View More

Jeff Mills and The Zanza22 - Wonderland

Το πνευματικό ταξίδι του Jeff Mills συνεχίζεται με μια απολαυστική κυκλοφορία και ένα από τα πιο χρήσιμα   "εργαλεία" στα χέρια των eclectic djs της φετινής σεζόν. 

Δημήτρης Λιλής
Δημήτρης Λιλής
O Jeff Mills έχει ξεφύγει από την σφαίρα του απλού μάγου, αν και αυτό μάλλον το έχετε καταλάβει. Από τον τύπο που ξεκίνησε στα τέλη των 80s το Detroit techno movement με τους Underground Resistance μέχρι τον τελετάρχη που σε ένα απόγευμα του Ιανουαρίου έφερε το cosmos στους ιερούς τόπους της Δήλου και από την επίδειξη 909 δεξιοτήτων στο τελευταίο Off White Show που έφερε την υπογραφή του Virgil Abloh,  μέχρι το ολόφρεσκο Wonderland που κυκλοφόρησε μόλις στη δική του Axis, η μουσική ιδιοφυΐα που είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ηλεκτρονική πρωτοπορία, φέτος την άνοιξη, λίγο πριν τα 60 της, μοιάζει ασταμάτητη. 
 
To The Zanza Project συνεχίζει το πνευματικό ταξίδι του Mills. H  "τέκνο-τροπία" και το know - how των χορευτικών μηχανών συναντά το συναίσθημα και στην πρώτη γραμμή (χωρίς να χάνεται η επαφή με τον ρυθμό) περνάνε οι μελωδίες και οι αρμονίες που όπως όλα δείχνουν σύντομα θα φέρουν στον "μάγο" την πολυπόθητη -ίσως- σύγκριση με ονόματα όπως ο Sun Ra. Jazz, latin jazz και ηλεκτρονικοί μουσικοί ενώνονται στο Zanza project που στη γλώσσα του Ισλάμ σημαίνει "το πιο όμορφο". 
 
 
Σπάνια στο παρελθόν ο Mills έχει απαιτήσει τον σεβασμό μας για τις συνθετικές και ενορχηστρωτικές του ικανότητες. Συνήθως ήταν ο nerd των drum machines , o exhibitionist που μπορούσε να αλλάζει τον ρυθμό παίζοντας 3 βινύλια παράλληλα, δημιουργώντας τον καταιγιστικό ήχο που άλλαξε τις ζωές εκατομμύρια Ευρωπαίων όταν η UR συνδέθηκε με το club "Tresor" στο Βερολίνο -την τελευταία δεκαετία με την ετικέτα του, Axis, να δημιουργεί το δικό της cult (τις κυκλοφορίες της Axis τις προμηθεύεστε μόνο μέσα από το site της https://www.axisrecords.com/) και το περιοδικό Escape Velocity να αποδεικνύει ότι ο μαν είναι πολλά περισσότερα από ένας "Detroit god" που τα σπάει [βλέπε και άκου projects όπως το Tomorrow Comes The Harvest που αρχικά είχε σχεδιαστεί πάνω στα afro beats του κορυφαίου Tony Allen, κάτι που δείχνουν την ανάγκη του να συνδέσει το έργο του με την πνευματικότητα, ρίχνοντας ξανά φως σε όλους εκείνους τους ήχους που τον μεγάλωσαν].  O Jeff Mills ξεκίνησε  ως radio dj στο Detroit, μιξάροντας τις νέες μορφές house και techno χορευτικής μουσικής πάνω σε jazz rock fusion, new wave και industrial body music συγκροτημάτων τα 1970s κα  τα 1980s, ακριβώς όπως μια γενιά πριν τον είχε μάθει ο, επίσης επιδραστικός, Dj Mojo. Και σε αυτά φαίνεται να επιστρέφει με τοWonderland,  το πρώτο από την τριπλέτα κυκλοφοριών που σχεδιάζει φέτος την άνοιξη (μέσα στον Μάιο ακολουθεί το πειραματικό και βιομηχανικό Mind Power Mind Control και τον Ιούνιο έρχεται το live At Montreux Jazz Festival των Paradox, του project που είδαμε και τον περασμένο Σεπτέμβριο στο Reworks Festival).
 
Από το εναρκτήριο "Full Moon Brigade" ο δίσκος δείχνει τις jazz και worldwide διαθέσεις του "μάγου". Οι latin επιρροές βρίσκονται εδώ σε όλο τους το μεγαλείο, είτε πρόκειται για τα βραζιλιάνικα vibes του "Sunset Lovers" είτε για τα samba στοιχεία και χειροποίητα grooves του "The Main Contender". Και πώς θα μπορούσε να είναι αλλιώς όταν ένας θεός της μουσικής ανάμεσα σε θνητούς, όπως ο Mills, που σπουδάζει σε όλη του τη ζωή την πολυσυλλεκτικότητα και το στιλ, αποφασίζει να καταπιαστεί με σχετικά συμβατικές χορευτικές φόρμες, δεν μπορεί να παραδώσει τίποτα λιγότερο από το ιδανικό πέρασμα σε όλο το φάσμα των χρωμάτων και των συναισθημάτων. Ακόμα και ecotica αναφορές βρίσκεις προς το τέλος, στα "Like Paradise" και "Chin Tiki", ενώ οι λάτρεις των ονειρικών στιγμών που είχαν οι Underground Resistance θα κάνουν καιρό να ξεπεράσουν θέματα όπως το "When Time Is Right" ή το κοφτερό jazz groove του "Something Like That (Melody)" που υπενθυμίζει σε παίχτες όπως ο Moodyman και ο Andres ποιος είναι στ' αλήθεια ο "godfather" του Detroit ήχου. 
 

Απολαυστικό και συνάμα ένα από τα πιο χρήσιμα εργαλεία στα χέρια των eclectic djs για φέτος. Κάτι σαν την άμεση απάντηση του Mills όταν ο Jeff του θύμισε πόσο του έχει λείψει να “παίζει” κάτω από τα 140 BPM. 
 
 
 
Top
0
Shares