Ζούμε στην εποχή της απόλυτης, ξεπεσμένης υπερπαραγωγικότητας. Πρέπει να είσαι "out there", να παράγεις "περιεχόμενο", μια λέξη που σιχαίνομαι όσο τίποτα. Να ταΐζεις τον αλγόριθμο, να βγάζεις άλμπουμ κάθε δύο χρόνια και να κάνεις posts για το πόσο δημιουργικό ήταν το burn-out σου. Αν δεν έχεις μια καριέρα τριάντα χρόνων γεμάτη μέτριες κυκλοφορίες, box sets των 200 ευρώ για τους πλούσιους νοσταλγούς και reunion tours με χορηγό κάποια πολυεθνική, θεωρείσαι αποτυχημένος. Και κάπου εκεί βρίσκονται μπάντες σαν τους dISEMBOWELMENT και θυμόμαστε ότι η τέχνη δεν είναι ένσημα στο ΙΚΑ.
Πάμε να δούμε λίγο την ανθρωπογεωγραφία. Το death metal την αρχή της δεκαετίας του 90’ ήταν μια χαρά επιχείρηση. Στη Φλόριντα γινόταν της κακομοίρας, παραγωγή με το κιλό, καθαρός ήχος, και ο Scott Burns να μετράει δολάρια. Αντίστοιχα στη Σουηδία, τα Sunlight Studios έκαναν το HM-2 να μοιάζει το δώρο των θεών στον άνθρωπο. Στην άλλη άκρη του κόσμου, στη Μελβούρνη της Αυστραλίας οι Renato Gallina και Paul Mazziotta είχαν μια τελείως διαφορετική και εντελώς διαστρεβλωμένη αντίληψη για το τι είναι και το τι θα έπρεπε να σημαίνει ο όρος "βαρύς ήχος". Έχοντας ήδη τραβήξει τα βλέμματα του underground με το θρυλικό demo Dusk, οι dISEMBOWELMENT έχοντας πλέον πλαισιωθεί από τους Jason Kells στην κιθάρα και Matthew Skarajew στο μπάσο μπήκαν στο στούντιο και έγραψαν έναν δίσκο που δεν είχε απολύτως καμία σχέση με το ωμό grindcore που έπαιζαν έως τότε.
Είχαν το πιο χαοτικό, και το πιο φαινομενικά ανέφικτο όραμα από όλες τις μπάντες με τις οποίες έχουμε ασχοληθεί ως τώρα σε αυτή τη σειρά αφιερωμάτων. Ήθελαν να παντρέψουν την απόλυτη, χαοτική ταχύτητα με την πιο αργή, βασανιστική και ασφυκτική ατμόσφαιρα που έχει καταγραφεί ποτέ. Το αποτέλεσμα ήταν το Transcendence Into The Peripheral, μια τόσο μεγάλη ηχητική αντίφαση που ενώ δεν είχε καμία δουλειά να βγει σε καλό, λειτούργησε, και μάλιστα καθηλωτικά. Ένας δίσκος που την μία στιγμή ακούγεται σαν να σέρνεσαι σε βάλτους νεκροταφείου, και την ακριβώς επόμενη σαν πολυβόλο μέσα σε άδειο καθεδρικό ναό.
Το opener, "The Tree of Life and Death", ανοίγει τον δίσκο με μια σύνθεση-μανιφέστο που εμπεριέχει ολόκληρο το DNA της μπάντας. Η εισαγωγή με πιάνει από τον λαιμό με ένα βαρύγδουπο riff με τα τύμπανα του Mazziotta να χτυπούν σαν πολυβόλο. Το μέσο του κομματιού καταρρέει όμως, πλέον σαν αργή επέλαση ερπυστριοφόρου με τα απόκοσμα βαθιά φωνητικά του Gallina να θέτουν τον αβυσσαλέο τόνο. Και εκεί που νομίζεις ότι έχεις εγκλιματιστεί στο σκοτάδι, οι dISEMBOWELMENT εξαπολύουν μια τέτοια επίθεση που τα τύμπανα σπαν το φράγμα του ήχου και κάθε κοντέρ, με συνεχείς τρίπλες ξανά και ξανά ανάμεσα σε μια αιθέρια ηρεμία και το απόλυτο χάος.
Αυτή ακριβώς η χρήση της αντίθεσης και της ατμοσφαιρικότητας είναι που διαχωρίζει το Transcendence... από οποιονδήποτε άλλο death/doom δίσκο της εποχής. Οι dISEMBOWELMENT ευδοκιμούν σε αυτά τα κενά. Το αποκορύφωμα αυτής της αισθητικής έρχεται στο "Your Prophetic Throne Of Ivory" και ξαφνικά είναι λες και ακούω Dead Can Dance αν είχαν μεγαλώσει σε προσφυγικά της επαρχίας. Οι κιθάρες αρχικά έχουν έναν αλλόκοτα καθαρό ήχο, σαν από post-punk, βάζοντας με σε μια δίνη ακόμα πιο μεγαλειώδους και εσωτερικού τρόμου μέσα σε αυτό το απόκοσμα αιθέριο χαλί. Όταν όμως τα riffs βαραίνουν ξανά και οι ταχύτητες ανεβαίνουν, η αίσθηση είναι εκείνη ενός ελέφαντα που καταπλακώνει το στήθος μου (περισσότερο από την χρόνια φλεγμονή που με ταλαιπωρεί εδώ και κάτι μήνες).
Το "Excoriate" είναι το πιο μονολιθικά βαρύ κομμάτι του δίσκου, και η μικρή του διάρκεια είναι χαρακτηριστική. Βέβαια θα μου πεις σχεδόν 5 λεπτά είναι, αλλά θα σου πω : adjust your expectations. Death/doom ακούς. Το "Nightside of Eden" είναι το μοναδικό ιντερλούδιο και σε συνδυασμό με την γυναικεία αφήγηση έρχεται ως μια απόκοσμη ατμοσφαιρική ανάπαυλα περιτρυγιρισμένη από τον όλεθρο του δίσκου.
Tα λόγια νομίζω είναι περιττά όταν είναι να μιλήσουμε για το "A Burial At Ornans". Το magnum opus του δίσκου και, χωρίς ίχνος υπερβολής, ο απόλυτος πυλώνας ολόκληρου του οικοδομήματος που λέγεται funeral doom. Δανείζεται τον τίτλο από τον περίφημο πίνακα του Gustave Courbet και μέσα σε αυτά τα βασανιστικά 15 λεπτά, η μουσική και τα επίπονα βιωματικά φωνητικά Gallina μεταφέρουν με ανατριχιαστική ακρίβεια την ψυχρή, ρεαλιστική και πένθιμη ατμόσφαιρα του εκπληκτικού αυτού πίνακα και κάθε χτύπημα ακούγεται σαν άλλο ένα καρφί στο φέρετρο. Ειλικρινά ανατριχιάζω κάθε φορά που το σκέφτομαι και το ακούω.
Μετά το συντριπτικό βάρος της κηδείας, το "The Spirits Of The Tall Hills" έρχεται να προσφέρει μια τελείως διαφορετική αίσθηση, πιο κοντά στον κοσμικό τρόμο. Ένα κομμάτι που ακούγεται σαν την ηχητικοποιημένη εκδοχή της έκφρασης του Nietzsche: «And if you gaze long enough into an abyss, the abyss will gaze back into you». Τα θέματα τους αγγίζουν σταθερά μια φιλοσοφική αποσύνθεση, την απώλεια της ταυτότητας και την ένωση της σάρκας με το κοσμικό κενό. Πολύ πιο τρομακτικό από οποιοδήποτε θρίλερ και από κάθε gore.
Τέλος, ο επίλογος έρχεται με το "Cerulean Transience Of All My Imagined Shores". Άλλος ένας θρήνος βιβλικών διαστάσεων που μοιάζει να διαστέλλει τον χρόνο, όμως με μια παράδοξη και απόκοσμη ομορφιά, due in no small σε αυτήν την eerie μελωδία που ακολουθεί από την αρχή το κομμάτι. Με αυτήν οι dISEMBOWELMENT κλείνουν την πόρτα του Peripheral. Tων πιο απομακρυσμένων ορίων της ύπαρξης. Του θολού, κρύου και άγνωστου χώρου που βρίσκεται ακριβώς πέρα από τον ζωντανό κόσμο. Το κλείσιμο μιας εμπειρίας που με αφήνει να κοιτάζω τις φανταστικές, απέραντες ακτές του κενού.
Όπως συμβαίνει συχνά με τα πιο λαμπρά και καταστροφικά δημιουργήματα, οι dISEMBOWELMENT δεν ξέρω αν είχαν τη διάρκεια ως στόχο, σίγουρα όμως δεν την είχαν ως αποτέλεσμα. Λίγο μετά την κυκλοφορία του δίσκου, η μπάντα διαλύθηκε. Η διάλυσή τους, ωστόσο, αντί να τους ρίξει στη λήθη, σφράγισε τον μύθο τους καθιστώντας τους μία από τις επιδραστικότερες μπάντες στην ιστορία του death metal. Το Transcendence Into The Peripheral παρέμεινε άθικτο από τον χρόνο, μια ιερή βίβλος για τους λάτρεις του ακραίου underground. Χωρίς αυτόν τον δίσκο, είναι σχεδόν βέβαιο ότι μπάντες-σταθμοί του σύγχρονου doom/death και funeral doom, όπως οι Evoken, οι Mournful Congregation, οι Esoteric, και πιο πρόσφατα οι Spectral Voice και οι Bell Witch θα έπαιζαν μάλλον power metal.
Οι Gallina και Skarajew συνέχισαν σε τελείως διαφορετικά μονοπάτια, σχηματίζοντας τους Trial of the Bow, ένα project που επικεντρώθηκε στην ambient, την ανατολίτικη παραδοσιακή μουσική και τα cinematic ηχοτοπία. Mια εξέλιξη που, αν το καλοσκεφτεί κανείς, έβγαζε απόλυτο νόημα αν απομόνωνε κανείς τις καθαρές γέφυρες του Transcendence... Πολλά χρόνια μετά o Skarajew με τον Mazziotta εμφανίστηκαν ως Inverloch, πιο κοντά σε αυτόν τον ήχο, έτσι για να μας θυμίσουν ότι η ιστορία δεν παραγράφεται.
Το Transcendence Into The Peripheral παραμένει μέχρι και σήμερα, περισσότερα από τριάντα χρόνια μετά, ένας ανουσιουργηματικός ογκόλιθος. Δώστε μία ώρα από τον χρόνο σας, και αυτό απλόχερα θα σας προσφέρει ως αντάλλαγμα μια μοναδική, μακάβρια ομορφιά που όμοιά της δεν έχει γεννήσει ποτέ ξανά το extreme metal.
