Ντεμπούτο άλμπουμ για τον mori από τη Μαδρίτη που την pop του Dean Blunt με τα μισοδιαλυμένα instrumentals του θα σου φέρει στο μυαλό κι ένα παλιό ραδιόφωνο που αλλάζει συχνότητες χωρίς σταματημό. Στο solo ντεμπούτο του, El Niño Bola, με τον joker του Rummikub στο εξώφυλλο, τραγουδά μέσα από μια θολούρα κι απλώνεται με μια βαριεστημένη φωνή που δεν κορυφώνεται ποτέ, σε ένα μελαγχολικό άλμπουμ 16 κομματιών και 35 λεπτών που σίγουρα κάτι έχει να πει.
Τα τελευταία χρόνια, η ισπανική experimental δισκογραφική Rusia-IDK έχει κυκλοφορήσει εξαιρετική avant pop μουσική (Ralphie Choo, Rusowsky). Με αργά, συναισθηματικά τραγούδια και εκρηκτικά πειράματα που αποδομούν το flamenco, το reggaeton, το rap και το breakbeat, η κολεκτίβα έχει αποκτήσει φανατικούς ακόλουθους στο ισπανικό underground κοινό, φλερτάροντας παράλληλα με το mainstream.
Και ο mori με τις μελαγχολικές πιανιστικές μπαλάντες και τις lo-fi μελωδίες του παιδί της εταιρείας αυτής, ίσως από τις πιο ήρεμες και απρόσμενες παρουσίες του label. Το El Niño Bola, σε συμπαραγωγή με τον Roy Borland, σαν συνάντηση των Suicide, του Arthur Russell και του Cody Chesnutt , περιστρέφεται κυρίως γύρω από τη δυσαρέσκεια, την απογοήτευση, τον έρωτα και την απώλεια, την υπαρξιακή αβεβαιότητα και την μόνιμη κόπωση.
Τα σέξι "CdP" και το εναρκτήριο "The Sound" αποτελούν ένα σκοτεινό ξεκίνημα για έναν δίσκο στον οποίο επικρατεί ένα μελαγχολικό συναίσθημα, άλλοτε υπερβολικό και άλλοτε αληθινά συγκινητικό που περνά μέσα από κιθάρες με jangle, έντονο reverb και vocoder. Η φωνή του mori, από τη φύση της τραχιά και βαθιά, παραμορφώνεται σε όλο το άλμπουμ, ιδιαίτερα στο πιανιστικό "Ready for Life". Στο "DANCE" ο "αγουροξυπνημένος" τόνος στήνει χορό με το νοσταλγικό beat.
Η φωνή και οι ειλικρινείς στίχοι μπλέκονται μέσα σε μια προσεγμένα δομημένη καταιγίδα από looped κιθάρες, synths, μπάσο και drums. Ενδιαφέρουσες ιδέες που ίσως κάποιες στιγμές δεν προλαβαίνεις να απολαύσεις λόγω της μικρής διάρκειας των κομματιών. Το ζωηρό ιντερλούδιο "Lifestyle Cues" είναι μια στιγμιαία λάμψη 33 δευτερολέπτων που σε λικνίζει σε ένα funky ρυθμό που χάνεται γρήγορα. Εισάγει το "Is It Forever", ένα πιο στοχαστικό κομμάτι με κιθαριστική μελωδία που ξεχωρίζει ως μία από τις καλύτερες στιγμές του δίσκου. Ακολουθεί το "Tenderly, A Reassuring", ένα ambient κομμάτι που θυμίζει κάπως εκείνα του "Supernova" του Ralphie Choo. "Surrender" τόσο οικείο που νομίζεις ότι κάπου το έχεις ακούσει ξανά και "I Feel Good|" μια ευθύγραμμη ερωτική μπαλάντα, τρυφερή και νοσταλγική με τη συμμετοχή της Amore. Προς το τέλος, η ξεχωριστή συμμετοχή του Rusowsky στο ακουστικό "Star" προετοιμάζει το έδαφος για το lo-fi, doo-wop κλείσιμο του "Lovers to Strangers", που καταφέρνει να βάλει μια όμορφη τελεία στον συναισθηματικό συνειρμό του El Niño Bola με τον πιο ρομαντικό τρόπο.
«Αυτό που πραγματικά διαμόρφωσε το άλμπουμ ήταν η απόφαση να βάλω το συναίσθημα πάνω απ’ όλα», εξηγεί ο mori. «Πάνω από την τελειότητα, πάνω από τον έλεγχο, πάνω από την ιδέα τού τι "πρέπει" να είναι ένα τραγούδι. Πολλά από τα φωνητικά ηχογραφήθηκαν σε ένα μόνο take, γιατί για μένα είχε σημασία να νιώθω πραγματικά αυτό που έλεγα».
«Όλα είναι τόσο χάλια τελευταία στον κόσμο… πρέπει να βρίσκεις τρόπους να νιώθεις καλά παρ’ όλα αυτά», προσθέτει.
Δεν μπορεί να μην σε τουμπάρει η ευαισθησία του mori στη σύνθεση και η διάθεσή του να "λερώσει" την pop αισθητική, ενώ η συνύπαρξή του με τα ανήσυχα μυαλά της Rusia-IDK μόνο θετικά μπορεί να λειτουργήσει στο μέλλον.
Lo-fi μπαλάντες που χτίζονται από ακουστικές κιθάρες, "στριφογυριστά" synths που τη διακόπτουν, και ένα λαμπυρίζον εφέ στη τρεμάμενη φαλτσέτο φωνή του Mori. Απόκοσμο και ταυτόχρονα παράξενα οικείο, ζεστό, μελαγχολικό, ένας αργόσυρτος χορός, ένα αποδομημένο ηχητικό τοπίο ανάμεσα σε bedroom pop και experimental/avant-pop. Ιδέες που εμφανίζονται και εξαφανίζονται στο λεπτό, ένα μαγευτικό, ονειρικό κολάζ συναισθημάτων και ήχων, ένα άλμπουμ που ακόμα κι αν δεν ξέρει ακριβώς πού πηγαίνει δείχνει ξεκάθαρα ότι ο mori έχει κάτι ξεχωριστό να πει.
