Κάποιοι δίσκοι θέλουν χρόνο να ωριμάσουν ανά τα χρόνια για να εκτιμηθούν, κάτι σαν το καλό κρασί όπως, γραφικά, είθισται να λέγεται, ενώ κάποιων άλλων η σημασία και η επίδραση γίνεται αισθητή τη στιγμή που βγαίνουν. Το ALL-AMERIKKKAN BADA$$ ακροβατεί ανάμεσα στα δύο, μιας και ενώ αναγνωρίστηκε και από τους κριτικούς και από το κοινό σχεδόν αμέσως ως ένας σημαντικός και μεγαλοπρεπής δίσκος στο hip hop στερέωμα, το αποτύπωμά του φαίνεται να γιγαντώνεται με το πέρασμα των χρόνων, κυρίως λόγω των πολιτικών εξελίξεων στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού. Ο Joey κατάφερε να σκιαγραφήσει τον βίο της αφροαμερικάνικης κοινότητας με έναν γλαφυρό, αλλά και έντονο τρόπο, μέσα, πάντα, από την δική του οπτική. Αυτός ο δίσκος δεν έχει να στερήσει σε τίποτα άλλα classics του προηγούμενου αιώνα, μιας και καταφέρνει να καλύψει όλες τις πτυχές ενός ολοκληρωμένου έργου. Αιχμηρός και συναισθηματικά φορτισμένος στίχος, γεμάτος παραστατικότητα, αψεγάδιαστα και πιασάρικα flows, feats που ταιριάζουν το vibe του εκάστοτε κομματιού, smooth και ατμοσφαιρικές παραγωγές, δίχως υπερβολές ή να επισκιάζουν τις εκπληκτικές ερμηνείες του Joey, αλλά πλαισιώνοντας τέλεια την χροιά του, και φυσικά, ρεφρέν-ύμνοι που δε σταματάς να σιγοτραγουδάς. Από το εισαγωγικό "FOR MY PEOPLE", τραγούδι ύμνος για κάθε κοινότητα, και το εξομολογητικό και ρεαλιστικό "TEMPTATIONS", στο "DEVASTATED", το πιο feel-good-"επιτέλους τα καταφέραμε" κομμάτι του δίσκου και στο αλήτικο "ROCKABYE BABY", τα ρεφρέν είναι τρομακτικά καλογραμμένα και δεν υπάρχει σημείο στον δίσκο που να σε αφήνει αδιάφορο. Ακόμα και τα μεγαλύτερα σε διάρκεια κομμάτια του δίσκου, όπως το αφηγηματικό "BABYLON" ή το κομμάτι-πέσιμο της αυλαίας “AMERIKKKAN IDOL” καταφέρνουν να κρατήσουν το ενδιαφέρον αμείωτο, είτε χάρη στην πένα και την χροιά του Joey, είτε με την συνολική jazzy-boom bap αισθητική του δίσκου. Και ενώ οι ενορχηστρώσεις και οι παραγωγές δεν αποτελούν κάτι το ριζοσπαστικό, ο δίσκος είναι κάτι παραπάνω από πολυσχιδής σε μουσικό περιεχόμενο. Στιχουργικός πλουραλισμός, γεμάτος κοινωνική κριτική και αυτοκριτική, προβληματισμός, επαναστατική διάθεση, μπόλικη αλήτικη χιπ-χοπ συμπεριφορά, εκνευρισμός, παράπονο, αναζήτηση για γαλήνη και εξιλέωση, σ’ αυτό το δίσκο μπορεί κανείς να βρει όλα το συναισθηματικό φάσμα ενός ανθρώπου, που ζει στην Αμερική του 2017, πόσο μάλλον όταν μεγάλωσε σε μια καταπιεσμένη κοινωνική ομάδα.
Φυσικά ένα καλό προϊόν χρειάζεται και ένα αντίστοιχο περιτύλιγμα και το εξώφυλλο του δίσκου αυτού δεν θα μπορούσε να είναι πιο εύστοχο. Μια αμερικάνικη σημαία, φτιαγμένη από μπαντάνες, χαρακτηριστικό στοιχείο της ενδυμασίας των αφροαμερικάνων στα ghetto, να κυματίζει και δίπλα τον Joey να σηκώνει τα περίφημα μεσαία δάχτυλα ψηλά, προμηνύοντας έτσι τη "ξεδιάντροπη" διάθεση του σ’ αυτό το δίσκο.
Η αξία του δίσκου αυτού ίσως φαίνεται να ανεβάζει τη μετοχή της στις καρδιές του κοινού, λόγω και κάποιας νοσταλγίας για την τότε πορεία του Joey, μιας και δυστυχώς από τότε οι κυκλοφορίες του δεν έχουν φτάσει τα ίδια ύψη. Όχι ότι οι τελευταίοι του δίσκοι είναι κακοί, κάθε άλλο, απλά η προοπτική του σαν καλλιτέχνης το 2017, όπως το βίωνα και εγώ ο ίδιος σαν παθιασμένος έφηβος, ήταν τεράστια, με το ταβάνι του να φτάνει επίπεδα Kendrick Lamar, τον έτερο σπουδαίο στιχουργό και εκφραστή του αφροαμερικάνικου βίου, ιδιαίτερα στο mainstream κοινό. Όπως είναι κατανοητό, ο Joey δεν έφτασε ποτέ εκεί, και μοιραία, όταν το "ALL-AMERIKKKAN BADA$$" έφτασε 51.000 πωλήσεις την πρώτη εβδομάδα, και οι δύο τελευταίες του είχαν 22.000 και 9.000 αντίστοιχα, φαίνεται πως όχι μόνο η φωνή του έχει χάσει την ισχύ και την απήχηση του παρελθόντος, αλλά και στο κοινότητα των fans του, αυτός ο δίσκος σημάδεψε την τελευταία του μεγάλη κορυφή πριν την μουσική του ύφεση ή μάλλον στασιμότητα, απόρροια και της μετέπειτα αφοσίωσης στην υποκριτική την περίοδο που ήταν σχεδόν παντελώς ανενεργός μουσικά (2017-2022).
Εν κατακλείδι, μπορεί να μην έχουμε διαγράψει ούτε μια δεκαετία από τότε που κυκλοφόρησε, το "ALL-AMERIKKKAN BADA$$", ωστόσο, φαίνεται να έχει εδραιώσει τη θέση του σαν μία από τις σημαντικότερες κυκλοφορίες της δεκαετίας των 2010s, τόσο σε κοινωνικοπολιτικό επίπεδο, όσο και σε επίπεδο αναβίωσης του ήχου της ανατολικής ακτής, μιας και κυκλοφόρησε σε μία περίοδο, που δεν υπήρχε κάποιος νέος καλλιτέχνης που να κουβαλούσε την κληρονομιά του πατροπαράδοτου east-coast ήχου, πλην ελάχιστων εξαιρέσεων. Τα πρώτα βήματα είχαν ήδη γίνει με το "1999" και το "B4.DA.$$", και το "ALL-AMERIKKKAN BADA$$" αποτελεί την κορύφωση αυτής της εντυπωσιακής αρχικής πορείας της καριέρας του Joey, η οποία δυστυχώς, από τότε, δεν έχει ακολουθήσει την ίδια ανοδική περίοδο, για λόγους, όπως, χρόνιας απουσίας του ίδιου, κακού marketing ή και έλλειψη της ίδιας ενέργειας και ζήλου. Όπως και να ‘χει το αποτύπωμα έμεινε, και ο απόηχος του, σήμερα φαντάζει πιο έντονος από ποτέ.
