Οι Unmother είναι μια μπάντα που σε όσα καλούπια και αν προσπαθήσεις να τους κλείσεις, πάντα θα μοιάζει το αποτέλεσμα περιοριστικό. Ας κάνω όμως μια προσπάθεια για το φιλοθέαμον κοινό που ίσως να τους μαθαίνει για πρώτη φορά μέσα από αυτές τις γραμμές. Παίζουν ένα νευραλγικό κράμα post-black metal με διάσπαρτες progressive, post punk και industrial πινελιές. Βασική επιρροή μοιάζουν να είναι οι Wiegedood, οι Krallice, οι Void Omnia, αλλά με αρκετούς Ultha, Yellow Eyes και The Secret για τους μύστες. Όλα αυτά μέσα σε ένα μαραζωμένο μεγαλοαστικό πλαίσιο. Τι σημαίνει αυτό; Ατμόσφαιρα βαριά, αποπνικτική, κλειστοφοβική και καταπιεστική. Όσοι έχουν ζήσει στην Αθήνα μπορούν να καταλάβουν ακριβώς τι θέλω να πω. Πόσο μάλλον οι Unmother που ζουν στο Λονδίνο. Σαν να έρχονται οι τοίχοι κατά πάνω σου από κάθε μεριά με σκοπό να σε πλακώσουν. Ένα black metal που έχει χάσει κάθε επαφή με το φυσικό/μυθολογικό και έχει μεταλλαχθεί πλήρως σε αστικό ψυχολογικό όπλο. Δεν υπάρχει φύση. Δεν υπάρχει μυστικισμός. Υπάρχει τσιμέντο, πίεση, παρακμή και κοινωνική αποσύνθεση. Με τον δεύτερό τους δίσκο παίρνουν αυτήν την συνταγή και την εξυψώνουν στο μέγιστο. Ακόμα και ο τίτλος μοιάζει σχετικός.
Στο State Dependent Memory, πέρα από την προφανή ανάγνωση, το μυαλό μου πηγαίνει σε ένα άλλο "state". Εκείνο που χρησιμοποιεί επιλεκτικά την "μνήμη" ως εργαλείο κρατικής νομιμοποίησης. Ένα κράτος που λειτουργεί ως ο "κηδεμόνας" της μνήμης, επιλέγοντας ποια γεγονότα θα αναδειχθούν και ποια θα αποσιωπηθούν για να διατηρηθεί το status quo. Ίσως όμως το πάω πολύ μακριά. Το artwork της Ράνιας Τσιγαρίδα είναι εκπληκτικό. Πάνω η πόλη πυκνή, ασφυκτική συσσώρευση κτιρίων χωρίς καμία προοπτική βάθους, χωρίς διέξοδο. Μια δομή που καταπίνει τον χώρο. Είναι μια εικόνα απόλυτης οργάνωσης, γεωμετρική, άκαμπτη, απρόσωπη. Κάτω από αυτή, σε πλήρη αντίθεση το ανθρώπινο στοιχείο προβάλλεται με ρευστότητα. Πρόσωπα σχεδιασμένα με one-line τεχνική, συνεχείς γραμμές που δεν σταματούν και δεν διορθώνονται. Η κεντρική φιγούρα εντείνει σίγουρα αυτήν την ιδέα. Παραμορφωμένη, εκτεθειμένη, σχεδόν άμορφη, μοιάζει να διαλύεται κάτω από το βάρος και την μαυρίλα των άλλων. Οι άνθρωποι, με όλες τους τις ατέλειες απέναντι στο θεριό της ουρμπανίλας. Είναι υπέροχο γιατί περικλύει ακριβώς αυτό που έχω στο μυαλό μου για τους Unmother και τη μουσική τους. Μια σύγκρουση ανάμεσα στη δομή και στη ρευστότητα, ανάμεσα στο βάρος της συλλογικότητας και το εύθραυστο της ατομικότητας.
Δεν είμαι σίγουρος αν η αφηγήτρια είναι η ίδια με το Forthcoming Humanity των Yovel. Αυτό που γνωρίζω είναι πως ήταν ένα από τα καλύτερα aspects εκείνου του δίσκου, και η ίδια ανατριχίλα διαπέρασε το κορμί μου και εδώ πριν το "My Armor" εξαπολύσει όλο του το βάρος. Η αλλαγή στα φωνητικά είναι ξεκάθαρη, και πολύ ευπρόσδεκτη. O Venla, ο original τραγουδιστής, δεν βρίσκεται πλέον με την μπάντα, όμως χαρίζει την φωνή του σε δύο κομμάτια του δίσκου. Στο "Modern Dystopia" και στο ομότιτλο "State Dependent Memory". Το μικρόφωνο έχει αναλάβει ο V. τον οποίο έχουμε ακούσει μεταξύ άλλων σε έναν από τους αγαπημένους μου δίσκους των τελευταίων ετών, το Ανθρωποβόρος των Τέλμα. Εδώ βέβαια τον ακούμε σε μια μανιασμένη black metal εκδοχή, και όχι στα βαρύτονα καθαρά των προαναφερθέντων αν και μέσω των Unmother μπορεί να αναδείξει πολλά κομμάτια της πολυδιάστατης φωνής του.
Στο "Bear Hug" οι νότες είναι πιο φωτεινές όμως η μουσική παραμένει ζοφερή και οι στίχοι ολοένα και πιο απελπισμένοι. Το "Modern Dystopia" είναι με διαφορά το πιο uncanny κομμάτι στο δίσκο, με τα φωνητικά να ψυθιρίζουν στο αυτί σου σαν κακόβουλο δαιμόνιο πάνω από dissonant ρυθμούς σαν σε κάποιο εφιαλτκκό δίσκο των Blut Aus Nord. Μια διασκευή στους ΟΔΟΣ 55 δεν θα μπορούσε να είναι τυχαία, πόσο μάλλον όταν δεσπόζει στο κέντρο της αφήγησης. Μια εκπληκτική επανερμηνεία του φοβερού κομματιού "Αττική-Βικτώρια" μέσα από τον πρώτο τους δίσκο, που αντανακλά στο έπακρο την θεματική που θέλουν οι Unmother να αναδείξουν. Δεν είναι η πρώτη φορά που επιλέγουν να διασκευάσουν κάτι ανορθόδοξο. Είδαμε και στο ντεμπούτο τους την καταπληκτική εκτέλεσή τους στο "Blow The House Down" της Siouxie.
Το ομότιτλο ρίχνει αρκετά το tempo, και μετατοπίζει το βάρος στην ατμόσφαιρα με παρόμοιο τρόπο με το "Modern Dystopia". Η εκτενέστερη σύνθεση του δίσκου είναι και η πιο ενδιαφέρουσα, ειδικά μετά το δεύτερο μισό και το λυτρωτικό κρεσέντο. Κιθάρες άλλωτε dissonant και άλλωτε κοφτές, με έντονο tremolo picking, γεμάτες παραμόρφωση. Οι μελωδίες υπάρχουν αλλά είναι πνιγμένες μέσα στον θόρυβο. Το παίξιμο κυρίως βασίζεται σε επαναλαμβανόμενα μοτίβα που χτίζουν σταδιακά και εναλλαγή blast beats και βαριών mid-tempo σημείων. Θα έλεγα πως αυτός ο έλεγχος του groove είναι που τους ξεχωρίζει αρκετά μεταξύ άλλων από τις περισσότερες μπάντες στο είδος.
Το outro του δίσκου, "Magda" κλείνει το State Dependent Memory με την τέλεια κορύφωση. Βασίζεται σε ambient και drone στοιχεία, με τη ρίγη να έρχεται από τα αποσπάσματα της φωνής της Μάγδα Φύσσα. Οι ambient υφές και τα απαλά αρπίσματα της κιθάρας υπάρχουν όμως μονάχα στο background. Ο ρυθμός υποχωρεί και υποκλίνεται στο δράμα της μάνας που αγωνίζεται. Η μουσική δίνει τη θέση της στο λόγο και ο λόγος δίνει τη φλόγα. Αυτή η φωνή που ακούγεται τότε, δεν μπορούσε να γνωρίζει, μονάχα να ελπίζει, πως τον Μάρτιο του 2026 όταν γράφονται αυτές οι γραμμές θα βρισκόταν ξανά απέναντι στο τέρας, όμως αυτή τη φορά ως νικήτρια.
Το State Dependent Memory είναι ένας από τους καλύτερους δίσκους για φέτος, τόσο στον ακραίο ήχο όσο και γενικά. Δεν έχει περιττά στοιχεία και δεν χαλαρώνει ποτέ, όπως η πόλη που ποτέ δεν κοιμάται. Οι Unmother θα παίξουν για πρώτη φορά στη χώρα μας τη Δευτέρα 30 Μαρτίου, στο An Club. Μαζί τους, οι Mass Culture θα φέρουν το σκοτεινό post-sludge τους και οι Παγανή Κυριακή τη μαύρη βλάσφημη disco τους.
