Σε μια παλαιότερη συνέντευξη που μας είχε παραχωρήσει η Simone Simons, στην υποθετική ερώτηση για το ποιο θα ήταν το "Big 4" του συμφωνικού metal, η απάντησή της ήρθε ακαριαία: «Nightwish, Within Temptation, Epica, Lacuna Coil! Αυτή θα ήταν η σειρά». Από το 2015 μέχρι σήμερα, τα συγκροτήματα αυτά συνέχισαν την πορεία τους και, αναλογιζόμενος την τότε τοποθέτηση της Simons, αισθάνομαι πως η κατάταξη παραμένει ίδια. Παρά το γεγονός ότι οι Epica κυκλοφόρησαν αρκετά καλές δουλειές, όπως το Omega (2021), έμοιαζαν πάντα να υπολείπονται αυτού του ενός "σκαλοπατιού" που θα τους οδηγούσε στην απόλυτη εμπορική καθιέρωση.
Στο 9ο τους άλμπουμ με τίτλο Aspiral, είναι εμφανές ότι έχουν προσεχθεί ορισμένες λεπτομέρειες που δείχνουν μια πρόθεση για αλλαγή. Αντί για την κλασική ορχηστρική εισαγωγή που οδηγεί σε ένα συναυλιακό anthem, το άλμπουμ μπαίνει απευθείας στο ψητό με το "Cross the Divide". Εδώ, οι "πινελιές" των οργισμένων φωνητικών του Mark Jansen απουσιάζουν, δίνοντας χώρο σε μια πιο άμεση προσέγγιση. Αν και ο Jansen δίνει το παρών σε κομμάτια όπως το πρώτο single "Arcana", η αίσθηση που αποκομίζω είναι πως εμφανίζεται πιο συγκρατημένος σε σχέση με το παρελθόν.
Στη συνέχεια, βέβαια, το συγκρότημα επιστρέφει σε γνώριμα μονοπάτια. Το οκτάλεπτο "Darkness Dies in Light (A New Age Dawns, Part VII)" διαθέτει όγκο, αλλά θα μπορούσε να είναι πιο άμεσο με ένα μικρό "κούρεμα" στη διάρκεια, κάτι που ισχύει και για το συμφωνικό "Metanoia (A New Age Dawns, Part VIII)". Η μπαλάντα "Obsidian Heart" δεν καταφέρνει να ξεχωρίσει ιδιαίτερα, ενώ το "T.I.M.E." (Transformation, Integration, Metamorphosis and Evolution) κινείται στον κεντρικό θεματικό άξονα του δίσκου. Η πιο ενδιαφέρουσα στιγμή έρχεται στο κλείσιμο με το ομώνυμο "Aspiral", μια σχεδόν κινηματογραφική μπαλάντα που κλέβει τις εντυπώσεις.
Τελικά, τι μας μένει από το Aspiral; Ενώ το ξεκίνημα δείχνει μια διάθεση για πιο "ραδιοφωνικές" δομές –πάντα με τα μέτρα των Epica– η συνέχεια ακολουθεί την πεπατημένη: μεγάλα σε διάρκεια κομμάτια, πλούσια συμφωνικά μέρη και η γνωστή εναλλαγή των φωνητικών Simone και Mark. Προσωπικά, σε ένα ένατο άλμπουμ, δεν θα με πείραζε μια πιο θαρραλέα, "direct" προσέγγιση. Ακόμη και τα 60 λεπτά της διάρκειας, αν και λιγότερα από τα 70 των προηγούμενων δουλειών τους, φαντάζουν αρκετά.
Βέβαια, οι αριθμοί έχουν τη δική τους αλήθεια. Στην Ολλανδία το άλμπουμ σκαρφάλωσε στο Νούμερο 2 των charts (η υψηλότερη θέση της καριέρας τους), ενώ στη Γερμανία έφτασε στο Νούμερο 5. Το συγκρότημα δείχνει να ικανοποιεί στο έπακρο τη βάση των οπαδών του και όλα βαίνουν καλώς... κι αφήστε έναν "παράξενο" να λέει τα δικά του.
