για παράδειγνα, οι μελωδίες του "Ghosts in the Sky" είναι άμεσες, σχεδόν αέρινες, αλλά η folk διάσταση της μπάντας μένει στο παρασκήνιο, με κομμένα τα φτερά της. Είναι ίσως ένα από τα πιο προσιτά τραγούδια του δίσκου, αλλά η απλότητά του είναι μόνο φαινομενική, γιατί κάτω από την επιφάνειά του κρύβεται μια προσεκτικά σχεδιασμένη ισορροπία ανάμεσα στη μελαγχολία και την ανύψωση. Στην καρδιά του άλμπουμ κρύβεται η driving δύναμη του "Venceremos". Ένα κομμάτι που κινείται πάνω σε έναν συντριπτικό ρυθμό, αναπτύσσοντας διαρκώς νέες μελωδικές διαδρομές. Διαθέτει εκείνη τη σπάνια ποιότητα των τραγουδιών που μοιάζουν οικεία από την πρώτη στιγμή, ενώ συνεχίζουν να αποκαλύπτουν νέα επίπεδα σε κάθε επιστροφή, με την ένταση και την ηρεμία να συνυπάρχουν εδώ με αξιοθαύμαστη φυσικότητα.
Και ακριβώς αυτή η ισορροπία αποτελεί το μεγάλο πλεονέκτημα των Villagers of Ioannina City. Συνθέτουν μουσική με ουσία χωρίς να θυσιάζουν τη μελωδία, δημιουργούν μεγάλης διάρκειας κομμάτια χωρίς να εγκλωβίζονται στην αυταρέσκεια. Το "Ruiner" είναι η πρώτη στιγμή του δίσκου όπου οι Villagers of Ioannina City καταφέρνουν να παντρέψουν ξανά πειστικά τις διαφορετικές όψεις του ηχοτοπίου τους. Η γκάιντα ανοίγει την αυλαία (και την κλείνει) με τρόπο σχεδόν τελετουργικό, πριν η σύνθεση μετατραπεί σε μια καταιγιστική διαδρομή γεμάτη ένταση και διαρκείς εναλλαγές δυναμικών. Τα βαριά ξεσπάσματα και τα προσεκτικά τοποθετημένα breaks δημιουργούν μια αίσθηση διαρκούς κίνησης, χωρίς ποτέ να "σπαταλάνε" τη συνοχή του κομματιού. Είναι από τις στιγμές όπου η παράδοση δεν λειτουργεί ως διακοσμητικό στοιχείο, αλλά ως οργανικό μέρος της σύνθεσης, προσδίδοντας στο τραγούδι εκείνον τον χαρακτήρα που εξακολουθεί να διαφοροποιεί τους VIC από πολλούς σύγχρονους εκπροσώπους του progressive και heavy rock χώρου.
Και ακριβώς αυτή η ισορροπία στις δυναμικές αποτελεί το μεγάλο πλεονέκτημα των Villagers of Ioannina City. Συνθέτουν μουσική με ουσία χωρίς να θυσιάζουν τη μελωδία, δημιουργούν μεγάλης διάρκειας κομμάτια χωρίς να εγκλωβίζονται στην αυταρέσκεια. Το "Here and Now", που ξεπερνά τα έντεκα λεπτά, είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό δείγμα αυτής της φιλοσοφίας. Ξεκινά σχεδόν εσωστρεφώς, σαν μια σκέψη που σχηματίζεται στο σκοτάδι, πριν μεταμορφωθεί σταδιακά σε μια πληθωρική κιθαριστική έκρηξη από βαριά rock μοτίβα. Οι μεταβάσεις είναι αβίαστες και η δραματουργία του υποδειγματική. Λίγο πριν το τέλος, το σύντομο "Epitaph" λειτουργεί σαν μια τελετουργική παύση. Ένα μυσταγωγικό διάλειμμα που προετοιμάζει το έδαφος για το "Requiem", ένα από τα πιο όμορφα κομμάτια, το οποίο κλείνει τον δίσκο με τον πιο ταιριαστό τρόπο. Βαρύ, μελαγχολικό και συναισθηματικά φορτισμένο, αναπτύσσει τα μοτίβα του προκατόχου του μέσα από progressive διαδρομές και πυκνές ενορχηστρώσεις. Σαν να θέλει να αφήσει το συναίσθημα να αιωρείται, ακόμη και μετά την τελευταία νότα.
Το Venceremos δεν είναι ένας δίσκος που προσπαθεί να αποδείξει κάτι. Είναι το έργο μιας μπάντας που γνωρίζει πλέον ακριβώς ποια είναι και ποιον δρόμο θέλει να ακολουθήσει. Οι Villagers of Ioannina City παραμένουν πιστοί στις ρίζες τους, αλλά ταυτόχρονα διευρύνουν με συνέπεια το μουσικό τους σύμπαν. Το αποτέλεσμα είναι ένας δίσκος ατμοσφαιρικός, βαθιά δουλεμένος και ουσιαστικά βιωματικός. Σαν μια διαδρομή μέσα σε βουνά που χάνονται στην ομίχλη, το Venceremos δεν σε οδηγεί σε κανέναν συγκεκριμένο προορισμό. Η αξία του βρίσκεται στο ίδιο το ταξίδι. Και όταν αυτό ολοκληρωθεί, μένει εκείνη η σπάνια αίσθηση ότι για περίπου μία ώρα βρέθηκες κάπου αλλού. Κάπου ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα.
