God Is An Astronaut: «Ολόκληρη η δισκογραφία μας είναι μια χρονοκάψουλα της ζωής μας»
Σοφία Θεοδώρα Γιλτίζη

Πώς θα ήταν άραγε αν μπορούσαμε να επιστρέψουμε σε μια συγκεκριμένη στιγμή της ζωής μας απλώς πατώντας το rewind; Να ξαναβρεθούμε σε ένα δωμάτιο που δεν υπάρχει πια, να θυμηθούμε έναν άνθρωπο που μας λείπει, να αισθανθούμε ξανά κάτι που πιστεύαμε πως είχαμε αφήσει πίσω. Για τους God Is An Astronaut, η μουσική μοιάζει να λειτουργεί κάπως έτσι. Σαν ένα προσωπικό αρχείο συναισθημάτων, όπου κάθε σύνθεση διατηρεί κάτι από τον άνθρωπο που την έγραψε και την εποχή που τη γέννησε.

Περισσότερες από δύο δεκαετίες μετά την εμφάνισή τους, οι Ιρλανδοί God Is An Astronaut, με τους Torsten και Niels Kinsella στον πυρήνα της δημιουργικής τους ταυτότητας και τον Lloyd Hanney στα τύμπανα, εξακολουθούν να δημιουργούν μουσική που δεν χρειάζεται να εξηγήσει τον εαυτό της. Οι ατμοσφαιρικές κιθάρες, οι ηχητικές διαδρομές και οι δυναμικές εναλλαγές τους αφήνουν τον ακροατή να βρει τη δική του ιστορία μέσα σε κάθε κομμάτι. Ίσως γι' αυτό η δισκογραφία τους δεν ακούγεται απλώς σαν μια σειρά από άλμπουμ, αλλά σαν μια διαδρομή μέσα στον χρόνο.

Στο Embers του 2024, αυτή η προσωπική διάσταση έγινε ακόμη πιο έντονη, καθώς η απώλεια του πατέρα τους διαμόρφωσε ένα μεγάλο μέρος της συναισθηματικής ταυτότητας του δίσκου. Σήμερα, η μπάντα επιστρέφει σε παλαιότερες συνθέσεις, όπως το "Frozen Twilight", ξανακοιτάζοντας το παρελθόν της, ενώ παράλληλα ετοιμάζει ένα νέο EP για το 2027.

Λίγο πριν από την επιστροφή τους στην Αθήνα, στο Gagarin 205, στις 19 Δεκεμβρίου, μιλήσαμε με τον Torsten Kinsella για τη μουσική ως τρόπο διαφυγής, τις αναμνήσεις που επιμένουν να επιστρέφουν, την απώλεια, τη δημιουργική εξέλιξη και τη σχέση μιας μπάντας με το κοινό της. Για το πώς είναι να ξανασυναντάς τον νεότερο εαυτό σου μέσα από μια παλιά ηχογράφηση, αλλά και για το τι συμβαίνει όταν ένα τραγούδι παύει να είναι αποκλειστικά δικό σου και αποκτά μια εντελώς διαφορετική ζωή μέσα από τους ανθρώπους που το ακούν.

Στην τελική, ίσως η μεγαλύτερη δύναμη των God Is An Astronaut να βρίσκεται ακριβώς εκεί: στο ότι αφήνουν χώρο για όλα όσα ο καθένας μας κουβαλά, ακόμη κι όταν δεν ξέρει πώς να τα περιγράψει.

- Η μουσική σας μοιάζει συχνά να επικοινωνεί συναισθήματα που οι λέξεις αδυνατούν να εκφράσουν πλήρως. Υπάρχει, όμως, κάτι που θα ήθελα να σας ρωτήσω: έχει τύχει ποτέ κάποιος ακροατής να περιγράψει το νόημα μιας σύνθεσής σας με έναν τρόπο εντελώς διαφορετικό από την αρχική σας πρόθεση – ίσως μάλιστα με έναν τρόπο ακόμη πιο όμορφο από αυτόν που είχατε φανταστεί;

Ναι, απολύτως. Ένα παράδειγμα που μου έρχεται αμέσως στο μυαλό είναι το Fragile. Για μένα, ήταν ανέκαθεν μια αρκετά σκοτεινή σύνθεση. Προέκυψε σε μια περίοδο κατά την οποία ένιωθα σχεδόν φυλακισμένος μέσα στην ίδια μου τη ζωή. Έβρισκα παρηγοριά μένοντας στο σπίτι, αλλά ταυτόχρονα ένιωθα ότι ο χρόνος περνούσε και εγώ δεν βίωνα πραγματικά τον κόσμο γύρω μου. Υπήρχε μια αίσθηση απομόνωσης και εγκλωβισμού στις ίδιες μου τις συνθήκες. Θυμάμαι ότι κάποιος είχε περιγράψει κάποτε το Fragile ως ένα απίστευτα όμορφο μουσικό κομμάτι, που τον έκανε να νιώθει ένα με τη φύση. Ήταν σχεδόν το εντελώς αντίθετο από αυτό που ένιωθα εγώ όταν το έγραφα. Αυτό με έκανε πραγματικά να σκεφτώ πόσο διαφορετικά μπορεί να βιώσει ο καθένας την ίδια μουσική σύνθεση. Κάτι που για μένα προέκυψε από μια πολύ δύσκολη ψυχική κατάσταση μπορεί να αντιπροσωπεύει την ομορφιά, την ελευθερία ή ακόμη και την ελπίδα για κάποιον άλλον. Και πιστεύω ότι αυτό είναι ένα από τα υπέροχα στοιχεία της ορχηστρικής μουσικής. Από τη στιγμή που την αφήνεις να βγει στον κόσμο, παύει πλέον να ανήκει αποκλειστικά στη δική σου ερμηνεία. Οι άνθρωποι φέρνουν μαζί τους τις δικές τους ζωές και εμπειρίες και μερικές φορές ανακαλύπτουν στη μουσική κάτι που ούτε εσύ είχες συνειδητοποιήσει ότι υπήρχε.

- Ζούμε σε έναν κόσμο διαρκούς θορύβου, ατελείωτου scrolling και ολοένα μικρότερης διάρκειας συγκέντρωσης. Η μουσική σας ζητά από τους ανθρώπους να επιβραδύνουν, να αφεθούν στη στιγμή και να ακούσουν πραγματικά. Το βλέπετε αυτό σχεδόν ως μια σιωπηλή πράξη αντίστασης στον τρόπο με τον οποίο βιώνουμε σήμερα τη ζωή;

Δεν θα το περιέγραφα απαραίτητα ως πράξη αντίστασης. Για μένα, η μουσική ήταν πάντα μια μορφή διαφυγής, ένας τρόπος να αποσυνδέομαι από όλα όσα συμβαίνουν γύρω μου. Αν κάτι έχει αλλάξει, είναι ότι πιστεύω πως αυτό έχει γίνει ακόμη πιο σημαντικό σήμερα. Ζούμε σε έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι αποσπώνται διαρκώς. Βλέπεις ανθρώπους να παρακολουθούν ταινίες ενώ ταυτόχρονα χαζεύουν στο κινητό τους και μεγάλο μέρος της προσοχής μας μοιάζει να καταναλώνεται από τα social media και την ατελείωτη ροή πληροφοριών στην οποία εκτιθέμεθα. Όταν γράφω μουσική, χρειάζομαι να απομακρυνθώ από όλα αυτά. Εκτιμώ πραγματικά τον χρόνο που περνάω μόνος μου, χωρίς περισπασμούς. Συχνά πηγαίνω για μεγάλους περιπάτους στο δάσος με τον σκύλο μου, συνήθως για μία ή δύο ώρες, και προτιμώ να αφήνω το κινητό μου πίσω. Διαπιστώνω ότι το να βρίσκομαι στη φύση, μακριά από όλο αυτόν τον θόρυβο, με βοηθά να καθαρίζω το μυαλό μου και να επανασυνδέομαι με τις ίδιες μου τις σκέψεις. Μερικές από τις πιο παραγωγικές μου ημέρες είναι εκείνες κατά τις οποίες έχω προηγουμένως κάνει έναν καλό, μεγάλο περίπατο και στη συνέχεια μπορώ να πάω στο στούντιο με καθαρό μυαλό και ανοιχτή σκέψη. Αν μπορώ να περάσω το υπόλοιπο της ημέρας γράφοντας χωρίς διακοπές, συνήθως τότε προκύπτουν οι καλύτερες ιδέες. Από την άλλη, πιστεύω ότι πρέπει να είμαστε και ρεαλιστές ως προς το πώς αλλάζουν οι συνήθειες των ανθρώπων στην ακρόαση μουσικής. Η διάρκεια συγκέντρωσης φαίνεται πράγματι να μειώνεται και η μουσική καταναλώνεται ολοένα περισσότερο σε μικρότερες μορφές. Αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους εξετάζουμε το ενδεχόμενο να επικεντρωθούμε περισσότερο στα singles και τα EP, αντί για ολοκληρωμένα άλμπουμ, στο άμεσο μέλλον. Η δημιουργία ενός άλμπουμ απαιτεί τεράστιο χρόνο και προσπάθεια και γίνεται ολοένα δυσκολότερο να δικαιολογήσεις αυτή την επένδυση, όταν ένας δίσκος μπορεί, φαινομενικά, να έχει διάρκεια ζωής μόλις δύο εβδομάδων, προτού η προσοχή του κόσμου στραφεί κάπου αλλού. Παρόλο που η δημιουργική διαδικασία εξακολουθεί να αποτελεί για μένα έναν τρόπο διαφυγής από τους περισπασμούς της σύγχρονης ζωής, πρέπει παράλληλα να αναγνωρίζουμε την πραγματικότητα του τρόπου με τον οποίο καταναλώνεται σήμερα η μουσική.

- Υπάρχει κάτι συναρπαστικό στον τρόπο με τον οποίο η ορχηστρική μουσική μπορεί να κάνει αγνώστους μεταξύ τους ανθρώπους να αισθάνονται βαθιά συνδεδεμένοι, χωρίς να ανταλλάξουν ούτε μία λέξη. Όταν εμφανίζεστε live, αισθάνεστε αυτή τη σύνδεση να δημιουργείται μέσα στον χώρο; Μπορείτε πραγματικά να αντιληφθείτε πότε το κοινό βρίσκεται συναισθηματικά κάπου αλλού;

Για μένα είναι μια παράξενη εμπειρία, γιατί όταν εμφανιζόμαστε ζωντανά βυθίζομαι τόσο πολύ στη μουσική, που σχεδόν χάνω την αίσθηση του χρόνου. Μια ολόκληρη συναυλία μπορεί να μοιάζει σαν να πέρασε μέσα σε πέντε ή δέκα λεπτά. Ασφαλώς έχω επίγνωση του κοινού και συνήθως μπορώ να αντιληφθώ αν οι άνθρωποι συμμετέχουν, αδιαφορούν ή ίσως δεν απολαμβάνουν την εμφάνιση. Ωστόσο, η προσοχή μου είναι κυρίως στραμμένη στην ίδια τη μουσική και στα συναισθήματα που αποτέλεσαν αρχικά την έμπνευσή της. Κάθε τραγούδι με επιστρέφει σε μια συγκεκριμένη περίοδο της ζωής μου, σε όσα βίωνα όταν το έγραφα και σε όσα προσπαθούσα να εκφράσω. Πιστεύω ότι είναι σημαντικό να επανασυνδέομαι με αυτά τα συναισθήματα όταν παίζω ζωντανά, γιατί διαφορετικά η μουσική μπορεί να μετατραπεί σε κάτι εντελώς διαφορετικό, διαμορφωμένο αποκλειστικά από όσα τυχαίνει να συμβαίνουν στον χώρο εκείνο το βράδυ. Αν έπαιζα τη μουσική κάποιου άλλου ή συμμετείχα σε ένα εντελώς διαφορετικό είδος μπάντας, ίσως να είχα μεγαλύτερη επίγνωση των αντιδράσεων του κοινού. Όμως, στους God Is An Astronaut, η μουσική είναι τόσο προσωπική, που αισθάνομαι πως έχω την ευθύνη να παραμένω συνδεδεμένος με το αρχικό της νόημα. Για παράδειγμα, όταν παίζουμε το Fragile, χρειάζεται να επανασυνδεθώ με αυτό που σήμαινε για μένα το συγκεκριμένο κομμάτι όταν το έγραψα. Αν απλώς παίζω τις νότες και αντιδρώ στην ενέργεια του χώρου, δεν αισθάνομαι ότι αποδίδω πραγματικά δικαιοσύνη στη σύνθεση. Παρόλο που μπορώ να αντιληφθώ τη συναισθηματική ανταπόκριση του κοινού, πιστεύω ότι η πιο ουσιαστική σύνδεση δημιουργείται όταν είμαστε πραγματικά αφοσιωμένοι σε αυτό που παίζουμε. Ελπίζω ότι αυτή την ειλικρίνεια μπορεί να την αισθανθεί και το κοινό.

- Το Embers κουβαλά ένα βαθιά προσωπικό συναισθηματικό βάρος, ιδιαίτερα σε σχέση με την απώλεια του πατέρα σας. Τώρα που έχετε ζήσει με αυτόν τον δίσκο για κάποιο διάστημα και τον έχετε παρουσιάσει ζωντανά στη σκηνή, έχει αλλάξει το νόημά του για εσάς; Σας βοήθησε η μουσική να συμφιλιωθείτε με κάτι που οι λέξεις δεν θα μπορούσαν ποτέ να εκφράσουν;

Η μουσική σίγουρα με βοήθησε να το αντιμετωπίσω. Είχαμε ήδη γράψει ένα σημαντικό μέρος του Embers πριν φύγει από τη ζωή ο πατέρας μου, όμως τραγούδια όπως τα Falling Leaves και Odyssey γράφτηκαν αμέσως μετά τον θάνατό του. Η διαδικασία της ηχογράφησης, της παραγωγής και της μίξης μου έδωσε κάτι στο οποίο μπορούσα να συγκεντρωθώ κατά τη διάρκεια μιας εξαιρετικά δύσκολης περιόδου. Μου προσέφερε έναν σκοπό και με βοήθησε να παραμείνω συναισθηματικά όρθιος. Ήξερα ότι ήταν κάτι που ο πατέρας μου θα ήθελε να συνεχίσω να κάνω και ένιωθα ότι, με έναν τρόπο, εξακολουθούσα να έχω την ενθάρρυνση και την υποστήριξή του. Είχε επίσης συνεισφέρει ιδέες στον δίσκο, μεταξύ των οποίων και τη χρήση σιτάρ, και αισθανόμουν την ευθύνη να δώσω ζωή σε αυτές τις ιδέες και να κάνω το άλμπουμ όλα όσα είχαμε συζητήσει. Αυτό απέκτησε ιδιαίτερη σημασία για μένα μετά τον θάνατό του. Ωστόσο, δεν πιστεύω ότι σε εκείνο το στάδιο είχα πραγματικά συμφιλιωθεί με την απώλειά του. Βρισκόμουν ακόμη σε κατάσταση σοκ και, κατά κάποιον τρόπο, νομίζω ότι το πλήρες βάρος της απουσίας του άρχισε να γίνεται αισθητό πολύ αργότερα.

Αυτός είναι εν μέρει και ο λόγος για τον οποίο γράψαμε το νέο EP, του οποίου την κυκλοφορία σχεδιάζουμε να ξεκινήσουμε το 2027, ελπίζοντας με το πρώτο single τον Μάρτιο. Κάθε τραγούδι, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, αντανακλά τα συναισθήματά μας για τον πατέρα μας, την απώλεια που βιώσαμε και εκείνη την κατακλυσμιαία λαχτάρα να ξαναδείς έναν άνθρωπο, ενώ γνωρίζεις ότι αυτό δεν είναι δυνατό. Πρόκειται για μια βαθιά συναισθηματική συλλογή τραγουδιών και η μουσική εξακολουθεί να με βοηθά να επεξεργάζομαι αυτά τα συναισθήματα. Όσο για την παρουσίαση του Embers ζωντανά, δεν θα έλεγα απαραίτητα ότι έχει αλλάξει το νόημα των τραγουδιών. Κομμάτια όπως τα Embers και Oscillation έχουν τεράστια ενέργεια και λειτουργούν ιδιαίτερα καλά στη σκηνή, όμως δεν γράφτηκαν ειδικά για τον θάνατο του πατέρα μου. Αντίθετα, τραγούδια όπως τα Falling Leaves και Odyssey εξακολουθούν να έχουν ακριβώς το ίδιο συναισθηματικό βάρος για μένα που είχαν όταν γράφτηκαν. Η ερμηνεία τους δεν αλλάζει αυτό που σημαίνουν, αλλά μου επιτρέπει να επανασυνδέομαι με αυτά τα συναισθήματα. Δεν πιστεύω ότι η μουσική εξαφανίζει απαραίτητα το πένθος ή προσφέρει όλες τις απαντήσεις. Μου δίνει, όμως, έναν τρόπο να εκφράζω πράγματα που διαφορετικά θα δυσκολευόμουν να βάλω σε λέξεις.

- Έχοντας διανύσει περισσότερες από δύο δεκαετίες στη μουσική, αισθάνεστε ποτέ ότι οι God Is An Astronaut έχουν μετατραπεί σε ένα είδος χρονοκάψουλας της ίδιας σας της ζωής; Όταν επιστρέφετε σε μια παλαιότερη σύνθεση, επανασυνδέεστε με τον άνθρωπο που ήσασταν όταν τη γράψατε ή η μουσική αποκτά τελικά μια ανεξάρτητη υπόσταση από τους δημιουργούς της;

Απολύτως. Κατά πολλούς τρόπους, ολόκληρος ο κατάλογος των κυκλοφοριών μας αποτελεί μια χρονοκάψουλα της ζωής μας. Κάθε δίσκος αντιπροσωπεύει μια συγκεκριμένη περίοδο και η επιστροφή σε αυτά τα τραγούδια μπορεί να ανασύρει αναμνήσεις και συναισθήματα που δεν είχα σκεφτεί εδώ και χρόνια. Ένα καλό παράδειγμα είναι το Epitaph. Πρόσφατα αποκτήσαμε ξανά τα δικαιώματα του άλμπουμ και τις τελευταίες εβδομάδες ασχολούμαι με την πλήρη επαναμίξη και το remastering του, για μια κυκλοφορία το 2027 με τίτλο Epitaph – The Definitive Edition, η οποία θα περιλαμβάνει επίσης ένα bonus track. Οι αρχικές ηχογραφήσεις είχαν έναν πολύ συγκεκριμένο lo-fi χαρακτήρα, με κορεσμένο ήχο ταινίας και κασέτας. Κοιτάζοντας πίσω, όμως, πιστεύω ότι κάναμε λάθος που οδηγήσαμε αυτή την αισθητική τόσο μακριά στη διαδικασία της μίξης. Θα έπρεπε να είχαμε δουλέψει με αυτούς τους ήχους και να τους παρουσιάσουμε με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη καθαρότητα και βάθος, αντί να τους κάνουμε ακόμη πιο lo-fi. Είμαι πραγματικά χαρούμενος που επιτέλους είχα την ευκαιρία να το διορθώσω και πλέον ο δίσκος ακούγεται πολύ πιο κοντά σε αυτό που είχα αρχικά οραματιστεί.

Αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο, όμως, ήταν το πόσο γρήγορα η μουσική με μετέφερε πίσω σε μία από τις πιο σκοτεινές περιόδους της οικογενειακής μας ιστορίας, μετά τον θάνατο του επτάχρονου ξαδέλφου μας. Ακούγοντας ξανά αυτά τα τραγούδια, επέστρεψαν τόσα πολλά από τα συναισθήματα εκείνης της περιόδου. Μου υπενθύμισε πραγματικά πόσο στενά συνδέεται η μουσική μας με όσα έχουμε βιώσει στην προσωπική μας ζωή. Επίσης, πρόσφατα επιστρέψαμε στο Frozen Twilight για την 20ή επέτειό του, δημιουργώντας μια νέα μίξη με επιπλέον μέρη τσέλου από την Jo Quail. Ήταν μια ακόμη εμπειρία που με μετέφερε αμέσως πίσω στα συναισθήματα απομόνωσης και μοναξιάς που αντιμετώπιζα όταν γράφτηκε αρχικά το κομμάτι. Κάτι που ίσως δεν γνωρίζει ο κόσμος είναι ότι όλα αυτά τα χρόνια έχω καταγράψει σε βίντεο ένα τεράστιο μέρος της ιστορίας των ηχογραφήσεών μας. Διαθέτω πλάνα που δείχνουν τον τρόπο με τον οποίο παίζονταν τα τραγούδια, τα κουρδίσματα των κιθαρών και τον εξοπλισμό που χρησιμοποιούσαμε, καθώς και στιγμές από τις ίδιες τις ηχογραφήσεις. Σε ορισμένα από αυτά τα βίντεο, μάλιστα, βρίσκεται πίσω από την κάμερα ο πατέρας μου, καταγράφοντάς με την ώρα που δούλευα.

Αυτές οι καταγραφές διατηρούν πολύ περισσότερα από τη μουσική. Αποτυπώνουν ανθρώπους, μέρη και στιγμές της ζωής μας στις οποίες δεν μπορούμε ποτέ να επιστρέψουμε. Κάποιοι από αυτούς τους ανθρώπους δεν βρίσκονται πλέον στη ζωή, γεγονός που κάνει την επιστροφή σε αυτό το υλικό ιδιαίτερα συναισθηματική. Για μένα, τα τραγούδια δεν αποκόπτονται ποτέ πραγματικά από τις ρίζες τους. Όσα χρόνια κι αν περάσουν, όταν τα ακούω ή τα ερμηνεύω, μπορώ ακόμη να επανασυνδεθώ με τον άνθρωπο που ήμουν και με όσα βίωνα όταν γράφτηκαν.

- Αν οι God Is An Astronaut σχηματίζονταν σήμερα, το 2026, χωρίς προηγούμενους δίσκους, καθιερωμένο κοινό και προσδοκίες, πιστεύετε ότι θα δημιουργούσατε την ίδια μουσική; Ή ο κόσμος στον οποίο ζούμε θα ενέπνεε μια εντελώς διαφορετική μπάντα;

Είναι σχεδόν αδύνατο να απαντήσω με ειλικρίνεια σε αυτό, γιατί οι God Is An Astronaut δεν εμφανίστηκαν απλώς από το πουθενά. Χρειάστηκαν χρόνια δοκιμών και λαθών μέχρι να καταλήξουμε σε αυτό που τελικά γίναμε. Όταν ο Niels κι εγώ ήμασταν στα τέλη της εφηβείας μας, το grunge βρισκόταν στο απόγειό του και, όπως πολλοί νεαροί μουσικοί εκείνης της εποχής, το όνειρό μας ήταν να συμμετέχουμε σε μια επιτυχημένη grunge rock μπάντα. Με τον καιρό, όμως, αρχίζεις να συνειδητοποιείς ότι η προσπάθεια να αναπαράγεις τη μουσική κάποιου άλλου ή να αφηγηθείς τις ιστορίες κάποιου άλλου δεν είναι ιδιαίτερα ικανοποιητική. Κάποια στιγμή πρέπει να ανακαλύψεις τι είναι αυτό που πραγματικά θέλεις να εκφράσεις ο ίδιος. Υπάρχει επίσης η διαδικασία του να ανακαλύψεις σε τι είσαι πραγματικά καλός και, εξίσου σημαντικό, σε τι δεν είσαι και τόσο καλός. Οι God Is An Astronaut δεν ξεκίνησαν επειδή είχαμε κάποια μεγαλεπήβολη φιλοδοξία να δημιουργήσουμε μια instrumental rock μπάντα. Εξελίχθηκαν φυσικά, καθώς πειραματιζόμασταν και σταδιακά ανακαλύπταμε ότι η ορχηστρική μουσική ήταν ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να εκφραζόμαστε.

Ο ήχος μας διαμορφώθηκε από ένα τεράστιο εύρος επιρροών όλα αυτά τα χρόνια. Περάσαμε από φάσεις κατά τις οποίες ακούγαμε heavy metal, grunge και shoegaze, συμπεριλαμβανομένων των My Bloody Valentine. Μπάντες όπως οι Whipping Boy και οι The Cure άσκησαν επίσης διαχρονική επιρροή πάνω μας, ιδιαίτερα στον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζουν τη συναισθηματικά φορτισμένη σύνθεση τραγουδιών. Παράλληλα, μας προσέλκυε η ηλεκτρονική μουσική των 90s, ιδιαίτερα οι Massive Attack, οι The Chemical Brothers και η ευρύτερη σκηνή του trip-hop. Όλες αυτές οι επιρροές συνέβαλαν, συνειδητά ή ασυνείδητα, στη διαμόρφωση αυτού που τελικά έγινε οι God Is An Astronaut. Μάλιστα, το πρώτο μας υλικό είχε επηρεαστεί ιδιαίτερα από την ηλεκτρονική μουσική και το trip-hop. Αν ξεκινούσαμε ξανά σήμερα, ουσιαστικά θα έπρεπε να περάσουμε και πάλι από ολόκληρη αυτή τη διαδικασία ανακάλυψης και δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι θα καταλήγαμε στο ίδιο σημείο. Η μουσική στην οποία εκτιθέμεθα και οι εμπειρίες που βιώνουμε επηρεάζουν αναπόφευκτα αυτό που δημιουργούμε. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι πάντα με προσέλκυε η μουσική που βασίζεται στο συναίσθημα. Παίζω κιθάρα και λίγο πιάνο και φαντάζομαι ότι και πάλι θα στρεφόμουν προς αυτά τα όργανα για να εκφραστώ. Το αν αυτό θα εξελισσόταν τελικά σε κάτι που θα έμοιαζε με τους God Is An Astronaut είναι αδύνατο να το γνωρίζω. Πιστεύω ότι το σημαντικό είναι πως τελικά βρήκαμε τη δική μας ταυτότητα δημιουργώντας μουσική που μας φαινόταν φυσική, αντί να προσπαθούμε να γίνουμε κάτι που δεν ήμασταν.

- Η μουσική σας είχε πάντα μια κινηματογραφική ποιότητα, δημιουργώντας συχνά ολόκληρους κόσμους χωρίς να μας παρουσιάζει ούτε μία εικόνα. Αν μπορούσατε να συνεργαστείτε με οποιονδήποτε σκηνοθέτη, εν ζωή ή μη, για τη δημιουργία ενός πρωτότυπου soundtrack, ποιον θα επιλέγατε και τι είδους ταινία θα θέλατε να δημιουργήσετε μαζί του;

Νομίζω ότι θα με ενδιέφερε ιδιαίτερα να συνεργαστώ με έναν σκηνοθέτη όπως ο Lars von Trier, σε κάτι που θα κινούνταν στο πνεύμα του Melancholia. Πάντα με γοήτευαν οι ταινίες που εξερευνούν τεράστια, σχεδόν αδιανόητα γεγονότα μέσα από μια πολύ προσωπική και ανθρώπινη οπτική. Για παράδειγμα, φανταστείτε μια ταινία για το τέλος του κόσμου, η οποία, αντί να επικεντρώνεται στο ίδιο το θέαμα της καταστροφής, ακολουθεί μια αγαπημένη οικογένεια και τον τρόπο με τον οποίο τα μέλη της συμφιλιώνονται με τη γνώση ότι όλα όσα γνώριζαν πρόκειται να εξαφανιστούν. Οι σχέσεις τους, οι αναμνήσεις τους, τα καθημερινά πράγματα που δίνουν νόημα στη ζωή, όλα αυτά τοποθετημένα απέναντι σε κάτι ασύλληπτα μεγάλο και πέρα από τον έλεγχό τους. Με γοητεύουν επίσης τα μεγαλύτερα υπαρξιακά ερωτήματα. Είμαστε μόνοι μέσα σε ένα σχεδόν άπειρο και αδιάφορο σύμπαν; Ποια είναι η ίδια η φύση της ύπαρξης; Υπάρχει κάποιος ανώτερος σκοπός σε όλα αυτά ή απλώς βρισκόμαστε εδώ κατά τύχη; Θα μπορούσαμε ακόμη και να ζούμε μέσα σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από οτιδήποτε μπορούμε να κατανοήσουμε. Πιστεύω ότι ο συνδυασμός τέτοιων ερωτημάτων με μια βαθιά προσωπική ιστορία θα μπορούσε να δημιουργήσει μια απίστευτα συγκινητική ταινία. Υπάρχει κάτι πολύ ισχυρό στην αντίθεση ανάμεσα στη φαινομενική ασήμαντη διάσταση της ατομικής μας ζωής και το μέγεθος του σύμπαντος, ενώ ταυτόχρονα αναγνωρίζουμε ότι οι σχέσεις και οι εμπειρίες μας σημαίνουν τα πάντα για εμάς. Αυτό είναι το είδος της ταινίας στην οποία θα ήθελα να συνεισφέρω μουσικά. Κάτι όμορφο, μελαγχολικό και περιστασιακά συντριπτικό, όπου η μουσική θα βοηθούσε να επικοινωνηθούν συναισθήματα και ιδέες που ίσως δεν μπορούν να εκφραστούν πλήρως μόνο μέσα από τον διάλογο.

- Είκοσι χρόνια μετά την κυκλοφορία του A Moment of Stillness, επιστρέψατε στο "Frozen Twilight", δίνοντάς του μια νέα ηχητική διάσταση με επιπλέον μέρη τσέλου από την Jo Quail. Τι σας έκανε να αισθανθείτε ότι η συγκεκριμένη σύνθεση άξιζε να επανεξεταστεί έπειτα από δύο δεκαετίες; Και επηρεάζει η επανασύνδεση με παλαιότερα έργα τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζετε σήμερα τις νέες συνθέσεις σας; Εξερευνάτε αυτή την περίοδο νέες μουσικές κατευθύνσεις για τον επόμενο δίσκο των God Is An Astronaut;

Στην πραγματικότητα, επρόκειτο για τον εορτασμό της 20ής επετείου του Frozen Twilight. Είναι ένα κομμάτι που συνεχίσαμε να παίζουμε ζωντανά όλα αυτά τα χρόνια και ένιωσα ότι υπήρχε η ευκαιρία να επιστρέψουμε σε αυτό, να βελτιώσουμε τη συνολική τεχνική ποιότητα της ηχογράφησης και ίσως να αναδείξουμε ακόμη περισσότερο τον συναισθηματικό του χαρακτήρα. Τα επιπλέον μέρη τσέλου της Jo Quail σίγουρα βοήθησαν προς αυτή την κατεύθυνση. Δεν θα έλεγα ότι η νέα μίξη διαφέρει δραματικά από την αρχική, αλλά πιστεύω ότι προσφέρει μια καλύτερη συνολική εμπειρία ακρόασης, διατηρώντας παράλληλα όλα όσα έκαναν το κομμάτι ξεχωριστό εξαρχής. Φυσικά, υπάρχει πάντα ένα ρίσκο όταν επιστρέφεις σε παλαιότερο υλικό, ιδιαίτερα σε τραγούδια με τα οποία οι άνθρωποι έχουν ζήσει για 20 χρόνια. Οι ακροατές συνδέονται με τις αρχικές ηχογραφήσεις, συμπεριλαμβανομένων των ατελειών τους, οπότε πρέπει να είσαι προσεκτικός ώστε να μη χαθεί αυτό που τις έκανε σημαντικές. Κάτι αντίστοιχο κάναμε και την προηγούμενη χρονιά με το All Is Violent, All Is Bright και ήμουν επίσης πολύ ευχαριστημένος με το αποτέλεσμα. Κυκλοφορήσαμε μάλιστα και ένα βίντεο γι' αυτό, δημιουργημένο από τον θετό μου γιο, Aaron, το οποίο θεωρώ ότι συμπλήρωνε υπέροχα τη μουσική. Η επιστροφή σε αυτές τις παλαιότερες συνθέσεις μού υπενθύμισε επίσης τι θεωρώ σημαντικότερο στη μουσική που δημιουργούμε. Δεν είναι απαραίτητα τα τραγούδια που κάνουν τον κόσμο να κινείται ή να χτυπά ρυθμικά το κεφάλι του σε μια συναυλία εκείνα που μένουν περισσότερο μαζί του. Μερικές φορές, είναι τα πιο ήσυχα, συναισθηματικά κομμάτια που αποκτούν τη μεγαλύτερη σημασία. Πάντα μου άρεσε η ιδέα η μουσική να γίνεται συνοδοιπόρος κάποιου σε όλη τη διάρκεια της ζωής του. Ορισμένα τραγούδια μοιάζουν να ταξιδεύουν μαζί σου μέσα στον χρόνο. Επιστρέφεις σε αυτά χρόνια αργότερα και μπορούν να σε μεταφέρουν πίσω σε ένα συγκεκριμένο συναίσθημα, μια ανάμνηση ή έναν τόπο. Δεν είναι απλώς κάτι που ακούς για πέντε λεπτά, απολαμβάνεις και μετά ξεχνάς.

Πιστεύω ότι αυτό είναι κάτι που έχουμε ολοένα περισσότερο κατά νου με το νέο μας υλικό. Δεν μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα να κυνηγήσουμε μια νέα μουσική κατεύθυνση απλώς και μόνο για να κάνουμε κάτι διαφορετικό. Αυτό που έχει τη μεγαλύτερη σημασία για μένα είναι να γράφω τραγούδια που διαθέτουν πραγματικό συναισθηματικό βάθος, κάτι στο οποίο οι άνθρωποι μπορεί να συνεχίσουν να επιστρέφουν ακόμη και χρόνια αργότερα. Αυτή είναι σε μεγάλο βαθμό η προσέγγιση που ακολουθούμε στο επερχόμενο EP μας. Πρόκειται για μια πιο εσωτερική και συναισθηματικά φορτισμένη συλλογή τραγουδιών, στην οποία προτεραιότητα έχουν η σύνθεση, οι μελωδίες και οι ενορχηστρώσεις, αντί να προσπαθούμε να δημιουργήσουμε κάτι ιδιαίτερα βαρύ ή πρωτοποριακό.

- Η Αθήνα σας έχει υποδεχθεί αρκετές φορές όλα αυτά τα χρόνια, με την τελευταία σας εμφάνιση στο Gagarin 205 τον Σεπτέμβριο του 2023. Όταν επιστρέφετε σε μια πόλη όπου έχετε ήδη ένα καθιερωμένο κοινό, προσεγγίζετε διαφορετικά τη συναυλία; Έχετε παρατηρήσει κάποια ιδιαίτερη σύνδεση ανάμεσα στο ελληνικό κοινό και τη συναισθηματική ένταση της μουσικής σας;

Δεν πιστεύω ότι προσεγγίζουμε διαφορετικά τις εμφανίσεις μας ανάλογα με το πού παίζουμε και, μάλιστα, θεωρώ ότι υπάρχει ένας κίνδυνος σε αυτό. Έχω δει μπάντες να επιτρέπουν στην αντίδραση του κοινού να καθορίζει την εμφάνισή τους, ιδιαίτερα όταν παίζουν μπροστά σε ένα κοινό που ίσως δεν είναι εξοικειωμένο με τη μουσική τους. Θυμάμαι ότι είχα δει μια μπάντα να παίζει μπροστά σε ένα κοινό που δεν ανταποκρινόταν ιδιαίτερα και μπορούσες να αισθανθείς ότι άρχισαν να πανικοβάλλονται. Άρχισαν να επιταχύνουν τα τραγούδια τους σε μια προσπάθεια να δημιουργήσουν ενέργεια, σε τέτοιο βαθμό που τελικά η ίδια η μουσική άρχισε να υποφέρει. Δεν ήθελα ποτέ να πέσω σε αυτή την παγίδα. Είτε παίζουμε μπροστά στο δικό μας κοινό είτε ανοίγουμε μια συναυλία για μια death metal μπάντα, πιστεύω ότι έχουμε την ευθύνη να παραμένουμε πιστοί στη μουσική. Το κοινό είτε θα μας ακολουθήσει είτε όχι. Προφανώς, είναι πολύ πιο ευχάριστο όταν οι άνθρωποι είναι ενθουσιώδεις, αλλά δεν πιστεύω ότι η αντίδρασή τους πρέπει να αλλάζει ουσιαστικά τον τρόπο με τον οποίο παίζουμε.

Για μένα, είναι σημαντικό να παραμένω συναισθηματικά συνδεδεμένος με τις συνθέσεις και να τις ερμηνεύω με τον τρόπο που απαιτεί η ίδια η μουσική, αντί να παρασύρομαι από όσα συμβαίνουν εκείνη τη στιγμή στον χώρο. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι δεν καταβάλλουμε σημαντική προσπάθεια ώστε η συνολική παραγωγή να είναι όσο το δυνατόν πιο σταθερή και συνεπής, ανεξάρτητα από το πού παίζουμε. Θα έχουμε επίσης μαζί μας τον δικό μας ηχολήπτη και ο Anxo Silveira, ο νέος μας ντράμερ, έχει φέρει μια φανταστική ενέργεια και ένα μεγάλο δυναμικό εύρος στην μπάντα. Πιστεύω ότι η συνέπεια είναι μία από τις σημαντικότερες πτυχές μιας επαγγελματικής ζωντανής εμφάνισης. Είτε κάποιος μας δει στο Λονδίνο, στο Δουβλίνο ή στην Αθήνα, θέλω να βιώσει το ίδιο επίπεδο ποιότητας, τόσο μουσικά όσο και οπτικά. Φυσικά, αυτό δεν είναι πάντα εύκολο όταν ταξιδεύεις χωρίς τον δικό σου ηχητικό και φωτιστικό εξοπλισμό. Δεν θέλω, όμως, να βρεθώ στη θέση να λέω στον κόσμο ότι η συναυλία θα ήταν πολύ καλύτερη αν είχαμε φέρει όλο τον δικό μας εξοπλισμό. Είναι δική μας ευθύνη να δουλεύουμε με όσα έχουμε στη διάθεσή μας και να προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμφάνιση.

Μεγάλο μέρος αυτής της δουλειάς γίνεται στην πραγματικότητα πριν φτάσουμε στον χώρο, φροντίζοντας να υπάρχει σωστή επικοινωνία με τους διοργανωτές και τους χώρους διεξαγωγής, ώστε να έχουν καλυφθεί οι απαιτήσεις της παραγωγής. Όσο για το ελληνικό κοινό, ήταν πάντα απίστευτα παθιασμένο και υποστηρικτικό απέναντί μας και σίγουρα μπορείς να αισθανθείς αυτόν τον ενθουσιασμό μέσα στον χώρο. Το εκτιμούμε πάρα πολύ και ανυπομονούμε να επιστρέψουμε στην Αθήνα.

- Ας κλείσουμε με λίγη φαντασία. Αν μπορούσατε να στείλετε μόνο ένα τραγούδι των God Is An Astronaut στο Διάστημα, ως το μουσικό μήνυμα της ανθρωπότητας προς έναν άγνωστο πολιτισμό, ποιο κομμάτι θα επιλέγατε; Και τι θα θέλατε να τους πει για εμάς;

Είναι δύσκολη ερώτηση, γιατί υπάρχουν αρκετά τραγούδια που θα μπορούσα να φανταστώ ότι θα έστελνα. Τα Fragile, Forever Lost, Frozen Twilight και The Last March θα ήταν όλα υποψήφια, αλλά νομίζω ότι τελικά θα επέλεγα το First Day of Sun. Αν στέλναμε ένα μουσικό κομμάτι σε έναν άγνωστο πολιτισμό, θα ήθελα να επικοινωνεί κάτι σχετικά με τη συναισθηματική πολυπλοκότητα του να είσαι άνθρωπος. Δεν θα επέλεγα απαραίτητα κάτι ιδιαίτερα βαρύ ή επιθετικό, γιατί δεν πιστεύω ότι αυτό θα αντιπροσώπευε όλο το εύρος των συναισθημάτων που είμαστε ικανοί να βιώσουμε. Θα ήθελα η μουσική να επικοινωνεί κάτι για την ευαλωτότητά μας, την ικανότητά μας να αγαπάμε, να αισθανόμαστε θλίψη, συμπόνια και ελπίδα. Αυτά είναι μερικά από τα στοιχεία που κάνουν την ανθρώπινη εμπειρία τόσο μοναδική. Φυσικά, δεν έχουμε απολύτως καμία ιδέα αν ένας άλλος πολιτισμός θα βίωνε τη μουσική ή τα συναισθήματα με τρόπο που να μοιάζει έστω και λίγο με τον δικό μας. Θα ήθελα, όμως, να πιστεύω ότι ίσως κάποια από αυτά τα συναισθήματα θα μπορούσαν να ξεπεράσουν τα όρια της γλώσσας ή ακόμη και τις τεράστιες διαφορές που ενδεχομένως να υπάρχουν ανάμεσα σε δύο εντελώς διαφορετικές μορφές ζωής. Πιστεύω ότι το First Day of Sun θα ήταν μια όμορφη εκπροσώπηση αυτής της ιδέας. Η μουσική του αποπνέει μια αίσθηση ομορφιάς και ελπίδας και ίσως αυτό να είναι που θα ήθελα περισσότερο να επικοινωνήσω για την ανθρωπότητα. Παρά τις ατέλειές μας και τα τρομερά πράγματα για τα οποία είμαστε ικανοί, διαθέτουμε επίσης μια εκπληκτική ικανότητα για αγάπη, καλοσύνη και δημιουργία όμορφων πραγμάτων.

 

Ακολούθησε το Avopolis Network στο Google News

 

Διαβάστε Ακόμα

Featured

Best of Network