Πρόκειται για τον 14ο studio δίσκο των Νορβηγών και, όπως ήταν αναμενόμενο, δεν λειτουργεί ως «συνέχεια» του προηγούμενου δίσκου, αλλά ως ένα αυτόνομο καλλιτεχνικό σύμπαν, με δικούς του κανόνες, αισθητική και ρυθμούς. Το Neverland κινείται ξεκάθαρα στον χώρο της ambient, experimental και ηλεκτρονικής μουσικής, με έντονα στοιχεία IDM, musique concrète και μια κατά κύριο λόγο σκοτεινή ατμόσφαιρα να περιβάλλεται γύρω από τις ηχητικές υφές του. Όποιος περιμένει τραγούδια με σαφή δομή, ρεφρέν ή ηχηρά hooks, πιθανότατα θα αποπροσανατολιστεί. Η χρήση φωνητικών είναι εξαιρετικά περιορισμένη και, όταν εμφανίζονται, λειτουργούν περισσότερο σαν ακόμη ένα ηχητικό στρώμα παρά ως φορέας αφήγησης. Αυτή η επιλογή φέρνει τον δίσκο πιο κοντά σε δουλειές όπως τα Perdition City, ATGCLVLSSCAP και Messe I.X–VI.X, παρά στις πιο «τραγουδοκεντρικές» gothic-influenced pop στιγμές της πρόσφατης περιόδου τους με τα The Assassination of Julius Caesar, Flowers of Evil. Αυτή η διχογνωμία, όμως, είναι σχεδόν αναπόφευκτη όταν μιλάμε για ένα συγκρότημα που έχει χτίσει ολόκληρη την καριέρα του πάνω στην άρνηση της επανάληψης. Τα κομμάτια στη γενική τους φιλοσοφία δείχνουν περισσότερο να κινούνται γύρω από την φιλοσοφία της ένωσης από συνονθυλεύματα ήχων παρά της κλασσικής τραγουδοποιίας. Ξεδιπλώνονται αργά, με στρώσεις από synths, θραυσματικούς ρυθμούς, παραμορφωμένα τόσο όσο samples και υποβόσκουσες μελωδίες που αναδύονται και εξαφανίζονται χωρίς προειδοποίηση.
To Neverland ξεκινά με μια ambient εισαγωγή και μια απαγγελία στίχων μέσα από το "The Waste Land" του Eliot Thomas Stearns, από το πρώτο κεφάλαιο με τίτλο Burial of the Dead.
«What are the roots that clutch, what branches grow
Out of this stony rubbish? Son of man,
You cannot say, or guess, for you know only
A heap of broken images, where the sun beats
And the dead tree gives no shelter, the cricket no relief,
And the dry stone no sound of water. Only
There is shadow under this red rock,
(Come in under the shadow of this red rock),
And I will show you something different from either
Your shadow at morning striding behind you
Or shadow at evening rising to meet you;
I will show you fear in a handful of dust.»
Μια εισαγωγή φόρος τιμής στον πρόσφατα θανώντα κιθαρίστα τους, Tore Ylwisaker, που δίνει την θέση της στο μαγικό "Elephant Turn". Κάθε φορά που ακούω αυτό το transition από την αφήγηση σε αυτά τα σαγηνευτικά πλήκτρα νιώθω το ίδιο ρίγος να διαπερνά όλο μου το κορμί. Θεματικά και αισθητικά, το Neverland μοιάζει με μια περιπλάνηση σε έναν ασαφή, σχεδόν ονειρικό τόπο. Δεν πρόκειται για concept album με την κλασική έννοια, αλλά για μια συνεχή ροή εικόνων και διαθέσεων, που λειτουργεί καλύτερα όταν ακούγεται ολόκληρη, χωρίς διακοπές.
Το "Weeping Stone" είναι ακόμα ένα σκοτεινό ambient κομμάτι, σαν μια εκτεταμένη εισαγωγή για το πρώτο σχετικά "bouncy" κομμάτι του δίσκου, το "People on the Hills". Δεν ξεφεύγουν όμως με τα ηλεκτρονικά στοιχεία όπως στο Silence Teaches You How To Sing (όχι πως αυτό ήταν κάτι αρνητικό βέβαια, το "Elephant Turn" που θύμιζε εκείνη την περίοδο ήταν από τις αγαπημένες μου στιγμές), αλλά όπως και σε όλες τις υπόλειπες συνειστώσες του Neverland, βασικό στοιχεία είναι η διακριτικότητα. Τα επόμενα δύο κομμάτια "They're Coming! The Birds!" και "Hark! Hark! The Dogs Do Bark" συμπληρώνουν μια εκπληκτική τριάδα και αποτελούν το ξεκάθαρο peak του δίσκου.
Δυστυχώς δεν μπορώ να μιλήσω με την ίδια ζέση για το δεύτερο μισό του δίσκου, καθώς υπήρξαν σημεία στα οποία εξασθένισε το ενδιαφέρον μου, namely στα "Pandora's Box", στο "Welcome to the Jungle" για την ανεξήγητα χαρούμενη διάθεση και λιγότερο στο κλείσιμο για παρόμοιους λόγους.
Η χρήση φωνητικών όπως είπαμε και νωρίτερα είναι εξαιρετικά περιορισμένη. Το αποτέλεσμα, μιας και η χορευτικότητα που τους έχουμε συνηθίσει σε προηγούμενες δουλειές είναι αρκετά απούσα, είναι ένας δίσκος εσωστρεφής, νυχτερινός και συχνά απόκοσμος. Αυτό φυσικά μπορεί να ξενίσει μεγάλη μερίδα του κοινού. Ακόμα και εγώ ως megafan, να πω την αλήθεια δεν ξέρω ακόμα αν είμαι εντελώς μαζί τους σε αυτήν την απόφαση. Αν κάτι όμως είναι αδιαμφισβήτητο είναι πως το Neverland απαιτεί την πλήρη και αναπόσπαστη προσοχή σας. Έπιασα τον εαυτό μου αρκετές φορές να χάνεται όσο άκουγα τον δίσκο παράλληλα με κάποια άλλη δραστηριότητα (ειδικά το δεύτερο μισό προς το τέλος) καθώς δεν υπήρχαν συχνά τα hooks ώστε να μην επιτρέψουν στο περιβάλλον μου να υπερισχύσει της μουσικής. Δεν λέω πως χρειάζομαι spoon-fed κατανάλωση και Subway Surfers να παίζει στο background, όμως δεν με κέρδισε 100%. Αυτό όμως είναι ίσως καθαρά δικό μου πρόβλημα και σφάλμα στην προσέγγιση. Η ροή του Neverland γίνεται σαφέστατα καλύτερη όσο το ακούω μόνος και αναπόσπαστος στο σπίτι ή περπατώντας αργά το βράδυ. Αυτός είναι και ο τρόπος που το προτείνω για πλήρη απορρόφηση και απόλαυση. Ειδικά η διάδα των "They Are Coming! The Birds!" και "Hark! Hark! The Dogs Do Bark" σε ένα setting βραδινού περίπατου απογειώνονται. To Neverland δεν είναι ένας δίσκος που θα σου ανοιχτεί από την πρώτη ακρόαση, και πιστεύω πως και η δική μου γνώμη θα είναι αρκετά διαφορετική την επόμενη φορά που καταπιαστώ μαζί του μετά από χρόνια. Το μόνο σίγουρο είναι πως οι Ulver, πιστοί στη φιλοσοφία τους, επιβεβαιώνουν για ακόμη μία φορά ότι παραμένουν ένα από τα πιο ανήσυχα και απρόβλεπτα σχήματα της σύγχρονης εναλλακτικής μουσικής. Και ας μην βγάλαν ποτέ δεύτερο Bergtatt.
