Η Melody’s Echo Chamber (ή, πιο σωστά, η Melody Prochet) ανήκει σταθερά σε εκείνη την κατηγορία καλλιτεχνών που χρησιμοποιούν την μουσική για καταφύγιο. Κάθε της δίσκος μοιάζει με μικρό ατύχημα στον χρόνο: τον βάζεις να παίξει και, ξαφνικά, πρέπει να θυμίζεις στον εαυτό σου ότι δεν βρίσκεσαι στα 70s, ότι ο κόσμος έξω δεν μυρίζει βινύλιο, πατσουλί και παλιά synths, αλλά ειδοποιήσεις, deadlines και κακή διάθεση. Και το Unclouded λειτουργεί κάπως έτσι: σαν ένας ηχητικός θόλος απομόνωσης. Ένας κόσμος μαλακός, ψυχεδελικός, καλοδουλεμένος (μέχρι τελευταίας λεπτομέρειας), που δεν θέλει να σε πείσει για τίποτα, μόνο να σε κρατήσει μέσα του. Και αυτό είναι ταυτόχρονα το μεγαλύτερο προσόν του και η βασική του αδυναμία.
Από το άνοιγμα κιόλας, με το "The House That Doesn’t Exist", νιώθεις ότι μπαίνεις σε έναν εκθεσιακό χώρο προσεκτικά σκηνοθετημένο: αιωρούμενα έγχορδα, ντελικάτα drums, η φωνή της Prochet σαν ψίθυρος που δεν σε τραβά βίαια, αλλά σε αφήνει να βυθιστείς μόνος σου. Είναι όμορφο. Είναι κομψό. Είναι αβίαστα «cool». Και, κυρίως, είναι απολύτως ασφαλές.
Το πρόβλημα είναι ότι το Unclouded επενδύει σχεδόν αποκλειστικά σε αυτή την αίσθηση. Τα τραγούδια μοιάζουν περισσότερο με δωμάτια παρά με διαδρομές. Μπαίνεις, χαζεύεις το φως, τις υφές, τις λεπτομέρειες και πριν προλάβεις να δεθείς, βρίσκεσαι ήδη στο επόμενο. Οι διάρκειες είναι μικρές, σχεδόν φοβικές: ελάχιστα κομμάτια περνούν τα τρία λεπτά, ενώ το "Flowers Turn Into Gold" τελειώνει πριν καν προλάβει να αποκτήσει βάρος. Όχι επειδή λέει λίγα, αλλά επειδή (μάλλον) δεν του επιτρέπεται να πει περισσότερα.
Υπάρχουν στιγμές πραγματικής χάρης: το παιχνιδιάρικο drumming του "Eyes Closed", το σκοτεινό, σχεδόν ντροπαλό fingerpicking του "Broken Roses", το "Childhood Dream" με το groove που θυμίζει Air σε στιγμές αυτοσυνείδησης. Όμως συχνά αυτά τα κομμάτια λειτουργούν σαν υπέροχα προσχέδια. Σαν ιδέες που έμειναν στο στάδιο της ατμόσφαιρας και δεν τόλμησαν να γίνουν πλήρη τραγούδια. Το αποτέλεσμα είναι ένας δίσκος που ακούγεται ευχάριστα από την αρχή μέχρι το τέλος, αλλά δύσκολα σου αφήνει μελωδίες να κουβαλήσεις μαζί σου μετά.
Κι όμως, σε επίπεδο εκτέλεσης, το Unclouded είναι σχεδόν υποδειγματικό. Οι συνεργασίες είναι πολλές και ουσιαστικές: έγχορδα, πνευστά, κιθάρες, μικρές jazz πινελιές, διακριτικά ψυχεδελικά περάσματα. Στο "Burning Man" οι υφές και τα ξύλινα πνευστά μένουν στο μυαλό περισσότερο από το ίδιο το τραγούδι. Στο "Childhood Dream" το κιθαριστικό παίξιμο έχει προσωπικότητα, ακόμη κι αν η σύνθεση μοιάζει να φοβάται να ανοίξει πραγματικά.
Και εδώ κρύβεται η βασική αντίφαση του δίσκου: το Unclouded είναι ένα άλμπουμ όπου το σύνολο υπολείπεται των επιμέρους στοιχείων του. Καμία εκτέλεση δεν αποτυγχάνει. Αλλά λίγες μένουν πραγματικά αξέχαστες. Ίσως αυτό να είναι και συνειδητή επιλογή. Ίσως η Melody Prochet δεν θέλει να γράφει τραγούδια-δηλώσεις, αλλά χώρους απόδρασης. Η μουσική της δεν φωνάζει, δεν προκαλεί. Απλώς υπάρχει σαν ένα όμορφο μοναχικό σύννεφο στον καθαρό ουρανό. Το θέμα είναι ότι, όταν διαλυθεί, μένουν λιγότερα απ’ όσα θα ήθελες.
Το Unclouded δεν είναι κακός δίσκος. Είναι ένας καλός δίσκος για να χαθείς μέσα του. Αλλά όχι απαραίτητα για να επιστρέφεις ξανά και ξανά. Και κάπου εκεί, μέσα στην άψογη ατμόσφαιρα και τη διαχρονική αισθητική του, γεννιέται η αίσθηση του κενού: σαν να άκουσες κάτι πανέμορφο, αλλά να μην σου ζητήθηκε ποτέ πραγματικά να εμπλακείς.
Ίσως, τελικά, αυτός να είναι και ο ορισμός του Unclouded: ένας δίσκος που καθαρίζει τον ορίζοντα, χωρίς να σε αναγκάζει να κοιτάξεις πολύ βαθιά μέσα του.
