View More

Billy Idol - Kings And Queens Of The Underground

Label
BFI
Κυκλοφορία
Νοε-14
Βαθμολογία
4
Ανδρέας Κύρκος
Ανδρέας Κύρκος
Το αλισβερίσι του "Rebel Yell" προϋποθέτει αγέραστη καρδιά, ροκ τσαγανό, φθαρμένο πέτσινο και άλλα τέτοια κλισέ, που μας κάνουν να πλήττουμε αφόρητα. Ο Billy Idol ξέρει το παιχνίδι καλά και ξαναβγάζει δίσκο μετά από 10 (ή 20;) χρόνια, για να παίξει ξανά στην αρένα των περπατημένων ροκάδων και να μεταλλαχθεί από φαντεζί rocker των ανοιχτών σταδίων σε εξομολογητικό crooner
 
«So come arrnnn»
 
Ο Billy υιοθετεί μια δική του εκδοχή «ωριμότητας», πάντα βέβαια πιστεύοντας ότι το πανκ κυλάει στις φλέβες του. Όμως αντί να παρουσιαστεί σαν ανανήψαντας σταρ ο οποίος πέρασε από τις συμπληγάδες του προσωπικού του εξωραϊσμού, προτιμά να μιλήσει για τα κατάλοιπα ενός καταρρέοντα pop/punk αρλεκίνου, με μόνιμα ανασηκωμένο το πάνω χείλος. 
 
Δυστυχώς ο Billy Idol υποφέρει δραματικά σε εμπνεύσεις. Μπερδεύει την ανανέωση με το μπότοξ και επιδίδεται σε ένα κυκλοθυμικό παιχνίδι με την πρώην περσόνα του σαν σούπερ σταρ της αστραπίζουσας εποχής του ΜTV και σαν πρωταθλητής-ερωτύλος της Sunset Strip. Ειδικότερα στο ομώνυμο τραγούδι του πρόσφατου αυτού άλμπουμ του, προσπαθεί να ακουστεί εξομολογητικός και ανθρώπινος, χτίζοντας μια μικρή ροκ όπερα που θέλει να λειτουργήσει σαν μικρή αυτοβιογραφία. Αλλά οι στίχοι δεν ξεφεύγουν από το επίπεδο μιας on camera εξομολόγησης από τον καναπέ ενός Celebrity Rehab ή ενός talk show με καλεσμένους αξιοπερίεργους «has been». Αυτό είναι το πρωτογενές υλικό που έθρεψε όλα τα Spinal Tap αστεία αυτού το κόσμου.
 
Οι νοσταλγικές του προθέσεις προλαβαίνουν να διαβρωθούν μέσα σε ελάχιστα λεπτά ακρόασης, εξ αιτίας κυρίως της αστοχίας των τραγουδιών, τα οποία δεν έχουν τη στοιχειώδη συνθετική λειτουργικότητα ώστε να σε κάνουν να τιναχτείς ηλεκτρισμένος –έστω για μια στιγμή. Σαν αποτέλεσμα, η παραγωγή του Trevor Horn πάσχει από ψυχολογική αναιμία και αφήνει τον Idol αβοήθητο στην κινούμενη άμμο της απονεκρωμένης ψυχαγωγίας του corporate γιάπη. Αυτών που παινεύουν το «ροκ» παρελθόν στο βιογραφικό τους. 
 
Η αλήθεια είναι ότι σε κομμάτια όπως το "Ghosts In My Guitar" ο Idol αναθεματίζει το καινοφανές αισθητικό ύφος που τον αναγκάζει να προσαρμοστεί σε καθαρά ποπ πρακτικές για να αναδείξει το… «αγέραστο ροκ πνεύμα».
 
Όμως, αν καταντάνε έτσι οι «αιώνιοι νεανίες», καλύτερα να κακογεράσουμε…
 

Top