Μετά από αρκετές καθυστερήσεις, αναδιαμορφώσεις σε κομμάτια, αμφιλεγόμενες και ρατσιστικές δηλώσεις, μετάνοιες, διαμάχες για άδεια σε samples (και όχι μόνο), και ένα χαoτικό rollout, o μεγαλύτερος μαέστρος της ραπ του 21ο αιώνα, Kanye West, κυκλοφόρησε και επίσημα τον νέο του δίσκο, Bully, ο οποίος αν και είναι ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση, αντικατοπτρίζει εμφανώς το χάος και τον παρορμητισμό που επικρατεί στο κεφάλι του, τόσο στη δομή των κομματιών, όσο και στην εκτέλεσή τους.
Τα τελευταία 3 χρόνια ο Ye έκανε όλο και πιο δύσκολο στο κοινό που τον ακολουθεί χρόνια να εξιλεώσει την εικόνα του. Ενώ ανέκαθεν ήταν μια εκκεντρική προσωπικότητα δίχως φίλτρο και γεμάτη έπαρση και αυτοπεποίθηση, με προβληματικές δηλώσεις στο παρελθόν, όπως την δημόσια στήριξή του στον Donald Trump, φορώντας MAGA καπέλο το 2018, ή την αλησμόνητη δήλωσή του πως «400 χρόνια σκλαβιάς; Αυτό ακούγεται σαν επιλογή...» το ίδιο έτος, ο ηθικός ξεπεσμός, παγιδευμένος σε μια ξεροκέφαλη και εμμονική προσωπικότητα, δεν φαινόταν να επηρεάζει το καλλιτεχνικό του έργο, μιας και εκείνη την χρονιά είχε ενεργή συμμετοχή, είτε σαν ράπερ, είτε σαν παραγωγός σε 5 δίσκους, 3 εκ των οποίων τρομερά καταξιωμένοι (Pusha T – Daytona, Kanye West – ye, Kanye West & Kid Cudi – Kids See Ghosts). Δυστυχώς, δεν μπορεί να ειπωθεί το ίδιο και για τις τελευταίες δύο κυκλοφορίες του, σε συνεργασία με τον Ty Dolla Sign, VULTURES 1 και VULTURES 2, όπου όχι μόνο η απομάκρυνση του από χρόνιους συνεργάτες, όπως τον Kid Cudi και τον Pusha T, οι αντισημιτικές δηλώσεις και η κυκλοφορία merch με σβάστικα έκαναν την δημόσια εικόνα του ακόμα χειρότερη, αλλά αυτή η ρητορική μίσους σε συνδυασμό με την αμετανόητη στάση του είχε αντίκτυπο στους δίσκους αυτούς, τόσο στιχουργικά, όσο και στην έλλειψη δημιουργικότητας στις, άλλοτε, πρωτοποριακές παραγωγές του, με αποκορύφωμα για μένα στο VULTURES 2, όπου οι καλές στιγμές του δίσκου ήταν απειροελάχιστες. Μετά από ένα tweet μετάνοιας για αυτή του τη συμπεριφορά στις αρχές του έτους που διανύουμε, φάνηκε μια ακτίνα φωτός στο βάθος, σε συνδυασμό ειδικά με το γεγονός πως επανερχόταν σιγά σιγά στο δημόσιο διάλογο η επίσημη κυκλοφορία του Bully, το οποίο είχε εμφανιστεί πρωταρχικά το φθινόπωρο του 2024, συνοδευόμενο από ένα one take mini-movie, με τα περισσότερα από εκείνα τα τραγούδια να εμφανίζονται και στο τελικό προϊόν τώρα, με λιγότερες ή περισσότερες τροποποιήσεις. Μοιραία, λοιπόν, η προσμονή και το hype για την νέα του κυκλοφορία άρχισε σιγά σιγά να γιγαντώνεται.
Για να μπούμε στο κυρίως θέμα, το Bully περιέχει πληθώρα ενδιαφερόντων στοιχείων και ιδεών, τα οποία στο μεγαλύτερο κομμάτι του δίσκου δείχνουν ελλιπή. Ενδεικτικό είναι το γεγονός, πως ενώ ο δίσκος έχει 18 κομμάτια, μόλις 4 κομμάτια έχουν διάρκεια πάνω από 3 λεπτά, εκ των οποίων μόλις ένα είναι εμφανώς μεγαλύτερο σε διάρκεια από τα υπόλοιπα ("ALL THE LOVE" 3:49 λεπτά, τα υπόλοιπα λίγο πάνω από 3 λεπτά). Αυτή η έλλειψη φαίνεται από το πρώτο κομμάτι του δίσκου "KING", όπου ενώ το beat σε βάζει κατευθείαν στο mood του δίσκου, αποτελούμενο από ένα vocal sample, δυνατά drums και ένα synth bass, κόβεται απότομα, αν και με έξυπνο line «it’s over with for them, like it’s a outro...», δίχως να δημιουργήσει μια κορύφωση στο κομμάτι ή ένα έστω ένα ομαλό σβήσιμο. Την ίδια punk αισθητική, που υιοθέτησε έντονα στον δίσκο του Yeezus, εφάρμοσε και στο μεγάλο hit του δίσκου, "FATHER", παρέα με τον Travis Scott, όπου ένα ήπιο μελωδικό sample μεταμορφώνεται σε ένα brazilian phonk banger, το οποίο, στα αυτιά μου, φώναζε για κάποιο μεγάλο ρεφρέν ή ένα bridge, όπως είχε κάνει και παλιότερα στο ίδιας αισθητικής "I am a God", για να αποτελέσει το απόλυτο κομμάτι για να χτυπιέσαι στα club.
Για τους λάτρεις του retro Kanye και των εποχών The College Dropout, υπάρχουν πολλές στιγμές που προσεγγίζουν και αυτόν τον ήχο, με pitch-shifted vocal soul samples, και μερικές goofy ατάκες από τον ίδιο τον Kanye, όπως το "WHATEVER WORKS", ένα από τα highlights του δίσκου, το "I CAN’T WAIT" ή το "PUNCH DRUNK", το οποίο αν και έχει ένα από τα πιο ενδιαφέροντα samples του δίσκου, δυστυχώς φαντάζει, και αυτό, κάπως λειψό και ανολοκλήρωτο. Ακόμα και τα ήδη δημοσιευμένα "PREACHER MAN" και "BEAUTY AND THE BEAST",τα οποία δεν δέχτηκαν πολλές αλλαγές, είχαν την ίδια sample based μινιμαλιστική προσέγγιση, η οποία τα έκανε να ακούγονται αμφότερα σαν demo ή reference για κάποιο άλλο τραγούδι, συνεχίζοντας την ιδέα πως αυτός ο δίσκος είχε μεγάλο potential, το οποίο δεν εκπληρώθηκε, είτε λόγω βιασύνης είτε λόγω εμμονής.
Μερικά από τα αγαπημένα μου κομμάτια είναι αυτά που θύμισαν εποχές "DONDA", με ατμοσφαιρικά synths, φωνές και χορωδίες που σε διαπερνάνε και μινιμαλιστικά drums. Το "MAMA’S FAVOURITE" με ένα νοσταλγικό vocal sample και αιθέρια και σκοτεινά synths, ντύνουν την κλασσική γεμάτη autotune φωνή του West, κορυφώνοντας σε μια γέφυρα γεμάτη διαστημικά drums και καταλήγοντας σε μια συζήτηση του Ye με την μητέρα του, Donda, η οποία μετά τον θάνατό της το 2007, αποτελεί κεντρικό θέμα σε πολλά από τα πιο συναισθηματικά φορτισμένα τραγούδια της καριέρας του. Το "SISTERS AND BROTHERS" με παρόμοια συνταγή στην παραγωγή με το "MAMA’S FAVOURITE" κουβαλάει εξίσου το μαγευτικό και σκοτεινό ταξίδι του δίσκου, διαδεχόμενο από ένα από τα κορυφαία κομμάτια του δίσκου, το ομώνυμο "BULLY", το οποίο πέρα από το πιο ανατριχιαστικό sample στον δίσκο, περιέχει και μία από τις καλύτερες ερμηνείες του Ye, αλλά και ένα τρομακτικά ταιριαστό ρεφρέν από τον θρύλο της μουσικής σκηνής, CeeLo Green.
Το σερί εντυπωσιακών κομματιών συνεχίζεται και με το "HIGHS AND LOWS" το οποίο είχε γίνει κεντρικό θέμα δημοσίου διαλόγου πριν περίπου έναν χρόνο, όταν ο Kanye κυκλοφόρησε ένα snippet του beat του με ένα άλλο sample, το οποίο άνηκε στην Pommes, η οποία, δημόσια βγήκε και του απαγόρεψε να το χρησιμοποιήσει, λόγω των απαράδεκτων και μισάνθρωπων δηλώσεών του τότε. Μοιραία λοιπόν, αν και χάσαμε, δικαίως, ένα από τα καλύτερα beats του δίσκου, ο Ye κατάφερε να σκάψει και να βρει ένα εξίσου σαγηνευτικό γυναικείο vocal sample, το οποίο εφάπτεται αβίαστα στην ερμηνεία του ίδιου, επανορθώνοντας κάπως για το χαμένο sample.
Άξιος αναφοράς είναι και ένα από τους πολλούς επισκιασμένους ήρωες αυτού του δίσκου, Andre Troutman, ο οποίος πέρα από τη συνεισφορά του στην παραγωγή, είχε και ερμηνεία σε δύο κομμάτια του δίσκου, αμφότερα με vocoder, αλλά με κάπως διχαστικό αποτέλεσμα. Από τη μία στο "WHITE LINES", όπου κάνει ένα cover του "Close To You" του αείμνηστου Stevie Wonder, ο Ye ήταν από αχρείαστος, έως κακός στην συνεισφορά, χαλώντας έτσι την, κατά τα άλλα, καλή ερμηνεία του Andre, ενώ στο "ALL THE LOVE", δίνει την πινελιά του στο ίσως πιο ολοκληρωμένο και λαμπρό σημείο του δίσκου. Από τις μελωδίες στη φωνή του Ye, μέχρι τις ηχητικές επιλογές και τα, μάλλον εμπνευσμένα από το "BLACK SKINHEAD" hard-hitting drums του, αποτελεί ένα από τα εμφανώς πιο ελκυστικά σημεία του δίσκου, αλλά και από τα λίγα που νιώθεις πως δεν είναι ημιτελή.
Τέλος, όσον αφορά τους στίχους στον δίσκο, ενώ δημιουργεί την αίσθηση πως κάνει ένα βήμα μπρος κάνει ταυτόχρονα δύο βήματα πίσω. Αναφορές για νέο εαυτό και επιστροφή του GOAT, συνοδεύονται από παράπονο πως πολεμάται από το σύστημα και πως ξεχάστηκε πολύ εύκολα το ταλέντο και το θρυλικό του στάτους, λες και καταπολεμήθηκε άδικα από τα media και έφαγε αναίτιο δημόσιο hate. Σίγουρα είναι ένα βήμα μπροστά από το αισχρό στιχουργικό περιεχόμενο της τελευταίας του κυκλοφορίας, ωστόσο η προοπτική για μια πραγματική στιχουργική εξιλέωση, με έναν τρόπο που θα έδειχνε ειλικρινή μεταμέλεια και επιστρέφει στον θρόνο του, με μια εσάνζ πάντα της εκκεντρικής του προσωπικότητας, πνίγηκε κάπου μεταξύ στο ‘Είμαι παρεξηγημένος και δεν με καταλαβαίνουν’ και στο ‘Το σύστημα μας ελέγχει’.
Καταληκτικά, ενώ το BULLY είναι μια εμφανής προσπάθεια για μια κάποια επιστροφή στην παλιά του φόρμα, οι λειψές και μισοτελειωμένες ιδέες, σε συνδυασμό και με την έλλειψη στιχουργικής εξιλέωσης, σπατάλησαν το υψηλό ταβάνι που είχε αυτός ο κατά τ’ άλλα αρκετά ενδιαφέρον μουσικά δίσκος, ιδιαίτερα αν αναλογιστεί κανείς πως ο δίσκος περιέχει άψογα και εθιστικά samples, καθ’ όλη την διάρκεια του, παντρεμένα πάντα με ταιριαστές ηχητικές πινελιές της ευρείας του παλέτας. Ο εγωισμός του, η βιασύνη του, η επιμονή του ή και όλα μαζί, δυστυχώς, δεν τον άφησαν να κάνει μια ολοκληρωτική καλλιτεχνική στροφή προς τα μεγάλα ύψη που μας είχε συνηθίσει, και όσο σκέφτομαι πως μιλάμε για έναν άνθρωπο που έχει μία από τις πιο πλούσιες και άρτιες δισκογραφίες του 21ου αιώνα, το κρίμα και το παράπονο κάνουν πιο αισθητή την παρουσία τους. Ωστόσο, αφού μιλάμε για Kanye, ακόμα και η πιο τσαπατσούλικη δουλειά του, έχει κάτι να πει, και αξίζει την ακρόαση από όλους τους hip-hop heads και όχι μόνο.
