Την ώρα που ξανακούω το δίσκο της Natalie Bergman, εκείνη ετοιμάζεται να παίξει στο Masonic Lodge του Hollywood Forever. Είχα βρεθεί εκεί, Μάρτη μήνα πριν έντεκα χρόνια, όχι για κάποια νεκρώσιμη ακολουθία, αλλά για μιαν άλλη συναυλία. Σωστά καταλάβατε, το Hollywood Forever είναι ένα όμορφο νεκροταφείο του Los Angeles, στην καρδιά του Hollywood, με ψηλούς φοίνικες, παγώνια που βολτάρουν και μοσχοβολιστά τριαντάφυλλα. Τουλάχιστον έτσι έμοιαζε εκείνη την άνοιξη, όταν το περπατούσα λίγο πριν τη συναυλία της Linda Perhacs που κάπου στα zeroes (και νωρίτερα, αλλά για τους πιο επιμελείς) ξαναβγήκε στο indie φως χάρη στις επανεκδόσεις του Parallelograms από τις Merry Go Round, Guerssen και Sunbeam, διαδοχικά. Αργότερα Mexican Summer και Sundazed φρόντισαν να παραμένει στην επιφάνεια, και το πάλαι ποτέ hype της New Weird America, βάστηξε την αδικοχαμένη folk περίπτωση της τραγουδοποιού για αρκετό καιρό μέχρι του να ηχογραφήσει και δύο νέους δίσκους το ’14 και το ’17, αντίστοιχα.
Δεν ξέρω αν εκείνη την εποχή, η Bergman έχει στο ραντάρ της την Perhacs, παρότι την εντοπίζω αχνά στη σόλο δισκογραφία της. Τότε, παρέμενε ακόμη το μισό των reggae/indie pop Wild Belle, μαζί με τον αδερφό της Elliott, ο οποίος υπήρξε πολυτεχνίτης στους afrobeat μάγκες NOMO. Κρατήθηκαν από μικροί από το χέρι, μιας και έχασαν νωρίς τη μητέρα τους, οπότε η μουσική λειτούργησε ως αποκούμπι (μαζί με μπόλικο αλκοόλ και λοιπές εξαρτήσεις), ως εξομολογητάριο για να αποτινάξουν τη θλίψη τους. Το 2019, ο μπαμπάς και η μητριά της έχασαν αναπάντεχα τη ζωή τους σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα (η θεία της, η ηθοποιός Ann Heche, πέθανε τρία χρόνια μετά, επίσης σε αυτοκινητιστικό). Η Bergman, καλιφορνέζα πια, κλείνεται για λίγο στο μοναστήρι Christ in the Desert της Chama Valley του New Mexico. Αποτέλεσμα του βραχύβιου εγκλεισμού της, το χαμηλόφωνο gospel indie folk Mercy που κυκλοφόρησε για λογαριασμό της Third Man Records, το 2021.
Ακόμη κι αν αυτό πέρασε και δε σας ακούμπησε, κάπου μπορεί να την έχει πάρει τ’ αυτί σας. Είτε την ακούσατε στο
.Έχει και το εκ τίτλου σιγουράκι καταληκτικό “California”, το οποίο έπεται μιας γλυκιάς ακουστικής αφιέρωσης στο γιο της, οπότε πως να μη γοητευτείς από την καλοφτιαγμένη και στρωτή δεύτερη δισκογραφική σόλο παρουσία της Natalie Bergman, παρά την αισθητικά ρετρό επανάληψη της; Ακόμη κι αν δεν επιλέγει το Lynch-ικο παράδοξο που μοιάζει να κατέχει, και το οποίο θα έδινε ένα διαφορετικό, τολμηρότερο twist στο δεύτερο δίσκο της, μια χαρά θα την κάνει τη βραχύβια δουλειά του. Έστω κι αν αυτό κρατήσει μονάχα για μερικές βραδινές ακροάσεις τούτο το καλοκαίρι.
