Υπάρχουν στιγμές που μια μπάντα με τόσο βαρύ παρελθόν, που δεν έχει να αποδείξει τίποτα απολύτως, καλείται να... αποδείξει ότι μπορεί να εξελιχθεί χωρίς να προδώσει τον εαυτό της. Ο νέος δίσκος των Kreator ανήκει ξεκάθαρα σε αυτή την κατηγορία. Μετά και το τίμιο μεν αλλά σχετικά underwhelming Hate Über Alles, οι Kreator κινδύνευσαν να υποπέσουν στην κατηγορία όλων αυτών των μπαντών που δισκογραφούν διαδικαστικά. Όμως, το Krushers of the World δείχνει μια μπάντα πρόθυμη να ρισκάρει, να ανοίξει τη φόρμα της και να εμπιστευτεί ιδέες που στο παρελθόν ίσως να δίσταζε να αναπτύξουν πλήρως.
Αν έλεγα πως τα singles με έπεισαν για την ποιότητα του δίσκου, τότε πιθανότατα θα έλεγα ψέματα. Τόσο το "Seven Serpents" όσο και το "Satanic Anarchy" (μέχρι και ο τίτλος δεν είναι και η πιο περήφανη έμπνευσή τους) πάσχουν λίγο από την μοντερνίτιδα που έχουν πάθει τα τελευταία χρόνια οι Kreator. Πιο μελωδικά στην προσέγγιση με ξεκάθαρες βλέψεις να γίνουν όσο πιο συναυλιακά γίνεται ώστε να βοηθηθεί στο έπακρο η επόμενη περιοδεία. Δεν είναι απαραίτητα κακό, απλά χτυπάει πολύ βρε παιδί μου.
Το τρίτο single ήταν το "Tränenpalast", δηλαδή το «Παλάτι των Δακρύων», το παλιό σημείο ελέγχου διαβατηρίων μεταξύ Δυτικού και Ανατολικού Βερολίνου, που πήρε το όνομά του λόγω των αμέτρητων, οδυνηρών αποχαιρετισμών που λάμβαναν χώρα εκεί. Βαριά ιστορία και... χαμένη ευκαιρία, καθώς οι ίδιοι οι Kreator επέλεξαν να το αφιερώσουν κάπου αλλού. Ευτυχώς η επιλογή τους ήταν εξίσου μνημειώδεις, καθώς αποτίνουν φόρο τιμής στο Suspiria, το έπος του Dario Argento που άλλαξε για πάντα την κινηματογράφηση του τρόμου, και την μουσική υπόκρουση των Goblin με το αδιανόητο soundtrack που έγραψαν. Το κομμάτι είναι ένα από τα highlights του δίσκου, και οι επιρροές αντανακλώνται σε ένα τρομερά ενδιαφέρον πακέτο. Αν κάτι έχω να ψέξω εδώ είναι πως το βασικό riff μου φέρνει λίγο από Amon Amarth, κάτι που δεν είναι απαραίτητα κακό, μιας και οι Kreator έχουν δείξει τα τελευταία χρόνια μια ξεκάθαρη διάθεση να αντλούν δάνεια από την Σουηδική μελωδική death σκηνή όσον αφορά τις κιθάρες τους, όμως αν το συνδιάσεις με το γεγονός πως το "Satanic Anarchy" θυμίζει Arch Enemy, δημιουργεί κάποια ερωτήματα. Το βασικό είναι : Γιατί τις δύο πιο νερόβραστες μπάντες του είδους καλοί μου άνθρωποι; Ας όψεται.
Το ομότιτλο κομμάτι ξεκινά με τιτάνιες κιθάρες και ένα Neurosis-ικό riff. Ξεκάθαρη έμφαση στο groove και βοήθησε στην ροή μετά από τόσες μελωδίες. Το "Barbarian" από την άλλη είναι ακριβώς αυτό που περιμένεις να ακούσεις βάζοντας ένα νέο Kreator. Τίποτα παραπάνω, τίποτα παρακάτω. Ένα τιμιότατο γρήγορο thrash κομμάτι με ένα διπλό solo που σε γυρνάει στα 90s. Στο "Blood of our Blood" έχουμε και τον πιο "παραδοσιακό" thrash ύμνο του δίσκου. Post 2000s Kreator στα καλύτερά τους, τρομερό βασικό riff, εκπληκτικό ανθεμικό και ξεσηκωτικό ρεφρέν, leads να πρωταγωνιστούν χωρίς να επισκιάζουν και ένας Mille να βγάζει τα σωθικά του ουρλιάζοντας σαν 25χρονος.
Jens Bogren στην παραγωγή, ή όπως τον αποκαλώ "ο Σουηδός Μίδας". Ο go-to guy αν θες να πετύχεις το απόλυτο ηχητικό αποτέλεσμα στο μοντέρνο μέταλ και σου περισσεύουν 20-30 χιλιάρικα. Είχαν συνεργαστεί ξανά στο Phantom Antichrist και το Gods of Violence και η διαφορά φαίνεται ξεκάθαρα αμέσως. Ο Arthur Rizk (Eternal Champion, Sumerlands) είναι εκπληκτικός παραγωγός και ευθύνεται για τον καλύτερο ηχητικά δίσκο του 2024 (Absolute Elsewhere) όμως κάτι δεν μου καθόταν καλά στο Hate Über Alles. Εδώ λοιπόν η βάση είναι καθαρή, γεμάτη βάρος, με τις κιθάρες και το rhythm section να έχουν αρκετό χώρο για να αναπνεύσουν και να αναδειχθούν αισθητά, όπως επίσης και όλα τα επιπλέον όργανα με τα οποία πειραματίζονται. Συνεχίζουμε με το ηθικό ψηλά και αποφεύγουμε μαεστρικά την κοιλιά που μας είχαν συνηθίσει να κάνουν οι προηγούμενοι δίσκοι τους στη μέση.
Το "Combatants" είναι από τα πιο μοναδικά κομμάτια στην δισκογραφία των Kreator, και μια αρκετά φρέσκια πνοή στον ήχο τους, που σίγουρα αναδεικνύεται από την εκπληκτική παραγωγή. Μου αρέσει το πως μετά από 40 χρόνια καταφέρνουν και επαναπροσδιορίζονται πειραματιζόμενοι. Υπερ-groovy και ένα κομμάτι που θα λατρέψουν τα pits και θα μισήσουν τα κόκαλα μας, ειδικά στο breakdown λίγο πριν την εκπνοή, που ήδη το φαντάζομαι να συνδιάζεται με το pyro show τους και ανατριχιάζω. Το "Psychotic Imperator" συνεχίζει κρατώντας το ηθικό ψηλά, όπου μετά από ένα σύντομο μελωδικό intro εξαπολύει έναν παράφρων thrash οδοστρωτήρα. Το δεύτερο μισό του αλλάζει ύφος, πάλι ίσως σκεπτόμενοι τις ζωντανές τους εμφανίσεις και με έχουν μαζί τους στο 100%. Βρισκόμαστε κοντά στο κρεσέντο όμως οι ρυθμοί δεν λένε να πέσουν. Το "Deathscream" είναι γρήγορο, άμεσο και επιθετικό, με ριφφολογία που πλησιάζει τις πιο ακραίες γωνίες του thrash. Μετά από τόσους σερί κρανιοθραύστες οι Kreator έχουν κερδίσει επάξια το δικαίωμα να κλείσουν με ένα ανιαρό κομμάτι, και φαίνεται να το κάνουν cash out με το "Loyal to the Grave". Δεν πειράζει, μας επιτρέπουν να φύγουμε 5 λεπτά νωρίτερα ώστε να μην πέσουμε και στην κίνηση.
Συνολικά δηλώνω απόλυτα ευχαριστημένος. Το Krushers Of The World είναι ένα άλμπουμ που δείχνει μια μπάντα σταθερή, ώριμη και αποφασισμένη να διατηρήσει το στίγμα της. Είναι στερεό, ενεργητικό και με τον καλύτερο ήχο που έχουμε ακούσει από τους μοντέρνους Kreator. Ενώ συνήθως οι Γερμανοί κρατούν την μπάλα χαμηλά, στο Krushers of the World δείχνουν να έχουν πάρει αρκετά ρίσκα ώστε να αφήνουν ένα συνολικό αισθητικό αποτύπωμα που στα μάτια μου τοποθετεί το δέκατο έκτο άλμπουμ τους σε δεσπόζουσα θέση στη δισκοθήκη μου και στη δισκογραφία τους.
