Δέκατο αισίως στούντιο άλμπουμ για τους ανυπότακτους Τουαρέγκ. Οι Tinariwen ζυμώθηκαν μουσικά εν μέσω εξεγέρσεων και πολιτικών αναταραχών. Στην απέραντη έρημο ανάμεσα στο Μάλι, την Αλγερία, τη Λιβύη και τον Νίγηρα. «Με το ένα κιθάρα και το άλλο στο Καλάσνικοφ», όπως έχει χαρακτηριστικά γραφτεί.
Οι Tinariwen θεωρούνται σήμερα κάτι σαν «παγκόσμιοι πρεσβευτές» γι’ αυτή τη νομαδική κουλτούρα. Θεωρούνται επίσης πρόγονοι των λεγόμενων desert blues, ανάβοντας -και μέσω του περίφημου Festival In The Desert- το φυτίλι για να αναπτυχθεί και να εκτιναχθεί μια ολόκληρη ομοβροντία νεαρότερων συγκροτημάτων και καλλιτεχνών που ακολούθησαν τα χνάρια τους, από τους Tamikrest ως τον Bombino και από τον «Μαλινέζο Hendrix» Mdou Moktar ως τους Imarhan και τους Terakaft.
To αναγνωρίσιμο πια στυλ στην κιθάρα του ιδρυτή Ibrahim Ag Alhabib ξεχωρίζει στο “Erghad Afewo”, ένα από τα καλύτερα κομμάτια στο Hoggar. Μια ηλεκτρική κιθάρα αναδύεται, τρέμει και μουρμουρίζει σε έναν κοινό μπλουζ τόπο γι’ αυτούς τους πολιτισμούς (Σαχάρα, Μισισίπι) που τους χωρίζει ένας ολόκληρος ωκεανός. Όταν η ακουστική κιθάρα ξεκινά με τον μελωδικό ρυθμό των κρουστών και στη συνέχεια η φωνή του Alhabib απαντάται από μια χορωδία άλλων ανδρικών φωνών, ακούς κάτι παλιό και μοντέρνο, τόσο Τουαρέγκ όσο και μοντέρνο μπλουζ. Επικρατεί μια αβέβαιη και σκοτεινή ατμόσφαιρα, καθώς οι στίχοι του τραγουδιού του τραγουδιού αναφέρονται στις διαιρέσεις μεταξύ των φυλών Τουαρέγκ - δεν χρειάζεται να γνωρίζει τη γλώσσα, από το βλοσυρό ύφος του Alhabib νιώθεις την βαρύτητα των στίχων.
Ομοίως, το “Tad Adoumya” δομείται σε έναν αργό, βασανιστικό ρυθμό με την επιμονή μιας ηλεκτρικής κιθάρας, αλλά σε αντίθεση με την αμερικανική μπλουζ όπως είναι σήμερα, το σόλο της κιθάρας δεν είναι το κυρίαρχο χαρακτηριστικό. Εξάλλου η χρήση μπλουζ τόνων στην ακουστική κιθάρα είναι ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του ήχου των Tinariwen και αποδεικνύεται το ίδιο φορτισμένη όσο και ο ηλεκτρικός τους ήχος. Στο “N ak Tenere Lyat”, το άλλο ιδρυτικό μέλος του γκρουπ, ο Abdallah Ag Alhousseyni, τραγουδά πάνω από την αλληλεπίδραση τριών ακουστικών κιθάρων και μιας σειράς κρουστών, που υγραίνουν την «άνυδρη» ατμόσφαιρα.
Ηχογραφημένο στο Ταμανρασέτ της Αλγερίας (όπου εδρεύουν σήμερα), το Hoggar σηματοδοτεί μια επιστροφή στις ρίζες του συγκροτήματος, οι οποίες είναι πολύ βαθύτερες από το πρώτο τους άλμπουμ, το Kel Tinariwen του 1991. Το μπλουζ που παίζουν οι Tinariwen είναι κληρονομημένο από μια μουσική παράδοση που είναι πολύ παλαιότερη από τα μπλουζ. Αυτή η μουσική που καθοδηγείται από την κοινότητα, με το τραγούδι που καλεί και το ακροατήριο που ανταποκρίνεται: το εναρκτήριο "Amidimin Ehaf Solan" ξεκινά με το διστακτικό κλάμα μιας ηλεκτρικής κιθάρας και βρίσκει τη μεταδοτική ρυθμική του βάση όταν μπαίνουν τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος∙ αντίστοιχα στο τελευταίο κομμάτι, το "Aba Malik", η φωνή του Alhousseyni ακούγεται πάνω από τα λιτά όργανα σαν ένας απερχόμενος πρεσβύτερος που προειδοποιεί για διχαστικές εξωτερικές επιρροές (στην προκειμένη περίπτωση, την ομάδα μισθοφόρων Wagner). Το Hoggar προσφέρει στους ακροατές μια εμπειρία που χρονολογείται από μια εποχή που το να ακούς μουσική σήμαινε τη συμμετοχή σε αυτήν.
Σε ό,τι αφορά τις guest εμφανίσεις σε προηγούμενους δίσκους των Tinariwen, μερικές από τις οποίες είχαν νόημα (Kurt Vile, Mark Lanegan, Alain Johannes) και μερικές όχι. Είναι αξιοσημείωτο πάντως το πώς η μουσική τους είναι ταυτόχρονα ανθεκτική και προσαρμόσιμη. Κάποιοι παραγωγοί, ωστόσο, χρησιμοποίησαν τους καλεσμένους με σκοπό για να ενισχύσουν μια πιο «ελαφρά» πτυχή του ήχου του συγκροτήματος, κάτι σαν πύλη εισόδου στα πιο εύπεπτα «δυτικά» σύνορα του ήχου.
Στο Hoggar, οι guest εμφανίσεις είναι μάλλον άχρωμες. Ο Σουηδο-Αργεντίνος José González τραγουδάει στο "Imidiwan Takyadam" που προκύπτει κάπως «ποπ-έθνικ» για το αγέρωχο ύφος των Τουαρέγκ. Το ίδιο ισχύει και για τη δεύτερη guest εμφάνιση, αυτή της πηγαίνει στον Σουδανής τραγουδίστριας Sulafa Elyas στο παραδοσιακό "Sagherat Assani", που ομοίως ακούγεται λίγο «χαρωπό» για τα μέτρα των Tinarewen.
To Hoggar συνολικά είναι ένα καλό άλμπουμ, αλλά όχι συναρπαστικό όπως ήταν οι περισσότερες από τις προηγούμενες δουλειές της μπάντας. Αυτό φυσικά δεν αναιρεί τίποτα: όχι γράφει, δεν ξεγράφει, που λέει και ο λαός. Οι Tinarewen παραμένουν πάντα μια πολύ σπουδαία μπάντα – και μια συγκλονιστική, διονυσιακή εμπειρία επί σκηνής∙ ένα από τα λιγοστά συγκροτήματα που πραγματικά κατόρθωσαν να προκαλέσουν «αναταραχή» κατά την τελευταία 25ετία. Ακόμα κι οι μεγάλοι πολεμιστές δικαιούνται να ξαποστάσουν λίγο.
