Υπάρχει κάτι στο Honora που δεν σου επιβάλλεται ποτέ, αλλά είναι κι αυτό ακριβώς που σε κρατά. Ο Flea απομακρύνεται από κάθε έννοια ροκ υπερβολής και χτίζει έναν εξαιρετικό δίσκο που λειτουργεί με υπομονή, με εσωτερικό ρυθμό και με μια σχεδόν διακριτική αυτοπεποίθηση. Εδώ, η jazz δεν είναι επίδειξη: είναι επιλογή.
Και η παραγωγή ακολουθεί αυτή τη λογική. Δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει, αλλά να αναδείξει. Η τρομπέτα μπαίνει σιγά σιγά στο επίκεντρο, όχι ως κυρίαρχη δύναμη, αλλά ως σημείο αναφοράς. Γύρω της, το rhythm section κινείται με απίστευτη ευλυγισία: το μπάσο και τα τύμπανα δεν πιέζουν, δεν γεμίζουν μηχανικά τον χώρο, είναι σαν να αναπνέουν μέσα του. Έτσι οι παύσεις έχουν βάρος, και αυτό είναι που δίνει στον δίσκο μια σπάνια αίσθηση βάθους.
Στις λεπτομέρειες αποκαλύπτεται και η ουσία του Honora. Το δεκάλεπτο "Frailed" χτίζει την ατμόσφαιρά του μέσα από μικρές δυναμικές μετατοπίσεις, με διακριτικά ηλεκτρονικά στρώματα να λειτουργούν σχεδόν υπόγεια. Στο "Morning Cry", αντίθετα, η ενέργεια ανοίγει: οι φράσεις είναι πιο γρήγορες, πιο φωτεινές, με μια αίσθηση ελευθερίας που δεν γίνεται ποτέ χαοτική.
Οι συνεργασίες λειτουργούν ως φυσικές προεκτάσεις του ηχητικού κόσμου αυτού του δίσκου.Ο Jeff Parker στο "Morning Cry" φέρνει μια διακριτική ευαισθησία που αγγίζει την αφαιρετικότητα, χωρίς να χάνει ποτέ τη μελωδική της συνοχή, ενώ η Anna Butterss, τόσο εκεί όσο και στο υπέροχα κινηματογραφικό "Frailed", ενισχύει τη ρευστότητα και το "άπλωμα" του ήχου. Τίποτα δεν μοιάζει να επιβάλλεται, όλα μοιάζουν να προκύπτουν τόσο απλά, και συνάμα τόσο ευεργετικά μέσα στο συνθετικό τοπίο.
Η δομή του άλμπουμ ισορροπεί ανάμεσα σε πρωτότυπο υλικό και διασκευές χωρίς να διασπάται. Το "Traffic Lights" αποτυπώνει αυτή τη λογική: ένα κομμάτι που κινείται με ρυθμική ευλυγισία, αφήνοντας τη φωνή του Thom Yorke να εμφανίζεται και να αποσύρεται τόσο φυσικά μέσα στο τραγούδι. Από την άλλη, οι διασκευές λειτουργούν σαν επαναπροσδιορισμοί. Η εκδοχή του "Maggot Brain" των Funkadelic δεν βασίζεται στη μνήμη του πρωτότυπου, αλλά περισσότερο στη διάθεση. O Flea εκτελεί με δινή δεξιότητα το αξεπέραστο κιθαριστικό σόλο του Eddie Hazel με την τρομπέτα του, διατηρεί τον πυρήνα της μελαγχολίας του πρωτότυπου, αλλά τον μεταφράζει σε κάτι πιο εύθραυστο και εσωστρεφές, σαν να αφαιρεί τα ηλεκτρικά στρώματα έντασης για να αφήσει εκτεθειμένο το συναίσθημα. Ή το "Wichita Lineman", ένα από τα πιο εμβληματικά τραγούδια του Jimmy Webb, γνωστό μέσα από την εκτέλεση του Glen Campbell, εδώ, μέσα από τη φωνή του Nick Cave, αποκτά μια αλλιώτικη, πιο υπαρξιακά (κουρασμένη) διάσταση από το αυθεντικό και τις αιθέριες ενορχηστρώσεις του. Μπορεί να παραμένει πιστό στη μελαγχολία του αλλά κάπως την μετατοπίζει, την κάνει πιο εσωτερική, σχεδόν υπόγεια.
Το Honora είναι ένας δίσκος που αρνείται την άμεση κορύφωση. Οι εντάσεις του δεν σκάνε εκεί που τις περιμένεις, αλλά αναδύονται αργά. Μικρές αλλαγές στις φράσεις, σχεδόν ανεπαίσθητες μετακινήσεις στη δυναμική, υπόγειες χαμηλές νότες που αναδύονται για λίγο αέρα και μετά βουτάνε πάλι στα βάθη των συχνοτήτων, όλα δημιουργούν ένα περιβάλλον όπου η ακρόαση απαιτεί προσοχή. Και αυτή η προσοχή ανταμείβεται.
Επίσης, τα ηλεκτρονικά στοιχεία ενσωματώνονται με τρόπο που δεν αλλοιώνει τον οργανικό χαρακτήρα του άλμπουμ. Αντίθετα, προσθέτουν βάθος στην ηχητική παλέτα: υποβλητικοί παλμοί, απαλές synth υφές, λεπτές επαναλήψεις που λειτουργούν σαν σκιά πίσω από τα όργανα. Το layering είναι προσεγμένο, αφήνοντας πάντα χώρο στην τρομπέτα και στο μπάσο να κινηθούν ελεύθερα.
Υπάρχει μια αίσθηση ότι ο δίσκος «μιλάει» μόνος του. Δεν προσπαθεί να σε καθοδηγήσει, αλλά να σε κρατήσει μέσα του. Αλλά είναι ένα άλμπουμ που σε καλεί να επιστρέψεις ξανά όχι για να ξανακούσεις τα ίδια, αλλά για να ανακαλύψεις ίσως αυτά που δεν πρόσεξες την πρώτη φορά. Κάθε κομμάτι έχει τον δικό του ρυθμό αναπνοής, και μέσα σε αυτόν τον ρυθμό ο Flea δείχνει μια ωριμότητα που δεν βασίζεται στην τεχνική, αλλά στην επιλογή. Γιατί το Honora δεν είναι δίσκος που θέλει να σε εντυπωσιάσει με το ζόρι. Είναι δίσκος που θα σε κρατήσει. Και αυτό, τελικά, είναι πολύ πιο δύσκολο.
