Το σκοτάδι δεν είναι πλέον αισθητική. Είναι χώρος διαμονής για πολλές μπάντες. Και από αυτές τις μπάντες γεννιούνται δίσκοι που ντύνονται στα μαύρα και δίσκοι που κουβαλούν το βάρος τους χωρίς να χρειάζεται να το διαφημίσουν. Το When It Rains των The Spoiled θα έλεγα ότι γέρνει περισσότερο προς τη δεύτερη κατηγορία. Δηλαδή, δεν επιδιώκει να αναστήσει το "death/gothic" feeling των 80s ούτε να παίξει με τη (κουρασμένη) νοσταλγία της (σύγχρονης) σκοτεινής σκηνής. Αντίθετα, χρησιμοποιεί το darkwave, το post-punk και το industrial rock σαν πρώτες ύλες για να χτίσει έναν κόσμο όπου η μελαγχολία συνυπάρχει με την ένταση και ο ρομαντισμός με την απειλή.
Το προσωπικό όχημα του Giovanni Santolla κάνει ένα αποφασιστικό βήμα μπροστά στο δεύτερο άλμπουμ του. Από τις πρώτες κιόλας νότες γίνεται φανερό ότι υπάρχει μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση στη σύνθεση και στην παραγωγή. Οι κιθάρες δεν κυριαρχούν ούτε υποχωρούν απέναντι στα ηλεκτρονικά στοιχεία, που σε πολλά κομμάτια παίρνουν το τιμόνι και χτίζουν μικρούς synthpop ύμνους. Τα συνθς συνομιλούν με τις κιθάρες, δημιουργώντας έναν υβριδικό ήχο που χρωστά εξίσου στην κληρονομιά του σκοτεινού rock των 80s όσο και στη σύγχρονη ευρωπαϊκή darkwave σκηνή.
Το When It Rains λειτουργεί σαν μια διαδρομή μέσα σε βρεγμένους, άδειους δρόμους. Οι ρυθμοί κινούνται άλλοτε υπόγεια και υπνωτικά, άλλοτε αποκτούν μεγαλύτερη ένταση, χωρίς όμως να καταφεύγουν σε εύκολες εκρήξεις. Η ατμόσφαιρα είναι αυτή που οδηγεί τον δίσκο και όχι οι εντυπωσιασμοί.
Εκεί που πραγματικά ξεχωρίζει είναι στις λεπτομέρειές του. Το "Crush" είναι ίσως η πιο ολοκληρωμένη στιγμή του άλμπουμ, ένα κομμάτι που μοιάζει να αναδύεται μέσα από πυκνή ομίχλη, αφήνοντας πίσω του μια αίσθηση υγρασίας και ασφυκτικής ομορφιάς. Το "The Fault Was You" εισάγει μια σχεδόν θεατρική ένταση, σαν να συγκρατεί μια έκρηξη που δεν έρχεται ποτέ ολοκληρωτικά, το "Not My Cure" είναι ένα γρήγορο driving θέμα για τις πίστες, ενώ το κλείσιμο με το "Watch Me Bleed" αφήνει να διαφανεί μια industrial επιθετικότητα που φέρνει στον νου τις πιο σκοτεινές στιγμές του Marilyn Manson, χωρίς όμως να ξεπουλιέται σε μια φτηνή μίμηση.
Αν υπάρχει μία ένσταση (ναι, αυτή η ένσταση που συνοδεύει σαν κατάρα όλες τις νέες darkwave κυκλοφορίες) αυτή αφορά το γεγονός ότι οι The Spoiled δεν έχουν ακόμη φτάσει στο σημείο όπου ο ήχος τους γίνεται άμεσα αναγνωρίσιμος μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Οι επιρροές είναι ακόμη αρκετά εμφανείς και σε ορισμένα σημεία ο δίσκος μοιάζει να αναζητά τη δική του τελική μορφή. Ωστόσο, αυτό δεν λειτουργεί εις βάρος της ακρόασης. Αντίθετα, δίνει την αίσθηση μιας μπάντας που εξελίσσεται με σταθερότητα και ξέρει προς τα πού θέλει να κινηθεί.
Δεν είναι ένας δίσκος που αλλάζει τους κανόνες του παιχνιδιού. Είναι όμως ένας καλός δίσκος που αποδεικνύει ότι οι The Spoiled διαθέτουν το ένστικτο, την αισθητική και τη συνθετική ωριμότητα για να αποκτήσουν σύντομα μια ξεχωριστή θέση στη σύγχρονη σκοτεινή ευρωπαϊκή σκηνή.
Γιατί δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως μερικές φορές η βροχή δεν έρχεται για να καθαρίσει την ατμόσφαιρα. Έρχεται για να την κάνει ακόμη πιο βαριά. Και το When It Rains ακούγεται ιδανικά ακριβώς μέσα σε αυτήν.
