View More

Still Corners - The Last Exit

Στον πέμπτο τους δίσκο, οι Λονδρέζοι κοιτούν τον καπνισμένο αμερικανικό ορίζοντα και γράφουν τραγούδια που αφήνουν πίσω τους σκόνη.

Label
Wrecking Light Records
Κυκλοφορία
2021
Βαθμολογία
7/10
Ανδρέας Κύρκος
Ανδρέας Κύρκος

Συνεχίζουν να υψώνουν καλλιτεχνικό ανάστημα οι Still Corners, με τη νεοψυχεδελική μελαγχολία τους να ακούγεται πιο «σκονισμένη» από ποτέ και ιδανική για να την απολαύσουμε σε αχανείς αυτοκινητόδρομους. Αυτή τη φορά είναι λιγότερο Purity Ring και Chairlift και περισσότερο Mazzy Star και Cowboy Junkies. Τα ανέμελα σφυρίγματα στο “Crying” και οι μυστηριώδεις κιθάρες ατο “A Kiss Before Dying” είναι μερικά μόνο από τα γλυκίσματα του δίσκου που σου φέρνουν ενστικτωδώς ωραίες μνήμες στο νου. Σαν εκείνα τα αμυγδαλωτά που τη στιγμή που τα δαγκώνεις, η άχνη ζάχαρη σε μεταφέρει αυτόματα σε ασφαλείς μυρωδιές της παιδικής σου ηλικίας.

Αν και η αθώα πλευρά της εσωστρεφούς ψυχεδέλειας παραμένει το βασικό συστατικό που εμπνέει τους λονδρέζους Still Corners στον 5ο τους δίσκο, The Last Exit, ο καπνισμένος αμερικάνικος ορίζοντας είναι το πολυτιμότερο φετίχ εδώ. Το ντουέτο έχει την ικανότητα να σουλατσάρει με στυλ στα ηχητικά είδη που το αφορούν, ντύνοντας με λαχουράτα χρώματα τραγούδια όπως το “Mystery Road”. Παράγουν, λοιπόν, μία κατάσταση ήπιας μέθης χάρη στα μεσόρυθμα, μελωδικά τραγούδια τους, υποσχόμενοι χαλάρωση και ομορφιά. Υπάρχουν ωραία τραγούδια εδώ, όμως δεν είμαι σίγουρος κατά πόσο μπορούν να εξασφαλίσουν ένα στέρεο στίγμα στην επικαιρότητα. Δεν υπάρχει καμία ανάγκη για πρωτοτυπία και επιπλέον το The Last Exit διακατέχεται από μια διστακτικότητα να τολμήσει να κινηθεί εκτός ενός ασφαλούς πλαισίου διάθεσης.

Η Tessa Murray τραγουδάει ήπια και απολαυστικά, στα γνωστά λημέρια της συννεφιασμένης, γυναικείας pop, χωρίς την επιτηδευμένη κατάθλιψη και χωρίς αυτάρεσκη πόζα. Στο “Static”, ακούγεται σαν να διασκεδάζει τους ανόρεχτους θαμώνες ενός ολονύχτιου diner σε μια λεωφόρο που συνδέει δυο αμερικάνικες μεσοδυτικές πολιτείες. Οι Still Corners έρχονται σε επαφή με τα ερεθίσματα που τους εντυπωσιάζουν τόσο, ώστε να θέλουν να τα κάνουν τραγούδια. Τα αισθητικά τους ραντάρ, όμως, αυτή τη φορά φεύγουν από τις ονειρικές απολαύσεις και προσανατολίζονται αλλού. Επιλέγουν να πουν τραγούδια που αφήνουν σκόνη πίσω τους. Όπως τη σκόνη που σηκώνουν τα αυτοκίνητα όταν βάζουν μπρος να φύγουν σε έναν άδειο χωματόδρομο.

 
Top