Το Human Herds είναι το επίσημο ντεμπούτο άλμπουμ των Uuhai, μιας επταμελούς folk-metal συλλογικότητας από τη Μογγολία που έχει ήδη τραβήξει την προσοχή παγκόσμια, τόσο με viral singles όσο και με εκατομμύρια views σε βίντεο προδημοσιεύσεων πριν ακόμα κυκλοφορήσει το άλμπουμ. Στην αρχή ήμουν σκεπτικός και διστακτικός όταν διάβαζα για τον επερχόμενο δίσκο, άλλης μια μπάντας που δοκιμάζει αυτό το ethnic κράμα μετά την επιτυχία των The Hu. Τα singles που κυκλοφόρησαν όμως, ειδικά μετά την συνεργασία τους με την Napalm Records, μου κίνησαν το ενδιαφέρον σε μεγάλο βαθμό. Από την αρχή όμως γίνεται σαφές ότι αυτό το άλμπουμ δεν είναι μονάχα μια ενδιαφέρουσα "αιχμαλωσία" των παραδοσιακών ήχων της χώρας τους μέσα στα metal πλαίσια, αλλά κάτι αρκετά πιο μοναδικό και αν μου επιτραπεί... ουσιώδες. Ο ήχος τους περιλαμβάνει τα αναμενόμενα στοιχεία, δηλαδή το παραδοσιακό throat singing και όργανα όπως το morin khuur (ένα έγχορδο που προσομοιάζει βιολί και μπουζούκι αν το περνούσες από φίλτρο Minecraft και του έβαζες ένα άλογο στην κεφαλή). Ανέκαθεν με ιντρίγκαρε το οξύμωρο του να είναι το άλογο... πάνω από τον καβαλάρη. Αφήνω τις σάχλες και επανέρχομαι στους Uuhai. Δεν έχουν την ωμή επιθετικότητα των Tengger Cavalry, οι οποίοι παραμένουν η αγαπημένη μου μπάντα που συνδιάζει metal με παραδοσιακούς Μογγόλικους ήχους, όμως ευτυχώς ούτε και τον ανιαρό σε σημεία ήχο των The Hu. Κάντε την χάρη στους εαυτούς σας και ακούστε τους πρώτους 5 δίσκους των T.C. και μετά ελάτε να αναρωτηθούμε μαζί για έγιναν οι δεύτεροι το παγκόσμιο φαινόμενο.
Οι Uuhai έρχονται λοιπόν να καλύψουν αυτό το ενδιάμεσο κενό μεταξύ των δύο μπαντών. Ενώ οι The Hu φέρνουν την κουλτούρα τους στο rock με χορωδιακούς ύμνους, οι Uuhai ενσωματώνουν τη μογγολική παράδοση ως κεντρική μουσική γλώσσα με βαρύτερους metal τόνους, πιο ανθεμικά ρεφρέν και ατμοσφαιρικά folk passages που δεν τους περιορίζουν στο μοντέλο "Hunnu rock". Νομίζω πως είναι αυτό που τους κάνει τόσο περισσότερο ενδιαφέροντες στα αυτιά μου. Το Human Herds μετά από ένα σύντομο μα περιεκτικότατο intro ξεκινά με το ομότιτλο τραγούδι (το οποίο κυκλοφορεί ως "KHUN SUREG" από το 2021) για να θέσει τον τόνο. Τρομερό κομμάτι που επιτρέπει όλα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν την μουσική τους να πάρουν ίσο "screen time". Έτσι πρέπει να ξεκινάει ο δίσκος που συστήνεσαι στο διεθνές κοινό, με μια δήλωση ταυτότητας. Το "Ancient Land" χαμηλώνει ελαφρώς το tempo και εισάγει καθαρά φωνητικά μαζί με παραδοσιακά και τα "metal γυρίσματα".
Από εκεί και πέρα, ξεχώρισα από την αρχή το "Uuhai", αρχικά για το τρομερό βασικό riff και φυσικά για το επικό χτίσιμο που οδηγεί σε ένα θριαμβευτικό ρεφρέν. Το "Dracula" με τα φωνητικά στην αρχή να κινούνται ανάμεσα σε Clickers του TLOU και τις γαρίδες του District 9 σε έναν ατόφιο heavy metal ύμνο.
Σε αντίθεση με τις περισσότερες μπάντες που έχουν επιχειρήσει αντίστοιχα κράματα, οι Uuhai είναι οι μόνοι που καταφέρνουν να δημιουργήσουν εξίσου μνημειώδες στιγμές τόσο με τις "metal" εκρήξεις όσο και με τις folk επιρροές. Μίλησα πριν για το πόσο αγαπώ (και προτιμώ) τους Tengger Cavalry, όμως δεν μπορώ να πω πως τα folk στοιχεία τους λάμπουν με τον ίδιο τρόπο. Δεν είναι όλα όμως ρόδινα δυστυχώς. Το "Khurai", όσο και αν προσπάθησα να το εκτιμήσω, συνεχίζει να μου μοιάζει σαν ένα αέναο build-up χωρίς payoff, παρά το μεγάλο της διάρκειάς του. Το payoff αισίως έρχεται με το "Khar Khulz". Αποκορύφωμα και η καλύτερη στιγμή του δίσκου... και ο λόγος για τον οποίο γράφεται αυτό το κείμενο.
Το "Paradise" δυστυχώς έρχεται πάλι να σκοτώσει το immersion, με χαρωπούς ρυθμούς αλά Χάιντι στο λιβάδι. Πρέπει όμως να ομολογήσω πως είναι εντυπωσιακό να ακούς έναν άνθρωπο να πιάνει νότες comprehensible μονάχα από τζιτζίκια. Το "Uvdis" έχει κάποιες ιδέες που θα ήθελα να αναπτυχθούν καλύτερα... και βαρύτερα, τόσο στα doomy στοιχεία του όσο στο πολύ ενδιαφέρον breakdown του κουπλέ. Το τελικό αποτέλεσμα μοιάζει όμως σαν να μην πηγαίνει κάπου συνθετικά και χτυπάει στα ίδια στεγανά με το "Khurai". Φοβόμουν πως το κακό θα τρίτωνε με το "Secret History of the Mongols", όμως αισίως το κλείσιμο του Human Herds με βρίσκει να φωνάζω "Uuhai" μαζί με την μπάντα. Δεν βρήκα στίχους, όμως ελπίζω να μην τους έγραψε ο αντίστοιχος Λιακόπουλος της Μογγολίας.
Δεν μπορώ να αρνηθώ την ανισότητα μέσα στο Human Herds. Αναγνωρίζω και σε πολλά σημεία αφουγκράζομαι το πάθος και την πρόθεση των Uuhai, αν και θα ζητούσα περισσότερα τραγούδια που να μπορούν να αντέξουν χωρίς το narrative να τα προωθεί. Το replayability όμως ορισμένων κομματιών επισκιάζει σε μεγάλο βαθμό τις κοιλιές. Συνολικά το Human Herds είναι ένας δίσκος με ξεκάθαρη ταυτότητα και ουσία που παρά τις ανισότητες μπορώ να πω πως μου αφήνει μια γλυκιά γεύση για τους Uuhai.
