Κόκκινο για τον Χιούη, πράσινο για τον Λιούη και μπλε για τον Ντιούη.
Πιστοποιημένη σιγουράντζα το παραπάνω, ατράνταχτη σταθερά όπως οι σωσίες των πεθαμένων μας που συναντάμε λοξά στο δρόμο, ανάμεσα σε τόσες και τόσες εύθραυστες βεβαιότητες, αξιολογικές προβλέψεις για τις πολεμικές ανατιμήσεις, για τα εσωκομματικά του ΠΑΣΟΚ, για τα ντεσού των Οσκαρικών απονομών, για τα κυνικά κόρνερ της Άρσεναλ (σιγά μη δώσουμε και λογαριασμό!) κ.ο.κ. Πολύ φλύαρος παπάς γύρω-γύρω, πολλοί fomo κράχτες (ωραία τα είπε ο Πλατς στο Luben), κάμποσο pr κλοτσοσκούφι κι αναμασημένες τυπικές φιλοφρονήσεις, ακατάσχετα ai εξαμβλώματα.
Καμιά κουβέντα για τις απανταχού ταμπακέρες.
Στα καθ’ ημάς, στο πρώτο μουσικό τέταρτο του 2026, παρά τα διάσπαρτα οκταροεννιάρια, δε θα εντοπίσετε κάποιο «καθολικά» αξιομνημόνευτο δισκογράφημα, όσο κι αν ο αλγόριθμος βάζει μπροστά το χεράκι του για να κρύψει τα χασμουρητά. Το παρακάτω Record Rundown τετράδας δεν προσομοιάζει σ' εκείνη την περίφημη ομότιτλη στήλη του Wax Poetics, μα στέκεται σε δυο-τρεις γραμμές, σε μερικές άνω του μέσου όρου φετινές κυκλοφορίες. Αυτά τα κατά το κοινώς λεγόμενο «τίμια» lps που έχουν κάμποσο ψωμάκι για να κυλούν συντροφιά τους, οι μέρες κι ο καιρός.
Immanuel Wilkins Quartet – Immanuel Wilkins Quartet: Live At The Village Vanguard (Blue Note)
Όρμηξε στο Village Vanguard ο Wilkins και δεν είναι τυχαία η εικόνα που περιέγραψε ο Jurkovic για το ότι όλοι βρέθηκαν εκεί, οι πωρωμένοι, οι τουρίστες, οι βετεράνοι, οι αρχάριοι, ο Trane που έδινε high-five στα πίσω τραπέζια, ο Τyner, ο Silver, οι MJQ, ο Miles που παραμονεύει στις σκιές. Σε τρία volumes θα κυκλοφορήσει αυτή η ιστορία των Immanuel Wilkins (άλτο), Micah Thomas (πιάνο), Ryoma Takenaga (μπάσο) και Kweku Sumbry (ντραμς) και για να είμαι ειλικρινής ακούγοντας το Charanam, ίσως αυτή η υπόθεση τελικώς αποδειχτεί κάτι παραπάνω από τίμιο δισκογραφικό κεφάλαιο…
Ms Banks – SOUTH LDN LOVER GIRL (Believe UK)
Uk rap κάνει η Ms Banks, και παρότι το “Intro” στο ντεμπούτο της είναι δυναμικό στα verses, γρήγορα στρίβει το τιμόνι και προς τα υπόλοιπα, εντάσσοντας afro, ragga, drill αλλά και νωχελικό ή κλαμπίστικο r&b vibe. Αυτά που κοινώς περιτριγυρίζουν τα ακούσματα ενός 2ης γεννιάς αφροκοριτσιού από το Νότιο Λονδίνο, που μπορεί να ξεθωριάζουν γρήγορα, αλλά σκορπούν καρπούς προς μελλοντική βλάστηση.
ELUCID & Sebb Bash – I Guess U Had To Be There (Backwoodz Studioz)
Τον κατάλογο της Backwoodz τον ακούω πάντοτε με ανοιχτό tab στο genius. Τους δίσκους του woods, αυτούς της σύμπαξής του με τον ELUCID ως Armand Hammer (μας έρχονται στις 6 Ιουνίου), και τώρα του ELUCID πλάι στα beats του Sebb Bash, με τις σκέψεις του να μοιάζουν βουβές σαν τα ψάρια. Κάθονται στο βυθό της παραγωγής του S.B, αλλά αν τους ρίξεις δυναμίτη ή στρίψεις ένα φακό παρατήρησης επάνω τους και βγουν στην επιφάνεια, θα ακούσεις ρίμες σαν αυτή: “Scarcity is a lie of the state / They pairin’ propaganda with pie in the face.” Επομένως παραμερίστε τη φορμαλιστική κλειστότητα, εντός του I Guess U Had To Be There, οι μπάρες πέφτουν ως ριπές.
Witch Prophet – Words Are Spells, Thoughts Are Magic (Heart Lake Records Inc)
Σωστά το bandcamp ραντάρ σπρώχνει στο r&b, neo soul lp της Witch Prophet από το Τορόντο του Καναδά, διότι η φίλη και την Erykah Badu έχει στα sos, και τη Jill Scott στους σελιδοδείκτες, και το πράττει με τρόπο στρωτό και μετρημένο στα μόλις 27 λεπτά αυτής της παραγωγής. Αν ήταν σε ένα major πολυεθνικό label, θα είχαμε τα φυντάνια των δελτιοτυπικών πασαλειμμάτων να μιλούν για τη νέα ελπίδα της contemporary soul.
