Ομολογώ ότι με τους Volbeat μπήκα αργά στο τριπάκι για να τους ακούσω. H αφορμή μου δόθηκε όταν το 2018 τους είδα 2 φόρες στην Ισπανία και στην Ελλάδα και τουλάχιστον συναυλιακά το είχα ευχαριστηθεί. Στουντιακά τους είχα πετύχει όμως όταν οι δισκογραφικές τους δουλειές, είχαν αρχίσει να είχαν μια φθίνουσα πορεία και το 2019 είχαν κυκλοφορήσει το πιο αδύναμο άλμπουμ τους μέχρι τότε, το Rewind, Replay, Rebound (2019). Και η συνέχεια με το Servant of the Mind (2021) αν και ήταν ένα κλικ καλύτερο απο το προηγούμενο τους άλμπουμ, δεν μπορούμε να πούμε ότι έκανε και κάποια διαφορά δισκογραφικά, και κάπου εκεί ήταν ένα σημάδι ότι το συγκρότημα χρειαζόταν μια αλλαγή. Ο επί δέκα χρόνια κιθαρίστας/παραγωγός Rob Caggiano αποχώρησε από τους Volbeat το 2023, ενώ ο Michael Poulsen θυμήθηκε το ξεκίνημα του όταν ήταν στο Death Metal συγκρότημα τους Dominus και το 2023 δημιούργησε τους Asinhell, παίζοντας ξανά death metal!
Έχοντας βρεθεί ο Michael Poulsen σε δημιουργικό οίστρο, αποφάσισε να αφιερώσει όσο το δυνατόν λιγότερο χρόνο στην δημιουργία του νέου άλμπουμ των Volbeat, καθώς πίστευε ότι τώρα που είναι «ζεστός» και έχει έμπνευση, θα στρωθεί για να γράψει το επόμενο άλμπουμ των Volbeat. 13 ημέρες τους πήρε για να γραφτεί το άλμπουμ, χρόνο ρεκόρ για τα δεδομένα τους, και με τις πινελιές των Flemming C. Lund και Martin Pagaard Wolff στις lead κιθάρες οι Volbeat το καλοκαίρι του 2025 κυκλοφορήσαν το 9ο τους άλμπουμ με τον τίτλο God of Angels Trust. Το πρώτο πράγμα που παρατηρείς είναι ότι είναι αρκετά σύντομο (45 λεπτά) και με 10 τραγούδια, όταν το προηγούμενο τους ήταν 61 λεπτά και 13 τραγούδια και το προ-προηγούνο ήταν 57 λεπτά και 14 τραγούδια, οπότε καταλαβαίνεις ότι όντως πρέπει να ηχογράφησαν αυτά που είχαν ετοιμάσει, δίχως δεύτερες σκέψεις για να γράψουν περισσότερα απλά για να γεμίσουν το άλμπουμ. Το δεύτερο που παρατηρείς ότι η «τρέλα» που τους διακατέχει σε όλα τα άλμπουμ υπάρχει ακόμα, και πως να μην υπάρχει όταν ένα τραγούδι τους έχει το σύντομο….τίτλο, "In the Barn of the Goat Giving Birth to Satan's Spawn in a Dying World of Doom" που μάλιστα στην εισαγωγή έχει την πιο Elvis Presley/ Johnny Cash πινελιά του άλμπουμ που έχει βάλει ξανά ο Michael Poulsen. Το τρίτο πράγμα που όμως διαπιστώνεις είναι ότι το άλμπουμ, όντως ακούγεται σαν νεράκι, αλλά είναι πραγματικά ένα νερό, το πίνεις για να ξεδιψάσεις, και πας παρακάτω. To lead single "By a Monster's Hand" είναι συναυλιακό, σύντομο, δυναμικό, αλλά πέρα αυτού δεν. Σε παλιότερα άλμπουμ τους, μέχρι το 2019, θα ήταν το 4ο-5ο single του άλμπουμ, τώρα είναι το lead single. Και πρέπει να φτάσεις στο τελευταίο τραγούδι του άλμπουμ το “Enlightening the disorder (by a monster’s hand part 2)” για να πεις ότι τουλάχιστον εδώ έχουμε κάτι που να έχει αρχή-μέση και τέλος καθώς έχει το πιο ενδιαφέρον solo του άλμπουμ, και έχει μια δυναμική που μπορεί να σε κρατήσει.
Καταλαβαίνω απόλυτα την απογοήτευση του Σάκη Φράγκου στην κριτική του για το άλμπουμ καθώς οι Volbeat είναι από τα αγαπημένα του συγκροτήματα, και από κάτι αγαπημένο έχεις και μεγάλες απαιτήσεις. Για εμένα που δεν εμπίπτω σε αυτή την κατηγορία αγαπημένου συγκροτήματος, μπορώ να πω ότι είναι απλά μια από τα ίδια των τελευταίων ετών. Με το ζόρι 1-2 καλά τραγούδια, διάσπαρτες στιγμές στα άλλα, και πάμε παρακάτω. Είπαμε συναυλιακά θα περάσεις καλά μαζί τους, και απόδειξη είναι ότι το 2026 είναι Headliners στα μεγαλύτερα φεστιβάλ της Ευρώπης, όπως στο Rock-Am Ring, Nova Rock, Graspop Metal Meeting κ.α. Αλλά αυτό το AOR heavy hillbilly, όπως τους είχε χαρακτηρίσει ο Στυλιανός Τζιρίτας στην ανταπόκριση του από το Rockwave 2018, νομίζω ότι έκανε τον κύκλο του τουλάχιστον δισκογραφικά. Εκτός εάν μας εκπλήξουν ευχάριστα στο μέλλον, κάτι που το θεωρώ δύσκολο, αλλά ποτέ δεν ξέρεις…
